O monte, como recolleu unha
antiquísima tradición, foi a base que permitiu o sustento das sociedades
antigas e posibilitou o tránsito á moderna sociedade dos nosos días, nas que os
bosques desempeñan un papel fundamental, tanto desde o punto de vista económico
–coa madeira como principal aproveitamento nas sociedades postindustriais– como
ambiental
–depósito de carbono e verdadeiro pulmón do mundo actual– e tamén social e
cultural –en canto espazo de expansión e lugar de encontro e esparexemento–.
No ámbito forestal, Galicia
ocupa un lugar esencial. É, sen lugar a dúbidas, a maior potencia forestal de
España, e unha das más importantes de Europa. A súa superficie forestal
arborada representa o 48% da totalidade da comunidade autónoma, superando as
1.400.000 hectáreas e producindo anualmente más de 7.000.000 m3, a
mesma cantidade que todo o Reino Unido, ou que Italia e Bélxica xuntas, o que
significa que unha hectárea de monte galego pode acadar un crecemento anual
superior aos 25 m3 de madeira, unha produción que é oito veces
superior á doutros países esencialmente forestais de Europa. De aí que o
incremento da masa arborada en cantidade e calidade constitúa un obxectivo
básico, no só do sector forestal en particular, senón da sociedade galega do
século XXI no seu conxunto, garantindo o aproveitamento continuado dos recursos
forestais, especificamente da madeira, que segue sendo, nestes momentos, o
segundo produto deficitario na Unión Europea –tras o enerxético–, o que pode
supoñer unha vía de ordenación territorial, posibilitando un freo ao abandono
sistemático das explotacións do rural de Galicia e permitindo, a través do
desenvolvemento de explotacións e industrias forestais, a fixación da poboación
evitando o despoboamento e a crise demográfica que atenazan o mundo rural
galego.
A configuración do monte
galego estivo en continuo proceso de cambio desde comezos do século pasado. Co
devir histórico, a realidade dos nosos montes variou moito; desde unha
relativamente escasa importancia da superficie arborada e unha gran porción do
monte dedicada a aproveitamentos gandeiros e mesmo cultivos agrícolas en zonas
pouco ou nada axeitadas, a un monte como o actual, onde os terreos volveron ter
un uso forestal prioritario, acadando as dúas terceiras partes da superficie da
comunidade autónoma, con fortes incrementos da superficie arborada e configurándose
a madeira como un recurso endóxeno de primeira magnitude.
A efectos de aquilatar a
importancia actual do sector forestal na economía galega, non sempre
adecuadamente ponderada, é necesario indicar que a facturación conxunta da
industria de transformación da madeira supera na nosa comunidade autónoma os
1.600 millóns de euros anuais, proporcionando emprego directo a máis de 22.700
traballadores, constituíndo o sector industrial que maior emprego xera na
comunidade, cun 12% da poboación laboral activa, fronte ao 10% do sector da
automoción e ao 9% do sector téxtil. A industria de primeira transformación
produce o 60% da produción nacional de taboleiros, o 40% da madeira de aserrío
e o 20% da pasta de papel, totalizando el 3,5% do P.I.B. da comunidade autónoma.
Pero a importancia do sector
forestal non reside só nas cifras macroeconómicas, claros expoñentes da súa
importancia, senón que, como xa indicamos, desempeña unha función básica na
fixación da poboación no rural. En comarcas como as de Lugo, A Fonsagrada,
Terra Cha, Bergantiños, Fisterra, A Limia ou Verín, a forestal figura entre as
tres primeiras actividades industriais por emprego xerado, pois o 70% destas
empresas aséntanse en poboacións de menos de 5.000 habitantes. En consecuencia,
un dos obxectivos prioritarios desta nova norma é colaborar e impulsar a
organización do territorio galego, equilibrando os usos do solo, permitindo un
adecuado aproveitamento dos recursos e, ao mesmo tempo, colaborando ao
mantemento das explotacións agrarias existentes, axilizando a súa posibilidade
de crecemento e consolidación como factor básico que minimice, na medida do
posible, o abandono do rural, e consiga frear o envellecemento demográfico e a
despoboación, posibilitando a fixación da poboación. A presente Lei xurde nun
momento no que o abandono agrario segue a tendencia ao incremento da superficie
forestal. Neste contexto, e co obxectivo de consolidar e mellorar as
superficies forestais, é importante acadar o equilibrio de usos, eliminando en
gran parte o risco de desaparición e, con iso, a imposibilidade de realizar un
adecuado aproveitamento racional e multifuncional.
O monte, ademais da
importancia económica e social referenciada en Galicia, ten un función
medioambiental que se acrecenta progresivamente. A relación da sociedade galega
co monte evolucionou considerablemente desde o último terzo do século pasado,
xerando unha nova configuración baseada na esixencia do desenvolvemento
sostible e do aproveitamento racional dos recursos forestais. Así, os bosques
aparecen como un elemento básico da estratexia ambiental como reservorios e
depósitos de fixación de carbono, chegando a fixar hoxe máis de 42 millóns de
toneladas, e converténdose en piares fundamentais para o cumprimento de
compromisos adquiridos no protocolo de Kyoto.
Ademais, unha parte
significativa dos montes galegos, predominantemente veciñais en man común,
están incluídos na Rede Galega de Espazos Naturais Protexidos, o que revela a
importancia dos bosques galegos no mantemento da riqueza e biodiversidade da
nosa flora e fauna, así como o rol tan importante que os montes desempeñan na
protección do solo, da paisaxe, dos sistemas hidrolóxicos e de todos os
ecosistemas que as formacións arbóreas albergan. Con este fin regúlanse na lei
de montes de Galicia unha serie de actuacións tendentes a previr e reducir a
degradación do monte e a fomentar a restauración do mesmo, dirixidas a paliar a
sobreexplotación de determinados recursos, condicionando e preservando a masa
forestal ante as actividades de índole extractiva, as urbanizacións, as áreas
industriais e os trazados de grandes infraestruturas, afondando no concepto de
xestión sostible e, especialmente, no manexo forestal responsable.
E o monte é, ademais, un
espazo que determina a paisaxe e a identidade da nosa comunidade, ao tempo que
ten un compoñente social de recreo, de lugar de encontro, lúdico e de desfrute
dos cidadáns. A lei trata de compatibilizar a funcionalidade medioambiental,
social e estética do monte, cuxos beneficios intanxibles son desfrutados por
toda a sociedade, e uns lexítimos beneficios directos que corresponden aos seus
titulares. De aí que a lei persiga, como un dos seus obxectivos fundamentais,
adaptar a realidade forestal galega ás esixencias, cada vez maiores, dunha
sociedade, madura e moderna como a de Galicia, que debe cohonestarse cos
dereitos á percepción de rendas, froitos e utilidades dos propietarios
forestais e dos silvicultores.
Dado que a gran maioría dos
montes e terreos forestais galegos son de propiedade privada, entre os que cabe
incluír a figura tipicamente galega dos montes veciñais en man común, esta lei
diríxese ao conxunto do sector, da sociedade e, moi especialmente, a todos os
propietarios particulares de montes de Galicia. Son eles quen detentan, en
primeira instancia, os dereitos e obrigas que teñen que ter en conta como
garantía para que os montes se perpetúen no tempo, mellorando no posible as
súas condicións. Neste sentido, constitúen eixos fundamentais da lei, a loita
contra o abandono do rural, posibilitando calquera uso produtivo legal do
territorio, que poida manter ou incrementar a actividade no rural e invertir a
súa tendencia ao depoboamento; eliminar os conflitos de usos, un dos motivos
fundamentais dos incendios forestais e que constitúen unha lacra para o
desenvolvemento rural. A aplicación e desenvolvemento desta norma persegue
involucrar aos propietarios de montes na súa xestión sostible, facilitándolles
solucións para a consecución de terreos con posibilidade dunha adecuada xestión
técnica nunha loita contra o minifundio a través de sociedades limitadas de
fomento forestal (SOFOR). A tal fin estrutúrase un marco xurídico que
simplifica os medios necesarios para o seu cumprimento, permitindo unha maior
axilidade ao conxunto do sector con novos instrumentos de ordenación e xestión
forestal, simplificando así mesmo o procedemento de autorización. E todo iso
coa necesaria seguridade xurídica, tanto para os propietarios como para aqueles
que operen no sector, ordenando os aproveitamentos forestais con criterios
técnicos, de tal xeito que permita optimizar as distintas actividades forestais
sen menoscabo dos dereitos dos propietarios.
É necesario significar que
esta lei, de aplicación a todo o monte ou terreo forestal da comunidade
autónoma, non desenvolve en detalle o réxime xurídico dos montes veciñais en
man común. Esta figura, transcendental para Galicia, cunha competencia
autonómica definida estatutariamente, procede que manteña, como ata agora, unha
singularidade normativa específica acorde co seu réxime xurídico.
A lei de montes de Galicia
estrutúrase nun título preliminar, doce títulos, cun total de cento corenta e
seis artigos, cinco disposicións adicionais, dez transitorias, unha
derrogatoria e catro derradeiras, concluíndo dous anexos, nos que,
respectivamente, se relacionan as especies forestais de crecemento lento a
determinados efectos desta Lei e as distancias mínimas que han de cumprir as
novas repoboacións forestais.
O Título preliminar ocúpase de
determinar os principios e obxectivos de política forestal, da fixación de
conceptos básicos a efectos de salvagardar os dereitos dos administrados, e de
reforzar a transparencia na actuación das administracións públicas..
No Título primeiro a lei
regula a ordenación das competencias das administracións públicas, incluíndo a
institución do Consello Forestal de Galicia, deslindando os seus ámbitos de
actuación, e fixando nitidamente as súas atribucións a efectos de poscribir
ulteriores problemas competenciais, establecendo, de acordo coa normativa estatutaria
e no ámbito das súas competencias, con pleno respecto ás estatais, a función
protagónica e prevalente que neste ámbito desempeña a administración
autonómica.
Seguidamente, no Título
segundo articúlase, dun xeito clarificador, a clasificación dos montes en
función da súa titularidade e do seu réxime xurídico, diferenciando os montes
públicos dos privados, e os montes protectores. É de destacar o establecemento
dun réxime xurídico detallado das distintas tipoloxías de montes, con especial
preocupación pola regulación dos montes públicos, nos que se diferencian os
demaniais, os patrimoniais e os catalogados. É de destacar a especial
preocupación pola institución do deslinde, sobre a base dunha simplificación da
súa tramitación e execución, incorporando os modernos medios dispoñibles para a
súa realización. Tamén é importante neste título a regulación da propiedade
forestal, facendo especial salvagarda dos dereitos dos propietarios de montes,
en moitas lexislacións preteridos, cando non sistematicamente ignorados e, ás
veces, eliminados. Nesta lei o propietario do monte aparece, entroncando cunha
rica e xa dilatada tradición na normativa forestal española, ocupando o lugar
que lle corresponde, como un do eixos fundamentais da política forestal autonómica.
Por outra parte, e a efectos de crear propiedades forestais viables, redúcense
as posibilidades segregatorias e de parcelación, e poténcianse as
concentracións forestais de natureza pública, así como as privadas vinculadas
ás sociedades limitadas de fomento forestal.
O Título terceiro da lei
céntrase na planificación e ordenación forestal, distinguíndose e
diferenciándose de forma nítida ambos os dous aspectos, que ocupan senllos
capítulos deste título. En materia de planificación, articúlanse, baixo o criterio
da simplificación e a redución, os instrumentos de planificación que se estiman
necesarios a efectos de articular unha política forestal que satisfaga as
necesidades da nosa comunidade, e que se cifran no plan forestal de Galicia
(PFG), ao que se dota de eficacia vinculante; e os plans de ordenación de
recursos forestais (PORF), dos que se regula, de forma exhaustiva, a súa
tramitación e contido. Seguidamente, e en materia de ordenación, regúlanse as
instrucións xerais para a ordenación dos montes, e os instrumentos de
ordenación e xestión forestal, cuxo contido e estrutura axústanse ás
necesidades dos propietarios, simplificándose ao máximo no caso de titulares de
predios forestais de escasas dimensións, a efectos de compatibilizar unha
economía da xestión coa necesidade de ordenación do monte en Galicia. A tal fin
regúlanse as figuras dos proxectos de ordenación e os de nova creación,
documento simple e documento conxunto de xestión. Trátase de potenciar, como
dixemos, a figura do propietario, e do empresario forestal, de xeito que, as
esixencias administrativas no constitúen, en ningún caso, un óbice, senón unha
axuda, á produción e á explotación forestal.
O Título cuarto regula os
aproveitamentos forestais, distinguindo os non madeirables, entre os que
destacan, pola súa importancia e incidencia social, económica e medioambiental,
o pastoreo e o cinexético; dos madeirables, nos que á súa vez se diferencian os
que se efectúan en montes públicos e en montes privados. Preocupación especial
se observa sobre o tema do pastoreo, cunha regulación pormenorizada e detallada
que reforza o papel do propietario dos terreos, como titular dos dereitos de
pastoreo, sendo un aproveitamento que constitúe un imoprtante recurso forestal
cando se realiza en terreos forestais. É de destacar que nos aproveitamentos
madeirables óptase, como regra xeral, por un réxime de comunicacións, seguindo
a liña establecida pola Directiva de Servizos.
No Título quinto as
infraestruturas forestais regúlanse tratando de cohorestar a normativa forestal
coa urbanística; e, no Título sexto a lei céntrase na cadea monte-industria, o
que subliña a importancia que a administración lle concede, creándose unha mesa
da madeira así como o rexistro de empresas do sector forestal. E regúlase o comercio
responsable de produtos forestais, así como a certificación forestal, que a
Comunidade Autónoma de Galicia trata de fomentar, por entender que a
sostibilidade do monte, en todos os seus ámbitos, medioambiental, social e
económico, constitúen principios básicos de actuación na súa política forestal
e fundamento para garantir a trazabilidade dos produtos forestais galegos.
Factor clave en toda política
pública, da que a forestal, loxicamente non podía ser allea, o constitúen a
educación, a divulgación e a investigación que no Título sétimo son obxecto de
preocupación do lexislador, particularmente en canto á transferencia dos seus
resultados ao sector industrial, procurando a xeración e sinerxías neste
ámbito.
O Título oitavo trata dos
recursos xenéticos forestais que son regulados nesta lei sobre a base das
directrices e tratados internacionais e baixo o principio da cooperación
interinstitucional.
O Título noveno trata das
pragas, enfermidades forestais e da defensa fitosanitaria. Aquí a
administración forestal autonómica asume unha función primordial e central, a
efectos de realizar todas as actuacións de prevención e protección contra
axentes nocivos, impoñendo obrigas específicas aos titulares de montes e
xestores dos servizos forestais a efectos de proscribir e limitar no posible a
xénese, propagación e extensión daquelas.
O Título décimo, sobre fomento
forestal, inclúe na súa regulación as sociedades de fomento forestal que se
configuran como entidades mercantís con forma de sociedade limitada, que agrupan
dereitos de uso e aproveitamento de parcelas forestais e que se estiman como
piares fundamentais para o futuro desenvolvemento forestal da comunidade
autónoma. Neste título aparecen regulados os contratos de xestión pública que
substitúen definitivamente a fórmulas xa obsoletas como os consorcios e
convenios, baixo os principios de publicidade, transparencia e concorrencia,
así como de estabilidade, fundamental en ámbitos como o forestal, nos que as
actividades de explotación adoitan estenderse durante anos en ciclos
prolongados.
O Título décimo primeiro, de
artigo único, fai a unificación do sistema de rexistros forestais, procedendo á
súa determinación e sistematización.
O último Título, o décimo
segundo ocúpase do réxime sancionador, pretendendo xuntar na súa regulación, o
rigor co infractor e a proporcionalidade debida entre a infracción cometida e a
sanción imputada, articulando os mecanismos que garantan, tanto a eficacia da
actuación administrativa, como as preceptivas garantías do administrado de
salvagarda dos seus dereitos.
Seguidamente a lei regula en
cinco disposicións adicionais o defecto de licenza municipal, as cotas mínimas
de reinvestimentos en mellora e protección do monte, o réxime de mecenado nesta
materia, os bosques como sumidoiros de carbono, e a rexeneración de masas
arbóreas preexistentes.
O réxime transitorio derivado
da promulgación da nova lei exténdese en dez Títulos, que abranguen os terreos
suxeitos a algún réxime de servidume ou afección de dereito público, as
servidumes en montes demaniais, o relativo ás ordenanzas e disposicións
municipais, a adaptación dos Plans Xerais de Ordenación Municipal, o relativo
ás cortas en solos urbanizables, aos aproveitamentos en montes veciñais en man
común en tanto non se aprobe o instrumento de ordenación obrigatorio, o
regulamento do Fondo de Mellora, o réxime transitorio das solicitudes de axuda,
subvencións e beneficios fiscais, o réxime dos montes que na actualidade dispón
dun convenio ou consorcio coa Administración e, por último, refírese aos
procedementos en tramitación e adecuación das distancias previstas para
repoboacións forestais.
A continuación derróganse as
disposicións legais de igual ou inferior rango, usos e costumes, e todas
aquelas que contradín o disposto na presente norma.
Das catro disposicións
derradeiras, cabe destacar a primeira, pola que se modifica a Lei 3/2007, do 9
de abril, de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia, na
que se simplifican e incardinan os distintos niveis de planeamento; redefínense
as redes e faixas de xestión da biomasa, clarificando as responsabilidades
directas e subsidiarias, e integrándoas nos correspondentes Plans de Distrito
ou Municipais; e, tamén, modifícanse as distancias en torno a vivendas ou
instalacións aos efectos da obriga de xestión preventiva da biomasa.
As tres disposicións seguintes
facultan á consellería competente en materia de montes para a modificación dos
Anexos, concédese habilitación normativa ao Consello da Xunta de Galicia para
modificar os importes monetarios ou o límite á segregación de montes que
establece a lei, así como a entrada en vigor aos vinte días seguintes da súa
publicación.
Ao final da norma xúntanse
dous anexos, o primeiro relativo ás especies que se consideran de crecemento
lento a determinados efectos desta Lei, e o fundamental, o dous, que regula as
distancias das repoboacións forestais a parcelas forestais, terreos rústicos de
especial protección agropecuaria, ou a zonas adicadas a labradío, cultivo,
prados ou pastos sen esta clasificación, aos distintos tipos de vías e pistas
forestais principais, ao ferrocarril, ás infraestruturas de tendidos
eléctricos, a canles fluviais, a vivendas e construción legalizadas, ao solo
urbano, núcleos rurais e solo urbanizable delimitado, e a instalacións
preexistentes nas que se desenvolvan actividades perigosas, de forma que se
proporciona, por vez primeira, ao administrado un cadro detallado e
simplificado que pretende acabar dunha vez coa dispersa normativa na materia e
a ausencia dun marco regulador unitario e regulado nunha única disposición.
Título preliminar
Disposicións xerais
Artigo 1. Obxecto e
ámbito de aplicación
1. Esta Lei ten por obxecto
establecer o marco normativo dos montes ou terreos forestais existentes na
Comunidade Autónoma de Galicia, de conformidade co establecido na Constitución
Española, no Estatuto de Autonomía de Galicia e na estatal Lei 43/2003, do 21
de novembro, de montes.
2. A Lei será de aplicación a
todos os montes ou terreos forestais do territorio da Comunidade Autónoma de
Galicia.
3. Os montes veciñais en man
común rexeranse polo disposto nesta Lei, en todo o que non estea expresamente
regulado pola súa lexislación específica.
Artigo 2. Concepto de
monte ou terreo forestal
1. Aos efectos da presente
Lei, enténdese por monte ou terreo forestal, todo terreo no que vexetan
especies forestais arbóreas, arbustivas, de matogueira ou herbáceas, sexa
espontaneamente ou procedan de sementeira ou plantación, que cumpran ou podan
cumprir funcións ambientais, protectoras, produtoras, culturais, paisaxísticas
ou recreativas.
Teñen tamén a consideración de
monte ou terreo forestal:
a) Os terreos ermos, rochedos e
areais.
b) As construcións e as
infraestruturas destinadas a servizo do monte no que se emprazan.
c) Os terreos de antigo uso agrícola e con polo menos dez anos
continuados de abandono, e sempre que adquiran sinais inequívocos do seu
carácter forestal, serán considerados terreos forestais cando formen parte de
superficies continuas de polo menos
cinco hectáreas, salvo que se trate de terreos que estean incluidos nun banco
de terras ou instrumento semellante.
d) Todo terreo que, sen reunir
as características descritas anteriormente, se adscriba á finalidade de seren
repoboado ou transformado á actividade forestal, de conformidade coa normativa
aplicable.
e) Os enclaves forestais en
terreos agrícolas coa superficie mínima de dez hectáreas.
2. Non teñen a consideración
de monte ou terreo forestal:
a) O solo urbano e o solo de
núcleo rural.
b) O solo urbanizable
delimitado, coas salvidades sinaladas na Disposición Transitoria Cuarta.
c) Os terreos de dominio
público, salvo os que integran o dominio público forestal.
d) Os terreos rústicos de
protección ordinaria destinados a cultivo agrícola.
e) Os terreos rústicos de
especial protección agropecuaria, agás aqueles nos que se asenten novas
repoboacións de acordo co establecido na presente lei e aqueles con masas
arboradas de, polo menos, cinco hectáreas.
3. En solos rústicos de
especial protección non incluídos na letra e), do apartado 2 deste artigo, os
aproveitamentos forestais rexeranse polo disposto na presente Lei, en todo o
que non se lle aplique a súa normativa específica.
Esta Lei inspírase nos
seguintes principios:
a) A xestión sostible do monte
conforme a súa multifuncionalidade económica,
social e ambiental.
b) A conservación, protección e
restauración dos montes.
c) O desenvolvemento
socio-económico e a fixación da poboación no medio rural.
d) O fomento da ordenación das
producións forestais e do valor engadido das súas transformacións.
e) A participación dos sectores
sociais e económicos implicados na política forestal.
Artigo 4. Dereitos dos
propietarios dos montes
A xestión dos montes e terreos
forestais e o seu aproveitamento é unha facultade dos seus propietarios, e
desenvolverase de acordo co previsto na presente Lei e na normativa que a desenvolva.
Artigo 5. Función social
dos montes
1. Os terreos forestais
galegos constitúen un recurso estratéxico que deberá contribuír ao
desenvolvemento socioeconómico de Galicia, xerando rendas e emprego na comunidade
autónoma mediante un aproveitamento sostible dos seus recursos.
2. Os montes desenvolven unha
función social relevante nos termos do artigo 4 da Lei 43/2003, do 21 de
novembro, de Montes.
3. A consellería competente en materia forestal promoverá a dispoñibilidade
de montes ou terreos forestais para fins sociais, educativos e recreativos, en
forma tal que se respecte sempre a potencialidade e utilización forestal dos
mesmos.
Son obxectivos da presente
Lei:
1. A regulación do labor dos
propietarios forestais na execución das actuacións silvícolas e no
desenvolvemento da xestión sostible dos montes galegos, facilitando a súa
procura.
2. A compatibilización dos
diferentes usos e aproveitamentos forestais, adoptándose ás medidas de
salvagarda precisas para defender os ecosistemas forestais contra os incendios,
as pragas e enfermidades e o uso indebido.
3. O desenvolvemento da
investigación forestal, básica e aplicada, a fin de mellorar as técnicas e
prácticas forestais, así como a calidade das producións.
4. A creación de riqueza e
emprego, o desenvolvemento do medio rural, e a posta en marcha de modalidades
de reorganización de propiedades forestais que permitan atinxir unha
clarificación e seguridade na tenza da propiedade, así como a dimensión
necesaria para levar a cabo unha xestión forestal viable, e o fomento de
iniciativas de xestión forestal conxunta.
5. A promoción de agrupacións
de propietarios forestais para a xestión, aproveitamento e comercialización en
común dos seus recursos forestais.
6. O fomento do asociacionismo
forestal.
7. A colaboración dos sectores
implicados na produción, transformación e comercialización dos recursos
forestais, consolidando a cadea monte-industria.
8. O fomento dunha industria
da primeira transformación da madeira e doutros produtos forestais orientada
cara ao mercado, que contribúa a acadar o equilibrio entre a produción forestal
e a demanda, presente e futura, da industria transformadora.
9. A articulación da
ordenación forestal coa ordenación do territorio.
10. A adecuación da política
forestal galega aos obxectivos da acción internacional sobre protección do
medio ambiente, especialmente en materia de cambio climático e biodiversidade.
11. A coordinación e
colaboración das diferentes Administracións Públicas na elaboración e execución
das políticas forestais.
12. O fomento do coñecemento,
valoración e respecto do medio forestal e do monte galego por parte dos
cidadáns, e da súa participación no proceso de elaboración de normas con
incidencia forestal, nos termos establecidos no ordenamento xurídico vixente.
13. A delimitación das
competencias das distintas administracións que interveñen no ámbito forestal.
A potestade de ditar normas
relativas á xestión e aproveitamentos forestais, incluíndo os pastos, á marxe
das competencias do Estado definidas constitucionalmente, corresponde única e
exclusivamente á Administración da Comunidade Autónoma de Galicia, en virtude
do disposto no artigo 27 do Estatuto de Autonomía de Galicia.
Aos efectos desta Lei,
defínense os seguintes termos:
1. Administración forestal: órgano da comunidade autónoma, con rango de dirección xeral, con
competencias en materia de montes.
2. Aproveitamentos forestais: os madeirables e leñosos, incluída a biomasa
forestal, os de cortiza, pastos, caza, froitos, fungos, plantas aromáticas e
medicinais, produtos apícolas e os demais produtos e servizos con valor de
mercado característicos dos montes.
3. Aproveitamento de pastos ou pastoreo: aproveitamento polo gando, en réxime extensivo e
en terreos forestais, dos pasteiros implantados ou mellorados, así como o
ramoneo da vexetación, principalmente arbustiva, presente no monte.
4. Certificación forestal: procedemento voluntario polo que un terceiro independente proporciona unha garantía
escrita tanto de que a xestión forestal é conforme con criterios de
sostibilidade como de que se realiza un seguimento fiable desde a orixe dos
produtos forestais.
5. Cultivo enerxético: toda biomasa de orixe forestal, procedente do aproveitamento principal de
masas forestais, que teñan a súa orixe en actividades de cultivo, colleita e en
caso necesario, procesado das materias primas recollidas e cuxo destino final
sexa o enerxético. Esta biomasa procederá daquelas masas forestais que teñan
expresamente coma obxecto inicial a produción enerxética.
6. Especie forestal: especie arbórea, arbustiva, de matogueira ou herbácea que non é
característica de forma exclusiva do cultivo agrícola.
7. Due diligence:
obligacións establecidas para os operantes nos mercados da madeira e produtos
de madeira, no marco da Regulación (EU) nº 995/2010 do Parlamento europeo e do
Consello, do 20 de outubro de 2010.
8. Forestal: todo
aquilo relativo aos montes.
9. Forestación: repoboación,
mediante sementeira ou plantación, dun terreo que era agrícola ou estaba
dedicado a outros usos non forestais.
10. Incendio forestal: o lume que se estende sen control sobre combustibles forestais situados no
monte.
11. Instrumentos de ordenación ou xestión forestal: baixo esta denominación inclúense os
proxectos de ordenación de montes, plans técnicos, documentos simples de
xestión, documentos conxuntos de xestión, ou outras figuras equivalentes.
12. Modificación substancial
da cuberta vexetal: a transformación da vexetación arbórea que
implique a súa desaparición ou o cambio de especie arbórea; a aradura dos
terreos forestais; e todas aquelas modificacións que impliquen efectos
similares.
13. Monte ordenado: o que dispón de instrumento de ordenación ou xestión forestal vixente.
14. Parroquia de Alta Actividade Incendiaria: Aquelas parroquias
incluídas en zonas declaradas como de alto risco onde polo número de incendios
forestais reiterados ou pola súa grande virulencia, precisen medidas
extraordinarias de prevención de incendios e de protección dos montes fronte
aos impactos producidos polos mesmos.
15. Pista forestal principal: aquela pista forestal de máis de 5 metros de largura que dispón de
cunetas.
16. Plan de aproveitamento: documento que describe e xustifica o obxecto do aproveitamento e especifica
a organización e medios a empregar, incluídas extracción e saca.
17. Proxecto de ordenación de montes: documento que sintetiza a organización no
tempo e no espazo da utilización sostible dos recursos forestais, madeirables e
non madeirables, nun monte ou grupo de montes, para o que debe incluír unha
descrición pormenorizada do terreo forestal nos seus aspectos ecolóxicos,
legais, sociais e económicos e, en particular, un inventario forestal cun nivel
de detalle tal que permita a toma de decisión en canto á silvicultura a aplicar
en cada unha das unidades do monte e á estimación das súas rendas.
18. Reforestación: reintrodución de especies forestais, mediante sementeira ou plantación, en
terreos que estiveron poboados forestalmente ata épocas recentes, pero que
quedaron rasos a causa de talas, incendios, vendavais, pragas, enfermidades ou
outros motivos.
19. Repoboación forestal: introdución de especies forestais arbóreas ou arbustivas nun terreo
mediante sementeira ou plantación. Pode ser forestación ou reforestación.
20. Restauración Hidrolóxico-Forestal: enténdese por restauración hidrolóxico-forestal o
proceso resultante da execución dos plans, traballos e accións necesarios para
a conservación, defensa e recuperación da estabilidade e fertilidade dos solos
forestais, a regulación de escorrentas, a consolidación de abas, a contención
de sedimentos e a defensa do solo contra a erosión.
21. Tratamentos silvícolas: aquelas actuacións forestais que tratan da conservación, mellora,
aproveitamento ou rexeneración natural das masas arboradas.
22. Xestión: o
conxunto de actividades de índole técnica e material relativas á conservación,
mellora e aproveitamento do monte.
23. Xestor de biomasa: entidade que, acreditada pola Administración forestal, realice accións de
recollida, transporte, almacenaxe ou procesado de residuos forestais, para a
súa valoración como aproveitamento enerxético, compostaxe ou outros sistemas de
apreciación distintos do depósito no vertedoiro.
24. Xestión forestal sostible: a organización, administración e uso dos montes de
forma e intensidade que permita manter a súa biodiversidade, produtividade,
vitalidade, potencialidade e capacidade de rexeneración, para atender, agora e
no futuro, as funcións ecolóxicas, económicas e sociais relevantes no ámbito
local, nacional e global, e sen producir danos a outros ecosistemas.
Título I
Competencias das administracións públicas
Artigo 9. Competencias do
Consello da Xunta
Ao Consello da Xunta
atribúenselle as seguintes competencias en materia forestal:
1. A afectación ao dominio
público dos montes non catalogados de titularidade da Comunidade Autónoma de
Galicia.
2. A desafectación do dominio
público dos montes de titularidade pública da Comunidade Autónoma de Galicia
cando desaparezan as causas que motivaron a súa afectación.
3. A declaración de perda da
condición de utilidade pública dun monte ou parte dun monte, e a conseguinte
exclusión do Catálogo, por declaración de prevalencia doutro interese público
debidamente motivada, no caso de disparidade de criterios entre órganos
administrativos competentes.
4. A autorización dos cambios
de uso forestal a outros usos non agrarios, naqueles terreos forestais, onde se
tivera producido un incendio forestal nos últimos 30 anos.
5. A aprobación das
modificacións da cualificación urbanística de terreos afectados por incendios
forestais nun período de 30 anos a contar desde que estes se produciron, no
marco do artigo 50.1 da lei 43/2003, de 21 de novembro, de Montes.
Artigo 10. Atribucións da
consellería competente en materia de montes
A consellería competente nas
materias obxecto da presente Lei terá as atribucións que esta e a normativa que
a desenvolva lle outorguen, así como as establecidas no resto do ordenamento
xurídico vixente. En todo caso, será a competente para propoñer ao Consello da
Xunta a regulación da regular a actividade forestal na Comunidade Autónoma de
Galicia.
Artigo 11. Competencias
da Administración Local
As entidades locais, no marco
da lexislación básica do Estado e da lexislación da comunidade autónoma de
Galicia, exercen as competencias seguintes:
a) A xestión dos montes da súa
titularidade non incluídos no Catálogo de Montes de Utilidade Pública.
b) A disposición do rendemento
económico dos aproveitamentos forestais de todos os montes da súa titularidade,
sen prexuízo do disposto na presente Lei en relación co fondo de melloras de
montes catalogados ou, no seu caso, do disposto na normativa da comunidade
autónoma.
c) A emisión de informe
preceptivo no procedemento de elaboración dos instrumentos de ordenación forestal
relativos aos montes da súa titularidade incluídos no Catálogo de Montes de
Utilidade Pública.
d) A xestión dos montes catalogados
da súa titularidade, cando así o soliciten, de acordo co establecido no artigo
34.2.
e) A emisión doutros informes
preceptivos establecidos nesta Lei, relativos aos montes da súa
titularidade.
Artigo 12. Consello
Forestal de Galicia
1. O Consello Forestal de
Galicia, como órgano de carácter consultivo e de asesoramento da Administración
autonómica en materia forestal, constituirá a canle de participación da
sociedade galega co fin de potenciar a xestión sostible e fomentar o
desenvolvemento do monte galego.
2. Neste órgano estarán
presentes os representantes da propiedade, da Administración local, das
organizacións empresariais, da investigación e demais organizacións,
asociacións e entidades relacionadas co ámbito forestal.
Título II
Clasificación e réxime xurídico dos montes. A propiedade forestal
Capítulo I
Disposicións xerais
Artigo 13. Clasificación
dos montes pola súa titularidade
1. Os montes, por razón da súa
titularidade, poden ser públicos ou privados.
2. Son montes públicos os
pertencentes ao Estado, á Comunidade Autónoma de Galicia, ás Entidades Locais e
a outras entidades de dereito público.
3. Son montes privados aqueles
nos que o dominio pertence a persoas físicas ou xurídicas de dereito privado,
xa sexa individualmente ou en réxime de copropiedade.
4. Os montes veciñais en man
común son montes privados, de natureza especial, que pertencen colectivamente,
e sen atribución de cotas, ás respectivas comunidades veciñais propietarias.
Capítulo II
Clasificación dos montes
Sección primeira
Montes públicos
Artigo 14. Clasificación
dos montes públicos
Pola súa natureza xurídica os
montes públicos poden ser de dominio público ou demaniais, e patrimoniais.
Artigo 15. Montes de
dominio público
Son de dominio público ou
demaniais e integran o dominio público forestal:
a) Os montes públicos
declarados de utilidade pública e incluídos no Catálogo de Montes de Utilidade
Pública, así como os que se inclúan nel, de acordo co artigo 27 da presente
Lei.
b) Os montes comunais,
pertencentes ás entidades locais, en tanto o seu aproveitamento corresponda ao
común dos veciños.
c) Aqueles outros montes
públicos que, non estando incluídos no Catálogo de Montes de Utilidade Pública,
foran afectados a un uso ou servizo público.
Artigo 16. Montes
patrimoniais
Son aqueles montes de
titularidade pública que non son demaniais.
Sección segunda
Montes privados
Artigo 17. Clasificación
dos montes privados
Pola súa natureza os montes
privados poden ser de particulares, os chamados de varas, abertais, de voces,
de vocerío ou de fabeo e os veciñais en man común.
Artigo 18. Montes de
particulares
Son montes privados de
particulares aqueles nos que a súa titularidade pertence a persoas físicas ou
xurídicas de dereito privado.
Artigo 19. Montes
denominados de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo
1. Chámanse montes de varas,
abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo, os montes que, calquera que sexa a
súa orixe ou seu destino, consuetudinariamente veñen pertencendo pro indiviso a
varias persoas como propietarios en réxime de comunidade romana con asignación
de cotas.
2. Estes montes, de acordo coa
súa natureza, son susceptibles de división ou segregación, pero sempre que as
parcelas de monte resultantes reúnan a extensión mínima establecida no artigo
69 da presente Lei.
Artigo 20. Montes
veciñais en man común
Son montes veciñais en man
común os montes privados de natureza especial que, con
independencia da súa orixe, das súas posibilidades produtivas, do seu
aproveitamento actual e da súa vocación agraria, pertenzan ás comunidades
veciñais na súa calidade de grupos sociais, e non como entidades
administrativas, e veñan aproveitándose consuetudinariamente en réxime de
comunidade xermánica, sen asignación
de cotas polos membros daquelas na súa condición de veciños, segundo as
condicións establecidas para iso na súa lexislación específica.
Sección terceira
Montes protectores
1. Poderán ser declarados como
montes protectores de Galicia aqueles terreos forestais públicos de natureza
patrimonial ou privados que cumpran algunha das condicións que, para os montes
públicos, establece o artigo 27 desta Lei.
2. A consellería competente, a
instancia do seu titular, poderá declarar como protectores os montes descritos
no apartado 1 do presente artigo, oída a entidade local onde se atopen.
Excepcionalmente, e previa audiencia
do seu propietario, oído á entidade local onde radiquen, poderán declararse de
oficio cando se cumpra algunha das condicións establecidas no número 1,
apartados a), b), j) ou l) do artigo 27 desta Lei.
3. A desclasificación dun
monte protector, ou parte deste, e a súa subseguinte exclusión do Rexistro de
Montes Protectores de Galicia, farase pola Administración forestal, previa
audiencia do seu titular.
4. O procedemento a seguir
para a declaración e desclasificación desenvolverase regulamentariamente.
Artigo 22. Xestión de
montes protectores
1. A xestión dos montes
protectores corresponde aos seus propietarios, que deberán presentar un
proxecto de ordenación forestal concordante cos criterios que motivaron a súa declaración,
que debe ser aprobado pola Administración forestal.
2. No caso de declaración de
oficio, a Administración forestal modificará ou elaborará o proxecto de
ordenación forestal de aplicación, oído o seu titular, sempre que este non o
faga nos prazos establecidos.
3. As limitacións que se
establezan na xestión dos montes protectores declarados de oficio en razón das
funcións que cumpren, poderán ser compensadas pola Administración forestal.
4. En ningún caso se incluirán
no apartado anterior, aquelas limitacións de uso vinculadas á conservación do
potencial produtivo e dos valores intrínsecos do monte protector.
Capítulo III
Réxime xurídico dos montes públicos
Sección primeira
Dos montes de dominio público
Artigo 23. Montes de
dominio público
Os montes de dominio público
son inalienables, imprescritibles, indivisibles e inembargables, e non están
afectos a tributo algún que grave a súa titularidade.
Artigo 24. Afectación ao
dominio público
1. A afectación ao dominio
público dos montes non catalogados de titularidade da Comunidade Autónoma de
Galicia producirase por acordo específico do Consello da Xunta de Galicia, a
proposta da consellería competente en materia de montes de conformidade co
establecido na normativa patrimonial da Comunidade Autónoma, previa instrución
do correspondente expediente.
2. A afectación ao dominio
público dos restantes montes públicos non catalogados tramitarase pola súa
administración titular e requirirá, en todo caso, o informe favorable da
Administración forestal.
Artigo 25. Desafectación
dos montes de dominio público
1. A desafectación do dominio
público dos montes de titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia
producirase cando desaparezan as causas que motivaron a súa afectación,
requirindo informe da Administración forestal, e sendo necesario acordo expreso
do consello da Xunta de Galicia., de conformidade co establecido na lexislación
sobre o patrimonio de Galicia.
2. A desafectación dos
restantes montes demaniais tramitarase pola súa administración titular e
requirirá, en todo caso, o informe favorable da Administración forestal.
3. A desafectación dos montes
catalogados requirirá, en todo caso, a súa previa perda da condición de
utilidade pública e a súa exclusión do Catálogo.
Sección segunda
Dos montes patrimoniais
Artigo 26. Da usucapión
ou prescrición adquisitiva
1. A usucapión ou prescrición
adquisitiva dos montes patrimoniais só se dará mediante a posesión de boa fe,
en concepto de dono, pública, pacífica e non interrompida durante trinta anos.
2. Entenderase interrompida a
posesión, a efectos da prescrición, pola iniciación de expedientes
sancionadores, pola realización de aproveitamentos forestais ou por calquera
outro acto posesorio realizado pola Administración propietaria do monte.
Sección terceira
Montes de Utilidade pública. Catálogo de Montes de Utilidade Pública
Artigo 27. Declaración de
montes de Utilidade pública
1. Poderán ser declarados de
utilidade pública, e incluídos no Catálogo de Montes de Utilidade Pública, os
montes públicos comprendidos nalgún dos seguintes supostos:
a) Os que sexan esenciais para
a protección do solo fronte aos procesos de erosión.
b) Os situados nas cabeceiras
das concas hidrográficas e aqueles outros que contribúan decisivamente á
regulación do réxime hidrolóxico, evitando e reducindo aludes, riadas e
inundacións e defendendo poboacións, cultivos e infraestruturas.
c) Os que se atopen nas áreas
de actuación prioritaria para os traballos de conservación de solos fronte a
procesos de erosión e de corrección hidrolóxico-forestal e, en especial, as
dunas continentais.
d) Os que eviten ou reduzan os
desprendementos de terras ou rochas e o aterramento de encoros e aqueles que
protexan cultivos e infraestruturas contra o vento.
e) Que se atopen nos perímetros
de protección das captacións superficiais e subterráneas de auga.
f)
Os que se atopen formando parte daqueles tramos fluviais de interese
ambiental ben por estar incluídos nos planes hidrolóxicos de concas, ou ben por
estar incluidos na rede de Espazos Naturais Protexidos de Galicia. Así mesmo,
os que sexan necesarios para acadar os obxectivos dos plans hidrolóxicos.
g) Os que estean situados en
áreas forestais declaradas de protección dentro dun plan de ordenación de
recursos naturais ou dun plan de ordenación de recursos forestais de
conformidade co disposto no art. 31 da lei 43/2003, do 21 de novembro, de
montes.
h) Os que sen reunir
plenamente, no seu estado actual, as características descritas nos parágrafos
a), b) ou d), do presente artigo, sexan destinados á repoboación ou mellora
forestal, cos fins de protección recollidos nos apartados indicados.
i)
Os que contribúan, de xeito especial, á conservación da diversidade
biolóxica, a través do mantemento dos sistemas ecolóxicos, a protección da
flora e da fauna e, en particular, os que constitúen ou formen parte da rede
Galega de Espazos Naturais Protexidos.
j)
Os que formen masas arbóreas de especial interese na conservación do
patrimonio xenético forestal ou constitúan masas de especial valor estratéxico
na prevención de incendios forestais.
k) Os que se vinculen á
satisfacción de intereses xerais, e en concreto, á protección e mellora da
calidade de vida da zona ou ao ocio e esparexemento dos cidadáns. Son montes
nos que as características sociais ou recreativas prevalecen sobre outro tipo
de aproveitamentos.
l)
Os que, estando incluídos dentro das zonas de alto risco de incendios,
sufran ou sufriran, en todo ou en parte, incendios forestais, ou nos que o seu
potencial forestal se vexa afectado
de forma substancial pola devandita causa.
m) Os que amosen valores
forestais de especial significación.
n) Os que, sen reunir
plenamente no seu estado actual as características dos montes protectores ou
con outras figuras de especial protección, sexan destinados á restauración,
repoboación ou mellora forestal cos fins de protección daqueles.
Nos supostos previstos nos
apartados b) c), d) e), f) e h) solicitarase informe preceptivo ao órgano competente
en materia de xestión do dominio público hidráulico.
2. A declaración de utilidade
pública farase de oficio ou a petición da entidade propietaria do monte ou a
petición razoada doutros órganos, mediante Orde da consellería competente, a
proposta da dirección xeral competente en materia forestal, previa instrución
do correspondente procedemento no que, en todo caso, se solicitará informe
preceptivo da Administración titular e concederase audiencia aos titulares
doutros dereitos sobre o monte.
3. No caso dos montes
patrimoniais da comunidade autónoma, a súa catalogación producirase por acordo
específico do Consello da Xunta de Galicia. O acordo de catalogación implica a
afectación consonte ao disposto no artigo 15.
Artigo 28. Perda de
condición da utilidade pública
1. Poderá declararse a perda
da condición de utilidade pública e a conseguinte exclusión do Catálogo de todo
ou parte dun monte, mediante orde da consellería competente en materia de
montes, a proposta da dirección xeral competente en materia forestal, de oficio
ou a instancia do titular, e en expediente tramitado ao efecto, oídos a
Administración titular e os titulares doutros dereitos sobre o monte, cando
desapareceran as causas que motivaron a súa declaración ou cando, por sentenza
firme se declare que o monte non é de titularidade pública.
2. Igualmente, poderá
producirse a perda da condición de utilidade pública dun monte, e a conseguinte
exclusión do Catálogo, por declaración de prevalencia doutro interese público
debidamente motivada, mediante orde da consellería competente en materia de
montes ou, no caso de disparidade de criterios entre órganos administrativos
competentes, por Acordo do Consello da Xunta.
Artigo 29. O Catálogo de
Montes de Utilidade Pública
O Catálogo de Montes de Utilidade
Pública é un rexistro público de carácter administrativo no que se inscriben
todos os montes que con anterioridade foran declarados de Utilidade Pública e
os que se declaren con posterioridade á entrada en vigor desta Lei, así como os
actos de permuta, prevalencia ou calquera outro que poida afectar a súa
situación.
Artigo 30. Inclusión e
exclusión dos montes do Catálogo de Montes de Utilidade Pública
1. A inclusión ou exclusión
dun monte, ou parte deste, do Catálogo de Montes de Utilidade Pública farase de
oficio ou a instancia do titular, pola consellería competente en materia de montes, simultaneamente á obtención da condición de
utilidade pública ou á súa perda.
2. As reclamacións sobre
inclusións ou exclusións de montes no Catálogo que non se refiran a cuestións
de propiedade terán carácter administrativo e resolveranse ante a xurisdición
contencioso-administrativa.
3. Regulamentariamente
establecerase o procedemento para a levanza do Catálogo de Montes de Utilidade
Pública que lle corresponderá á Administración forestal.
Artigo 31. Efectos
xurídicos da inclusión dos montes no Catálogo de montes de Utilidade Pública.
1. A titularidade que no Catálogo
se asigne a un monte só pode impugnarse en xuízo declarativo ordinario da propiedade ante os tribunais civís, non
permitíndose o exercicio das accións reais do artigo 41 da Lei Hipotecaria e o
artigo 250.1.7 da Lei de Axuizamento Civil.
2.
Nos casos nos que se promovan xuízos declarativos ordinarios de propiedade de
montes catalogados, será parte demandada a comunidade autónoma, ademais de, no
seu caso, a entidade titular do monte.
3. A
Administración titular ou xestora inscribirá os montes catalogados, así como
calquera dereito sobre eles, no Rexistro da Propiedade, mediante certificación
acompañada por un plano topográfico do monte ou o levantado para o deslinde, a
escala cartográfica suficiente para a súa axeitada identificación. Na
certificación expedida para dita inscrición incluirase a referencia catastral
do inmoble ou inmobles que constitúan o monte catalogado, de acordo coa Lei
48/2002, do 3 de decembro, do Catastro Inmobiliario.
Artigo 32. Permutas de
montes catalogados de utilidade pública
1.
Poderá realizarse a permuta dunha parte non substancial dun monte catalogado de
utilidade pública cando se acredite que aquela supoña unha mellora da
definición dos lindeiros, da súa xestión ou da súa conservación.
Excepcionalmente, poderase autorizar a mencionada permuta por razóns distintas
ás anteriores, sempre que non supoñan un menoscabo dos valores forestais do
monte catalogado.
2. A permuta deberá ser
expresamente autorizada pola consellería competente en materia de montes, a
proposta da persoa titular da Administración forestal, previa conformidade dos propietarios, e
comportará a automática exclusión do Catálogo da parte permutada do monte
catalogado e o simultáneo ingreso en dito catálogo dos novos terreos. No caso dos montes de
titularidade da Administración xeral da comunidade autónoma, o acordo de
permuta será adoptado pola Administración forestal e implicará a desafectación
da parte a permutar e a correspondente afectación da parte permutada.
Artigo 33. Concorrencia
de declaracións demaniais
1.
Cando un monte catalogado resultara afectado por expediente do cal poida
derivarse outra declaración de demanialidade distinta da forestal, e sen
prexuízo do que, no seu caso, dispoña a declaración de impacto ambiental, as
Administracións competentes buscarán canles de cooperación con obxecto de
determinar cal das devanditas declaracións deba prevalecer.
2.
Sen prexuízo do disposto no art. 18.4 da Lei 43/2003, do 21 de novembro, de
Montes, no suposto de discrepancia entre consellerías ou entre a Administración
autonónmica e a Adminstración local , resolverá o Consello da Xunta mediante
Acordo. No caso de que ambas demanialidades sexan compatibles, a consellería ou
Administración correspondente que xestionara o expediente tramitará, en peza
separada, expediente de concorrencia, a fin de harmonizar o dobre carácter
demanial.
3.
Cando se trate de montes afectados por obras ou actuacións de interese xeral do
Estado, e exista discrepancia entre a Administración Xeral do Estado y a
Administración da Comunidade Autónoma de Galicia, o expediente elevarase para a
súa resolución ao Consello de Ministros. No suposto de ter solucionada a discrepancia,
ou de concorrer outra Administración distinta á do Estado, resolverá o Consello
da Xunta mediante Acordo.
Sección cuarta
Xestión dos montes públicos
Artigo 34. Xestión dos
montes públicos
1. Os montes públicos non incluídos
no Catálogo de Montes de Utilidade Pública serán xestionados polo seu titular.
2. Os montes incluídos no
Catálogo de Montes de Utilidade Pública serán xestionados pola Administración
forestal, agás que sexa solicitada a súa xestión pola entidade titular, e
autorizada esta pola Administración forestal nos termos que considere
necesarios e consonte ao procedemento que se estableza regulamentariamente.
3. En calquera caso, a
contratación dos aproveitamentos dos montes de Utilidade Pública de titularidade de entidades locais
realizarase por elas, conforme aos plans de aproveitamento aprobados e á
lexislación destas, con subordinación nos aspectos técnico-facultativos aos
correspondentes pregos fixados pola Administración forestal.
1. Todos os montes catalogados
deberán contar para a súa xestión cun proxecto de ordenación forestal aprobado.
A redacción destes proxectos corresponderá á entidade xestora, oída a entidade
titular, no seu caso.
En tanto non se doten de tales
instrumentos se deberán presentar á Comisión de Montes de Dominio Público os
plans anuais de melloras, para ser aprobados pola Administración forestal.
2. Con carácter xeral, os proxectos
de ordenación forestal serán específicos para cada monte, se ben, previa
xustificación, poderán ser redactados conxuntamente para grupos de montes que
sexan propiedade da mesma entidade pública que presenten características
semellantes.
3. Os plans de melloras
concretarán as actuacións que, no marco do proxecto de ordenación forestal, tense
que desenvolver con cargo ao fondo de melloras. Serán de cumprimento
obrigatorio e, por regra xeral, terán carácter anual ou quinquenal.
Consideraranse melloras os traballos de prevención e defensa do monte e de
xestión forestal, tales como a redacción de proxectos de ordenación forestal,
accións de prevención e defensa contra incendios forestais, deslindes,
colocación de fitos, reforestacións, traballos silvícolas e fitosanitarios,
obras de execución e conservación de vías e infraestruturas, implantación ou
mantemento de pastos e cercados gandeiros e cumprimento das obrigas derivadas
da lei, ou aquelas outras que contribúan á mellora da conservación e do uso
social dos montes.
4. A dirección e execución de
ditas actuacións corresponderá á entidade xestora, sen prexuízo de que a
certificación das actuacións executadas permanezan baixo a supervisión da
Administración forestal.
Artigo 36. Comisión de Montes
de Dominio Público
1. No ámbito da Comunidade
Autónoma de Galicia existirá unha Comisión de Montes de Dominio Público Catalogados
presidida pola persoa titular da Administración forestal, que contará coa
participación das entidades locais titulares de montes de dominio público.
2. Son competencias desta
Comisión, que serán desenvolvidas regulamentariamente, as de:
a)
Propoñer a aprobación dos instrumentos de ordenación forestal ou plans
anuais de melloras dos montes catalogados á Administración forestal, mediante
informe favorable das actuacións recollidas.
b)
Aprobar as contas xustificativas dos traballos e investimentos realizados
anualmente con cargo á sección de montes catalogados de dominio público do
Fondo de melloras.
c)
Elaborar, ao final de cada exercicio anual, unha memoria de xestión dos
fondos de melloras que conterá unha relación dos ingresos efectuados e a razón
destes, así como a exposición dos investimentos realizados e as súas condicións
técnicas e económicas en execución do plan durante o correspondente exercicio.
d)
Realizar aqueloutras competencias que lle sexan conferidas mediante Orde da
consellería competente en materia de montes.
Sección quinta
Réxime de autorizacións, concesións e servidumes nos montes de dominio público
Artigo 37. Concesións e autorizacións
en montes de dominio público
1. Nos procedementos de
concesión e autorización de servizos que vaian realizarse en montes demaniais,
respectaranse os principios de publicidade, obxectividade, imparcialidade e
transparencia. Aplicarase ademais o principio de concorrencia competitiva, nos
seguintes supostos:
a) cando se trate dun servizos
que se promova pola administración xestora do monte conforme aos instrumentos
de ordenación forestal aprobados,
b) cando o exercicio do servizo
exclúa o exercicio doutras actividades por terceiros.
2. Os criterios en que se
baseará a concesión e autorización para a realización de servizos estarán
directamente vinculados á protección do medio.
3. As devanditas autorizacións
e concesións terán carácter temporal, non podendo ser obxecto de renovación
automática, e estarán limitadas de acordo coas súas características, sen que en
ningún caso sexan susceptibles de orixinar vantaxes a favor dun anterior
titular ou de persoas vencelladas con el.
Artigo 38. Outorgamento
de autorizacións
1. A Administración xestora
dos montes demaniais someterá a autorización aquelas actividades que, consonte
coa normativa autonómica, a requiran pola súa intensidade, perigosidade ou
rendibilidade.
2. Nos montes inscritos no
Catálogo de Utilidade Pública, con carácter previo ao outorgamento da
autorización, será preceptivo obter informe favorable da Administración forestal, que en todo caso
terá carácter vinculante.
1. Poderanse outorgar
concesións para uso privativo en montes catalogados en todos aqueles casos nos
que, garantíndose a conservación das características que xustificaron a súa
catalogación e o mantemento das funcións propias do monte, se cumpran as
seguintes condicións:
a) Dificultade extraordinaria da
súa localización nun lugar distinto que o monte catalogado sobre o que se
interesa o seu outorgamento.
b) Xeración dun impacto
ambiental mínimo, independentemente da súa suxeición á normativa de avaliación
de impacto ambiental cando proceda, segundo a lexislación vixente, que deberá
consignarse no título concesional.
c) Conformidade da entidade
propietaria co uso pretendido polo solicitante da concesión, sen prexuízo do
disposto para as concesións de interese público.
d) Compatibilidade co
mantemento do uso forestal do monte e coa utilidade pública que xustifica a súa
catalogación.
2. No Catálogo de Utilidade
Pública tomarase razón das concesións demaniais que puidesen outorgarse sobre
os montes de utilidade pública, sen prexuízo da posibilidade da súa inscrición
no Rexistro da Propiedade conforme ao disposto na presente Lei, na lexislación
forestal estatal e na lexislación hipotecaria.
Artigo 40. Concesións de
interese público
1. A Administración forestal
outorgará a concesión do uso do dominio público forestal nos montes
catalogados, por razón de interese público expresamente declarado, que deberá
manterse durante todo o tempo de duración da concesión, e previa tramitación do
correspondente procedemento, no que deberá constar acreditado o cumprimento das
condicións establecidas no artigo anterior. O seu incumprimento ou conculcación
determinará a súa revogación.
2. No caso de desconformidade
ou discrepancia entre a entidade titular do monte, o solicitante da concesión,
ou a Administración forestal ou, no suposto dunha dobre afección demanial,
estarase, aos efectos da súa compatibilidade ou prevalencia, ao disposto na
presente Lei e na lexislación básica estatal, resolvendo en todo caso, o
Consello da Xunta de Galicia.
Artigo 41. Concesións de
interese privado
1. A Administración forestal
poderá outorgar concesións de interese particular do dominio público forestal
con carácter excepcional e cumpríndose, en todo caso, as condicións xerais
establecidas pola Lei.
2. Regulamentariamente
establecerase o procedemento administrativo a seguir para o outorgamento das
concesións de interese particular, en cuxo expediente deberá constar acreditado
o cumprimento das condicións xerais que se establecen pola lei, así como os
casos en que o devandito procedemento deba tramitarse en réxime de concorrencia.
3. A concesión do uso
privativo por interese particular dos montes catalogados, conlevará o pago periódico dun canon, nos
termos e coas condicións que se establezan regulamentariamente. No caso dos
montes de titularidade da Xunta de Galicia, o canon ingresarase integramente no
fondo de mellora.
Artigo 42. Servidumes en
montes públicos non demaniais
1. As servidumes en montes
públicos non demaniais rexeranse polo réxime xurídico aplicable á
Administración titular e, subsidiariamente, pola do dereito privado que lles
sexa de aplicación.
2. Os incendios producidos nos
montes públicos non demaniais poderán determinar a suspensión temporal do
exercicio das servidumes existentes, cando así se consideren para a rexeneración
forestal. A suspensión declararase mediante resolución expresa da entidade
titular do monte comunicada aos interesados ou a través do instrumento de ordenación forestal
correspondente.
Sección sexta
Recuperación posesoria
Artigo 43. Potestade
investigadora e recuperación de oficio
1. Os titulares demaniais, así
como a Administración xestora nos montes catalogados, investigarán a situación
de terreos que se presuman pertencentes ao dominio público forestal, podendo solicitar
todos os datos e informes que se consideren necesarios.
2. Os titulares dos montes
demaniais e, no seu caso, a Administración xestora nos montes catalogados,
poderán exercer a potestade de recuperación posesoria dos posuídos indebidamente
por terceiros, que non estará sometida a prazo, e respecto á que non se
admitirán accións posesorias nin procedementos especiais.
Capítulo IV
Dos montes privados
Artigo 44. Xestión dos
montes privados
1. Os titulares dos montes
privados poderán xestionalos por si ou contratar a súa xestión, que poderá ter
por obxecto calquera tipo de aproveitamento forestal, a persoas físicas ou
xurídicas de dereito privado ou público.
2. A xestión será sostible,
axustándose, no seu caso, ao correspondente instrumento de ordenación ou
xestión forestal aprobado pola Administración.
Artigo 45. Dos montes denominados
de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo
1. Estes montes rexeranse polo
costume do lugar e subsidiariamente pola Lei de Dereito Civil de Galicia e polo
Código Civil, sen prexuízo do establecido na presente Lei, no que se refire aos
montes privados e ás disposicións que a desenvolvan.
2. Cando estes montes
pertenzan a máis de dez propietarios, para a súa xestión, poderase constituír
unha xunta xestora que administrará os intereses de todos os copropietarios.
3. Para a constitución da xunta
xestora a administración forestal convocará a todos os copropietarios,
garantindo a máxima difusión e publicidade da citada convocatoria, sendo
suficiente o acordo da totalidade dos asistentes a mesma para que a dita
constitución se considere válida.
4. A xunta xestora estará
composta por un número impar de membros, entre un mínimo de tres e un máximo de
sete. Un deles actuará como presidente, outro como secretario e outro como
tesoureiro, sendo elixidos de entre os membros da xunta xestora por maioría
simple.
5. A xunta xestora terá unha
vixencia de catro anos, establecéndose as maiorías simples para a toma de
acordos; en caso de empate, o voto de calidade o terá o presidente.
6. A xunta xestora poderá
autorizar os actos de administración ordinaria e extraordinaria, xestión e desfrute
do monte e de todos os seus produtos, o alleamento de toda clase de
aproveitamentos forestais, enerxéticos e mineiros, así como calquera outro acto
para os que estean habilitados os propietarios de acordo coa lexislación
forestal. Ademais poderán realizar contratos coa Administración, salvagardando
sempre os dereitos de todos os propietarios.
7. Cando estes montes
pertenzan a menos de dez propietarios ou no caso de non chegar a acordo por
unanimidade para acadar unha xunta xestora, a maioría simple dos asistentes
poderá constituírse en asemblea, que nomeará co mesmo quorum, un presidente e
un secretario. O presidente poderá convocar asembleas para a toma de acordos
por maioría simple dos asistentes, excepto que estatutariamente se determine
outro réxime de maiorías.
8. Os beneficios que se xeren
correspondentes as partes da propiedade non esclarecidas, deberán investirse na
mellora do monte. No caso de non poder identificar a propiedade non
esclarecida, deberá investirse na dita mellora polo menos o 15% do beneficio
total obtido polos copropietarios.
9. Estes montes, mentres se
manteñan na indivisión, gozarán dos mesmos beneficios que esta lei recolle para
os montes pertencentes ás agrupacións de particulares.
Artigo 46. Dos montes
veciñais en man común
O
réxime xurídico dos montes veciñais en man común, rexerase polo disposto na súa
normativa específica, na presente Lei, na lexislación de dereito civil de
Galicia, e no costume.
Capítulo V
Deslinde dos montes
Sección primeira
Do deslinde dos montes públicos
Artigo 47. Potestade de
deslinde
1. Os titulares dos montes
públicos gozarán da potestade de deslinde administrativo dos seus montes, salvo
o disposto no apartado 2 deste artigo.
2. O deslinde dos montes
inscritos no Catálogo de Montes de Utilidade Pública e, en todo caso, o dos
montes de titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia realizarase pola
Administración forestal, conforme co procedemento que se establece nos artigos
que seguen.
3. O deslinde dos montes non
catalogados que non sexan titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia
deslindaranse conforme ao procedemento que determinen as respectivas
Administracións públicas titulares.
A petición das ditas
administracións, e ás súas expensas, a Administración forestal poderá deslindar
os montes non catalogados pertencentes a elas, conforme aos mesmos requisitos e
formalidades que se detallen nos artigos seguintes.
Artigo 48. Inicio do
procedemento
1. O deslinde poderá
promoverse:
a) de oficio, pola
Administración forestal
b) a instancia dos propietarios
lindantes o titulares de dereitos reais sobre as parcelas lindantes.
2. Por Orde da consellería
competente en materia de montes fixarase a participación económica da
Administración forestal e dos propietarios privados, que unicamente satisfarán o
seu custo cando o deslinde se inicie a instancia de parte.
1. O procedemento de deslinde
iniciarase por Resolución da Dirección Xeral competente en materia de montes
coa aprobación da Memoria previamente redactada, que deberá consignar a
situación do monte, unha xustificación da necesidade de realizar o deslinde, e
o orzamento do mesmo. A continuación, notificarase individualmente a todos os
propietarios de predios lindantes segundo o Rexistro da Propiedade ou o
catastro, e publicarase un anuncio de conformidade co artigo 59.6 a) da Lei
30/1992 de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento
administrativo común no Diario Oficial de
Galicia, na web da consellería competente en materia de montes, e nos taboleiros
de anuncios do concello ou concellos afectados, abrindo un prazo de 30 días
naturais a partir do día seguinte ao da publicación, para aportar a
documentación acreditativa da propiedade. A estes efectos só se considerará
acreditativa da propiedade a titularidade reflectida nos asentos do
correspondente Rexistro da propiedade, e no seu defecto, no catastro e, no seu
caso, a acreditativa de situacións posesorias por calquera medio de proba, nos
termos que regulamentariamente se determinen, e que a Administración estime
conveniente. No anuncio indicarase ademais, data, hora e lugar de inicio do
apeo; e nomeamento do instrutor do expediente, que deberá ser un funcionario
con titulación universitaria de grao con atribucións en materia forestal.
2. A iniciación do expediente
de deslinde poderá implicar a suspensión do outorgamento de autorizacións de
uso, concesións e servidumes, que será levantada coa aprobación do deslinde, no
caso no que non resultase alterada a superficie ou condicións do predio sobre o
que estaba concedida.
3. Os traballos de apeo serán
realizados baixo a dirección do instrutor designado pola Administración
forestal que, en caso necesario, previo requirimento, poderá contar co
asesoramento e asistencia dun integrante do servizo xurídico administrativo da
Xefatura Territorial competente por razón do territorio, levantándose actas en
calquera soporte documental ou dixital, e colocándose fitos e sinais
provisionais.
4. Unha vez concluída a fase
de apeo polo instrutor, darase traslado a todos os interesados que compareceron
no procedemento, dándolles un prazo de 20 días naturais no que poderán examinar
o expediente e presentar, no seu caso, alegacións.
5. Finalizado o prazo
anterior, o instrutor elevará a proposta de resolución ao titular da
consellería competente en materia de montes.
6. Calquera procedemento de
deslinde que realice a Administración forestal, desenvolverase consonte con
este procedemento.
1. A resolución aprobatoria do
deslinde publicarase no Diario Oficial de
Galicia e, unha vez firme en vía administrativa, será título suficiente
para a inmatriculación do monte ou para a práctica dos pertinentes asentos no
Rexistro da Propiedade.
2. O deslinde aprobado e firme
supón a delimitación do monte e declara con carácter definitivo o seu estado
posesorio, a reserva do que puidera resultar dun xuízo declarativo de
propiedade.
Firme en vía administrativa o
acordo aprobatorio de deslinde, poderanse colocar marcos en puntos sobresaíntes
de coordenadas xeográficas levantados no devandito deslinde.
Sección segunda
Do deslinde dos Montes Veciñais en Man Común
Artigo 52. Das fases do
deslinde
O deslinde, total ou parcial,
poderá realizarse en fases. Por unha banda, actuarase sobre as partes do
perímetro estremeiro con outros montes veciñais en man común e, por outra,
ocuparase das partes do perímetro estremeiro con propiedades particulares,
analizando os títulos presentados e as situacións posesorias acreditadas.
Artigo 53. Do procedemento
de deslinde entre montes veciñais en man común
1. Os perímetros estremeiros
con outros montes veciñais en man común deberán ser obxecto de deslindamento
provisional polas comunidades propietarias. Logo de ratificado o deslindamento
provisional polas asembleas xerais de cada unha das comunidades de montes
afectadas, darase traslado ao Xurado provincial dos acordos alcanzados, e da
seguinte documentación ou calquera outra
que se poida establecer por Orde da consellería competente en materia de montes:
acta do deslinde, memoria descritiva con planos topográficos, acta de
conciliación levantada no Xulgado de Paz ou de 1ª Instancia correspondente e
certificacións de aprobación por parte de cada unha das comunidades implicadas.
2. Unha vez realizado o deslindamento,
o Xurado Provincial de Montes Veciñais ditará resolución aprobatoria do mesmo
que será publicada no Diario Oficial de Galicia e debidamente notificada ás
comunidades interesadas.
3. Os desacordos entre
comunidades de montes no procedemento de deslindamento provisional poderá dar
lugar, logo do compromiso das partes, a unha arbitraxe definitiva da
consellería competente en materia forestal consonte á normativa sobre
arbitraxe, composta por un mínimo de tres membros designados polo Xurado
Provincial de Montes Veciñais en Man Común.
4. Os desacordos que non se
sometan a arbitraxe decidiranse na vía xurisdicional civil.
Artigo 54. Do
procedemento de deslinde de montes veciñais con propiedades particulares.
1. A comunidade propietaria presentará
á Administración forestal, previo acordo da súa Asemblea Xeral, unha proposta
coa liña de deslinde entre o monte veciñal e as propiedades privadas
particulares que se pretende adoptar; o servizo competente en materia de montes da correspondente xefatura
territorial informará respecto a existencia ou non de menoscabo da integridade
do monte veciñal.
No caso de informe favorable, iniciarase
o procedemento coa publicación no Diario Oficial de Galicia e na páxina web da
consellería con competencias en materia de montes, así como coa publicación de
edictos no taboleiro de anuncios do concello e lugares de costume da parroquia,
indicando o lugar ou lugares onde se atopa, plano topográfico e demais
documentación do monte, concedendo o prazo dun mes para presentar ante a comunidade
propietaria as alegacións e títulos que acrediten a propiedade ou posesión de
predios lindantes.
2. A comunidade propietaria
examinará e discutirá a documentación presentada e, sempre que non se produza
menoscabo da integridade do monte veciñal en man común, remitirase á
Administración forestal unha proposta con plano topográfico, xunto con toda a
documentación e alegacións presentadas. Examinada a documentación e a proposta
de deslinde provisional, a Administración forestal emitirá informe.
3. No caso de informe
favorable, unha vez ratificado o deslindamento provisional pola Asemblea xeral,
darase traslado ao Xurado provincial dos acordos alcanzados e, cando menos, a
seguinte documentación: acta do deslinde, memoria descritiva con planos
topográficos, acta de conciliación levantada no Xulgado de Paz ou de 1ª
Instancia correspondente e certificacións de aprobación por parte da
comunidade, que ditará resolución aprobatoria do deslindamento, notificándoa ás
persoas interesadas. A devandita resolución será publicada no Diario Oficial de Galicia.
4. Nos casos de informe
negativo á proposta inicial de deslinde, de informe desfavorable ao
deslindamento provisional, de non aprobación pola asemblea xeral ou de non
existir conciliación perante o Xulgado de Paz ou de 1ª Instancia
correspondente, o deslinde resolverase na vía xurisdicional civil.
5. Os desacordos nos deslindes
provisionais entre comunidades de montes veciñais en man común e particulares
poderán dar lugar, logo do compromiso de aceptación polas partes, a unha
arbitraxe definitivo da consellería competente en materia de montes consonte á
normativa sobre arbitraxe. A comisión de arbitraxe estará composta por un
mínimo de tres membros designados polo Xurado Provincial de Montes Veciñais en
Man Común.
Artigo 55. Do marqueo de
montes veciñais en man común
1. Firme en vía administrativa
a resolución aprobatoria de deslinde, poderanse colocar marcos en puntos
sobresaíntes de coordenadas xeográficas levantados no devandito deslinde.
2. Se no procedemento de marqueo
se suscitaran cuestións relativas á propiedade, suspenderase o procedemento ata
que a cuestión sexa resolta na vía xurisdicional civil ou exista un novo
pronunciamento do Xurado provincial .
Capítulo VI
Adquisición de propiedades forestais
Artigo 56. Adquisición de
terreos pola Administración
1. No caso de fincas ou montes
enclavados nun monte público ou lindantes con el, o dereito de adquisición
preferente corresponderá á Administración titular do citado monte público. No
caso de montes lindantes con outros pertencentes a distintas Administracións
públicas terá prioridade no exercicio do dereito de adquisición preferente o
monte que teña un maior linde común co monte en cuestión.
2. Para posibilitar o
exercicio do dereito de adquisición preferente, o transmitente deberá comunicar
os datos, prezos e características da proxectada transmisión á administración
titular dese dereito. Esta disporá dun prazo de tres meses, a partir da data de
comunicación, para exercitar o dereito, co correspondente pago ou consignación
do importe comunicado.
3. Os notarios e rexistradores
da propiedade non autorizarán nin inscribirán, respectivamente, as
correspondentes escrituras sen que se lles acredite previamente a práctica da
devandita comunicación de forma fidedigna.
4. Si se leva a efecto a
transmisión sen a comunicación previa ou sen seguir as condicións reflectidas
nela, a Administración titular do dereito de adquisición preferente poderá exercitalo
no prazo dun ano contado desde a inscrición da transmisión no Rexistro da
Propiedade ou, no seu defecto, dende que a Administración tivera coñecemento
das condicións reais da devandita transmisión.
5. O dereito de adquisición
preferente ao que se refire este artigo é preferente a calquera outro
establecido no ordenamento xurídico vixente.
Artigo 57. Adquisición de
terreos polas comunidades de montes veciñais en man común
1. As comunidades de montes
veciñais en man común terán dereito de adquisición preferente tanto das
superficies lindantes, cuxa integración permita unha diminución ou mellor
definición do perímetro do monte veciñal, como dos seus enclavados. Consumada a adquisición, se comunicará ao Xurado
Provincial de Montes Veciñais en Man Común, que integrará a superficie
adquirida ao monte veciñal co plenos efectos xurídicos, modificando o perímetro
e extensión do devandito monte, e o comunicará
ao correspondente Rexistro da Propiedade, que tomará razón da mesma.
2. O precitado dereito de
adquisición preferente dos montes veciñais en man común, rexerase polo disposto
nos apartados 3, 4 e 5 do artigo precedente.
Capítulo VII
Conservación e protección de montes
Artigo 58. Uso e
actividade forestal
1. Aos efectos desta Lei
enténdese por uso forestal calquera utilización de carácter continuado do monte
que sexa compatible coa súa condición.
2. Para os efectos desta Lei,
enténdese por actividade forestal toda acción material relativa á conservación,
mellora e aproveitamento dos montes, tales como os aproveitamentos da madeira,
biomasa, pastos, caza, cogomelos, aromáticas, froitos, etc.
3. As modificacións entre os
usos forestais e agrícolas, serán considerados, para os efectos da presente
Lei, como cambios de actividade.
Artigo 59. Cambio de uso
forestal
1. Enténdese por cambio do uso
forestal, toda actuación material ou acto administrativo que faga perder ao
monte o seu carácter de tal, deixando de ser monte ou terreo forestal aos
efectos da presente Lei.
2. Agás no caso de cambios de
uso forestal derivados da ordenación urbanística ou do territorio, o cambio de uso
forestal só poderá autorizarse mediante resolución da dirección xeral
competente en materia forestal, por razóns de interese xeral ou por razóns de
interese particular, previa audiencia ao titular do monte.
3. En terreos afectados por
incendios forestais, non poderase producir un cambio de uso en 30 anos. Con
carácter singular, poderanse acordar excepcións sempre que, con anterioridade
ao incendio forestal, o cambio de uso estivera previsto:
a) Nun instrumento do
planeamento previamente aprobado.
b) Nun instrumento do
planeamento pendente de aprobación se xa houbera sido obxecto de avaliación
ambiental favorable ou, de non seren esta esixible, se xa houbera sido sometido
ao trámite de información pública.
c) Nunha directriz de política
agroforestal que contemple o uso agrario ou gandeiro extensivo de montes
non arborados con especies autóctonas,
incultos ou en estado de abandono.
Artigo 60. Cambios de
actividade forestal a agrícola
1. Os cambios de actividade
forestal a agrícola co gallo de mellorar a viabilidade das explotacións
agrarias ateranse aos seguintes supostos:
a) Poderanse realizar en
superficies de ata cinco hectáreas, poboadas por especies non incluídas no
Anexo I, ou especies do Anexo I con idades medias inferiores a dez anos, previa
comunicación á Administración forestal. No caso de constituír enclavados, terán
unha superficie mínima dunha hectárea.
b) En superficies maiores de
cinco hectáreas, será necesaria autorización da Administración forestal previa
xustificación da actividade agrícola por parte do promotor.
c) En superficies poboadas por
especies do Anexo I con idades medias superiores a dez anos, precisarase de
autorización da Administración forestal, previa xustificación da actividade agrícola
por parte do promotor.
d) En caso de superficies
poboadas por matogueiras ou especies do xénero Acacia, poderanse realizar, previa comunicación á Administración
forestal, en superficies de ata 15 hectáreas. Para superficies maiores, será
necesaria autorización da Administración forestal.
2. Naquelas superficies arboradas
lindantes coas superficies nas que se produza un cambio de actividade forestal
a agrícola non serán de aplicación as distancias establecidas no Anexo II desta
Lei ata o momento da reforestación da masa arborada tralo aproveitamento,.
Artigo 61. Cambios de
actividade agrícola a forestal
Só poderan forestarse os
terreos agrícolas que non formen parte dun banco de terras agrarias ou instrumento
semellante, previa comunicación á
Administración forestal, cando cumpran algún dos seguintes supostos:
a) Que linden con terreos
forestais, cando se utilicen frondosas caducifolias.
b) Que constitúan enclaves agrícolas
de ata cinco hectáreas en superficie arborada, utilizando as especies das
superficies limítrofes ou frondosas caducifolias.
c) Que se destinen a plantacións
forestais para froito de nogueiras, cerdeiras, castiñeiros ou especies
semellantes, establecidas a un marco específico para tal aproveitamento.
Artigo 62. Supostos
especiais de cambio de actividade
1. Os cambios de actividade
dun monte veciñal en man común están condicionados á modificación e posterior
aprobación do seu proxecto de ordenación forestal.
2. Cando os cambios de
actividade afecten a espazos naturais protexidos ou a espazos da rede Natura
2000 deberán contar coa autorización da dirección xeral correspondente da
consellería competente en materia de conservación da natureza.
3. En zonas incluídas nun
proceso de concentración parcelaria, os cambios de actividade deberanse adaptar
ao plan de ordenación de cultivos ou forestal, tal e como prevé a normativa
vixente de concentración parcelaria.
4. As forestacións incluídas
no artigo 61.a), cando se realicen en solo rústico de especial protección
agropecuaria, requirirán autorización da Administración forestal, previo
informe preceptivo e vinculante da dirección xeral correspondente da
consellería competente en materia agropecuaria.
Prohíbese a ocupación de
terreos forestais en montes públicos, montes veciñais en man común e montes
protectores mediante instalacións, construcións ou obras feitas sen
autorización do seu respectivo titular ou o seu xestor, no seu caso.
Artigo 64. Medidas de
restauración
A Administración forestal
poderá, en caso necesario, establecer medidas de obrigado cumprimento
encamiñadas a restaurar os montes afectados por incendios forestais, vendavais,
pragas, enfermidades ou outros eventos, así como nos casos contemplados no
artigo 65.2, apartados c) e d). En caso de incumprimento, a consellería
competente en materia de montes poderá executar subsidiariamente as devanditas
medidas.
Artigo 65. Restauración
hidrolóxico-forestal
1. A restauración
hidrolóxico-forestal terá como fins prioritarios a recuperación da
funcionalidade dos ecosistemas forestais, a loita contra a erosión, a mellora
da calidade dos recursos hídricos, a estabilidade dos terreos e a protección de
infraestruturas de interese xeral.
2. A Administración forestal poderá
declarar zonas prioritarias de actuación en materia de control da erosión e
restauración hidrolóxico-forestal atendendo preferentemente aos montes
protectores, así como aos terreos forestais que se atopen nalgún dos seguintes
supostos:
a) Terreos afectados por
incendios que xeren un risco para as áreas habitadas, os recursos produtivos,
con especial atención aos recursos hídricos, e ás infraestruturas asociadas á
súa xestión.
b) Terreos que xeren ou se atopen
en risco por desprendementos, deslizamentos ou movementos do terreo.
c) Terreos que se atopen en
risco de sufrir graves episodios de erosión e escorrenta pola degradación ou
sobreexplotación dos seus solos.
d) Outras terreos afectados por
fenómenos ou causas meteorolóxicas, antrópicas, bióticas ou outros que afecten
gravemente á cuberta vexetal ou ao chan.
No caso de que a declaración
inclúa terreos no dominio público hidráulico, solicitarse informe preceptivo e
vinculante ao órgano competente en materia de xestión deste dominio público.
3. Os plans, proxectos, obras
e traballos de corrección ou restauración hidrolóxico-forestal que sexan
precisos para a recuperación das zonas prioritarias de actuación, calquera que
sexa a titularidade dos terreos ou o uso ao que se destinen, poderán ser
declarados de utilidade publica cando concorran razóns de urxencia que así o
xustifiquen, a efectos de expropiación forzosa ou de ocupación temporal, e poderán
ser obxecto de actuacións inmediatas por parte da Administración forestal, só
no caso de existir situacións de emerxencia que así o xustifiquen.
Artigo 66. Informes aos
instrumentos de ordenación do territorio e ao planeamento urbanístico
Os instrumentos de ordenación
do territorio, as normas subsidiarias e complementarias de planeamento
urbanístico, os plans xerais de ordenación municipal, os plans de sectorización
e os plans especiais non previstos nos plans xerais, así como a modificación
destes instrumentos, cando afecten a un monte ou terreo forestal, requirirán o
informe sectorial da Administración forestal. Dito informe terá caracter
vinculante cando se trate de montes catalogados ou protectores.
Artigo 67. Condicións que
deben de cumprir as repoboacións forestais
1. Quedan prohibidas as
repoboacións forestais en solo urbano, de núcleo rural, e no solo urbanizable
delimitado.
2. Queda prohibida a
sementeira ou plantación, incluso de pes illados, en todo terreo forestal, agrícola
e nas zonas de influencia forestal definidas na Lei 3/2007, do 9 de abril, de
prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia, con exemplares
do xénero Acacia e calquera outro sen
aproveitamento comercial relevante que se determine mediante Orde da consellería
competente en materia de montes.
3. As especies utilizables nos
cultivos enerxéticos en territorio forestal determinaranse por Orden da
consellería competente en materia de montes.
4. Quedan prohibidas as
reforestacións e as novas plantacións intercaladas co xénero Eucaliptus naquelas superficies poboadas
por especies do Anexo I, incluso con posterioridade ó seu aproveitamento ou a
súa afectación por un incendio forestal.
5. As novas plantacións que se
realicen co xénero Eucaliptus
superiores ás 5 hectáreas precisarán de autorización da Administración forestal,
non sendo de aplicación ás masas preeexistentes de Eucaliptus nos supostos de reforestación desa superficie.
6. En todo caso, estarán
suxeitas á declaración de impacto ambiental as repoboacións forestais nos
supostos previstos no anexo I do Decreto lexislativo 1302/1986, do 28 de xuño,
de avaliación de impacto ambiental, e no Decreto 442/1990, do 13 de setembro,
de avaliación de impacto ambiental de Galicia.
7. Así mesmo, no caso das
repoboacións forestais recollidas no anexo II do Decreto lexislativo 1302/1986,
do 28 de xuño, de avaliación de impacto ambiental, a consellería competente en
materia de avaliacións de impacto, logo de solicitude do interesado, a
necesidade de someterse ou non á dita avaliación.
Artigo 68. Distancias das
repoboacións
1. As novas repoboacións forestais que
teñan lugar a partires da entrada en vigor da presente Lei, deberán de gardar
as distancias sinaladas no Anexo II da presente Lei a outros terreos, construcións,
instalacións e infraestruturas.
2. As distancias mediranse
dende o tronco do pé máis próximo á propiedade veciña, ata o límite coa outra
propiedade. No caso de tendidos eléctricos, as distancias mediranse ata a
proxección dos condutores eléctricos.
Capítulo VIII
Organización da propiedade forestal
Sección primeira
Límites á división dos montes
Artigo 69. Límites ás
parcelacións, divisións ou segregacións
Non se poderán realizar nin
autorizar, inter vivos ou mortis causa, parcelacións, divisións ou
segregacións definitivas voluntarias de terreos cualificados como monte ou terreo forestal ao
amparo do establecido na presente Lei,
cando o resultado sexan parcelas de superficie inferior a quince hectáreas.
Sección segunda
Reorganización da propiedade de parcelas forestais.
Artigo 70. Concentración
parcelaria en terreos forestais
1. As novas concentracións
parcelarias que afecten a terreos maioritariamente forestais rexeranse en todo
o non previsto na presente Lei, pola normativa galega en materia de
concentración parcelaria.
2. Estas concentracións
parcelarias estarán preferentemente vinculadas a figuras de agrupación da
xestión forestal conxunta con personalidade xurídica, contando o equipo
instrutor do procedemento con presencia dun profesional con titulación universitaria
de grao con atribucións en materia forestal.
3. A efectos de obter axudas públicas,
esixirase que o proceso de concentración cumpra os seguintes requisitos:
a) Vencellarse a unha
agrupación con personalidade xurídica para a xestión conxunta dos seus terreos,
que se acreditará mediante a integración dos titulares nas correspondentes
sociedades de fomento forestal ou similares.
b) Que a propiedade de polo menos
o 70% da superficie a concentrar forme parte da agrupación de xestión conxunta.
c) Respectar o arborado
preexistente, no marco dun instrumento de ordenación forestal.
d) Dispoñer dunha superficie
mínima no ámbito a concentrar de, polo menos, 15 ha.
4. As axudas públicas para os
procedementos de concentración que cumpran os requisitos sinalados no apartado
anterior, poderán consistir en:
a) Axudas aos gastos do proceso
de reorganización da propiedade.
b) Axudas aos gastos de
escrituración e inmatriculación e inscrición rexistral.
c) Axudas para a redacción do instrumento
de ordenación forestal.
d) Axudas para a redacción dos
proxectos de infraestruturas comúns.
e) Axudas para a construción
das infraestruturas comúns.
f) Calquera outras que se
determinen por Orden da consellería competente en materia de montes.
5. Todos os proxectos de
infraestruturas en terreos forestais concentrados realizaranse unicamente
considerando as necesidades conxuntas de xestión da totalidade da superficie
concentrada.
O acordo de reorganización da
propiedade do perímetro a concentrar será de obrigado cumprimento cando conte
alomenos coa conformidade dos propietarios do 70% da superficie a concentrar.
Título III
Da planificación e da xestión forestal sostible
Capítulo I
Da planificación forestal
Artigo 71. Instrumentos
de planificación forestal
Son instrumentos
de planificación forestal na Comunidade Autónoma de Galicia o Plan Forestal de
Galicia e os Plans de Ordenación dos Recursos Forestais.
Artigo 72. Plan Forestal
de Galicia
1. O Plan Forestal de Galicia é o instrumento
básico para o deseño e execución da política forestal galega, no que se avalía
a situación do monte galego e no que se establecen as directrices e programas
de actuación da política forestal de Galicia, así como os mecanismos de
seguimento e avaliación necesarios para o seu cumprimento.
2. O Plan Forestal de Galicia é o instrumento básico
de planificación forestal e terá a consideración de Programa Coordinado de
Actuación ao abeiro do disposto nos artigos 16 e seguintes, da Lei 10/1995, do
23 de novembro, de ordenación do territorio de Galicia.
3. A aprobación e, no seu caso, a modificación, do
Plan Forestal de Galicia corresponderá, ao Consello de Xunta mediante Decreto,
a proposta da consellería competente en materia forestal, oído o Consello
Forestal de Galicia e axustarase ao procedemento previsto no artigo 21 da Lei
10/1995, do 23 de novembro, de ordenación do territorio de Galicia.
Artigo 73. Eficacia
vinculante do Plan Forestal de Galicia
O Plan Forestal de Galicia terá carácter
vinculante en materia forestal e determinará o marco no que se elaborarán os
Plans de Ordenación dos Recursos Forestais, e definirá as liñas de actuacións
das distintas administración públicas no ámbito da presente Lei.
Artigo 74. Plans de
Ordenación dos Recursos Forestais (PORF)
1. A Administración forestal elaborará os
Plans de Ordenación dos Recursos Forestais (PORF) como instrumentos de
planificación forestal, que afectarán preferentemente a cada distrito forestal,
como territorios de condicións xeográficas, socioeconómicas, ecolóxicas,
culturais ou paisaxísticas homoxéneas e que terán carácter obrigatorio e
directamente executivo nas materias reguladas nesta Lei, nos termos
establecidos en cada plan.
2. O contido destes plans deberá
coordinarse cos correspondentes plans de prevención e defensa contra os
incendios forestais de distrito establecidos na Lei 3/2007, do 9 de abril, de
prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia.
Artigo 75. Procedemento de elaboración e aprobación dos
PORF
1. Os PORF serán aprobados polo Consello
da Xunta, a proposta da consellería competente en materia de montes, oído o
Consello Forestal de Galicia e trala audiencia aos concellos que abranguen os
PORF por un prazo de vinte días, e o tramite de información pública que durará
un mes.
2. A súa elaboración será dirixida por
profesionais con titulación de grao universitario en materia de montes.
1. Os PORF, como mínimo, especificarán:
a)
Delimitación do ámbito
territorial e caracterización do medio físico e biolóxico.
b)
Características socioeconómicas
da zona como aspectos demográficos, dispoñibilidade de man de obra
especializada, taxas de paro e industrias forestais, incluídas as dedicadas ao
aproveitamento enerxético da biomasa forestal.
c)
Descrición e análise dos montes e
os paisaxes existentes nese territorio, os seus usos e aproveitamentos actuais,
en particular os usos tradicionais, así como as figuras de protección
existentes, incluíndo as vías pecuarias.
d)
Aspectos xurídico-administrativos
tales como titularidades, montes catalogados, proxectos de ordenación e
instrumentos de ordenación e de xestión vixentes, montes veciñais en man
común, mancomunidades e agrupacións de
propietarios.
e)
Establecemento das directrices
para a ordenación e aproveitamento dos montes, garantindo que non se poña en
perigo a persistencia dos ecosistemas e se manteña a capacidade produtiva dos
montes.
f)
Zonificación por usos e vocación
do territorio, establecendo para cada zona os obxectivos, compatibilidades e
prioridades, e sinalando os ámbitos de solo rústico con valor forestal aos
efectos da súa categorización como de Especial Protección Forestal nos
instrumentos Urbanísticos e de Ordenación do Territorio.
g)
Planificación das accións
necesarias para o cumprimento dos obxectivos fixados no plan.
h)
Criterios básicos para o control,
seguimento, avaliación e prazos para a revisión do plan.
2. A efectos de
aproveitamentos forestais en espazos de rede Natura, cando non existan plans de
conservación aprobados, serán válidas as especificacións dos PORF, sempre que
dispoñan de informe favorable da Administración competente en materia de
conservación da natureza.
3. Previa a aprobación dun PORF
poderán elaborarse unhas directrices silvícolas por distrito forestal, aos
efectos de permitir a adhesión de propietarios forestais de parcelas inferiores
a 25 hectáreas, de acordo co establecido no artigo 77.5, que se aprobarán
mediante Orde da consellería competente en materia de montes.
4.Os ámbitos de solo rústico delimitados nos
PORF como de valor forestal, deberán categorizarse nos instrumentos
Urbanísticos e de Ordenación do Territorio como de Especial Protección Forestal.
Capítulo II
Da ordenación e xestión de montes
Artigo 77. Da ordenación
dos montes
1. A ordenación de montes ten
como finalidade a conservación, mellora e protección dos recursos forestais, o
seu rendemento sostido e a máxima obtención global de utilidades. Estes fins
deben contribuír ao desenvolvemento rural, á xeración de rendas, á fixación da
poboación, á calidade paisaxística e ao mantemento da biodiversidade.
2. A ordenación de montes
supón a organización no tempo e no espazo, tecnicamente xustificada, dos
recursos forestais, de todos os aproveitamentos do monte e das especificacións
técnicas para a súa xestión.
3. A consellería competente en
materia de montes fomentará técnica e economicamente a ordenación dos montes da
Comunidade Autónoma de Galicia a través dos respectivos instrumentos de
ordenación ou xestión forestal.
4. Os montes públicos, os
veciñais en man común e os de xestión pública deberán dotarse dun instrumento
de ordenación, así como todos os privados superiores a 25 hectáreas en coto
redondo. O prazo para dotarse do correspondente instrumento de ordenación non
poderá superar o establecido na lexislación básica.
5. As propiedades particulares
de superficie forestal inferior a 25 hectáreas poderán dotarse dun instrumento
de xestión forestal, específico para as súas propiedades, dun instrumento de xestión
forestal conxunto para distintos propietarios ou ben, ao través da súa adhesión
expresa aos modelos de xestión silvícola segundo especies ou formacións
forestais incluídos nos PORF.
Artigo 78. Das
instrucións xerais para a ordenación de montes
1. A
Administración forestal elaborará as instrucións xerais de ordenación de montes
de Galicia, que se desenvolverán regulamentariamente, oído o Consello Forestal
de Galicia.
2.
As instrucións xerais conterán os principios reitores, criterios e requisitos
que deberán cumprir todos os instrumentos de ordenación e xestión nos montes situados
na Comunidade Autónoma de Galicia, no marco da xestión forestal sostible.
3. A
estrutura, contidos mínimos dos instrumentos de ordenación e xestión forestal,
axustaranse ás instrucións xerais de ordenación de montes de Galicia, que
poderán establecer distintas categorías de proxectos de ordenación así como os
criterios para a elaboración dos modelos silvícolas de xestión.
Artigo 79. Dos
instrumentos de ordenación ou xestión forestal: categorías
1.
Os instrumentos de ordenación e xestión forestal terán en conta, ademais das
previsións contidas no artigo 24 da Lei 3/2007, do 9 de abril, de prevención e
defensa contra os incendios forestais de Galicia, as indicacións dos PORF que
regulan o territorio no que se atope o monte, seguindo os criterios
establecidos nas instrucións xerais de ordenación dos montes de Galicia e no
planeamento de defensa fronte aos incendios forestais.
2.
Os instrumentos de ordenación e xestión forestal elaborados para os montes do
territorio da Comunidade Autónoma de Galicia, deberán corresponderse con
algunha das seguintes categorías:
a)
Proxecto de ordenación: instrumento de ordenación forestal que
sintetiza a organización, nun marco temporal dun mínimo de 10 anos e no espazo
territorial delimitado polo proxecto, do aproveitamento sostible dos recursos
forestais, madeirables e non madeirables, nun monte ou grupo de montes, co
obxectivo de obter unha organización estable dos distintos usos e servizos do
monte.
b)
Documento simple de xestión: instrumento de xestión
forestal que planifica, nun horizonte temporal mínimo de 5 anos, as melloras e
aproveitamentos dunha parcela ou conxunto de parcelas dun mesmo propietario
cunha superficie tal que, individualmente, ningunha supere as 25 hectáreas que,
aplicando criterios silvícolas, garante unha xestión forestal sostible.
c)
Documento conxunto de xestión: instrumento de xestión
forestal, de iniciativa privada para un conxunto de propietarios, que debe
incluír uns referentes de boas prácticas e uns modelos silvícolas dos
principais tipos de masa, ambos de obrigado cumprimento, para os terreos
forestais adscritos no mesmo. O marco
temporal mínimo será 5 anos e o seu ámbito territorial non poderá exceder dun
distrito forestal.
Artigo 80. Elaboración
dos instrumentos de ordenación ou xestión forestal
1.
Os instrumentos de ordenación ou xestión forestal se elaborarán a instancia do
propietario ou titular de dereitos sobre o monte, ou da entidade que teña a
responsabilidade da súa xestión.
2. Os instrumentos de ordenación ou xestión
forestal redactaranse por profesionais cunha titulación universitaria de grao en materia forestal, seguindo as Instrucións Xerais de
Ordenación de Montes aprobadas pola Administración forestal.
Artigo 81. Aprobación e
efectos dos instrumentos de ordenación ou xestión forestal
1. A
aprobación dos instrumentos de ordenación ou xestión forestal corresponde á
Administración forestal e levará consigo a inclusión de oficio no Rexistro
Galego de Montes Ordenados.
2.
Se transcorridos seis meses desde a solicitude de aprobación do instrumento de
ordenación ou xestión forestal, non se resolvese pola Administración
competente, entenderase desestimada a solicitude.
3.
Aprobado o instrumento de ordenación ou xestión forestal, e cando obtivese os
preceptivos informes favorables dos organismos competentes dependentes da
Administración autonómica de Galicia que procedan no seu caso, as actuacións
previstas no devandito instrumento consideraranse autorizadas polos mesmos, e a
súa execución só requirirán de comunicación aos precitados organismos.
4.
Todo titular de monte ou terreo forestal que solicite axudas e subvencións da Administración
autonómica deberá dispor, polo menos no momento da solicitude, dun instrumento
de ordenación ou xestión aprobado e vixente, no marco do establecido na
disposición transitoria terceira da Lei 43/2003, de montes.
5.
Será condición indispensable, a efectos dos posibles beneficios fiscais aos
predios forestais, dispor dun instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado
e vixente.
Artigo 82. Modificación e
revisión dos instrumentos de ordenación ou xestión forestal
A
alteración, ben mediante a modificación de aspectos puntuais ou ben pola
revisión de aspectos substanciais, dos instrumentos de ordenación e xestión
forestal, adaptarase as condicións e prazos que se establezan nas instrucións
xerais para a ordenación de montes.
Artigo 83. Incumprimento
do instrumento de ordenación ou xestión forestal
O incumprimento grave ou inxustificadamente reiterado
das prescricións previstas nun instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado
pola Administración forestal, dará lugar a súa exclusión do Rexistro Galego de
Montes Ordenados, perdendo os beneficios inherentes, sen prexuízo da apertura
do correspondente expediente sancionador.%5b1%5d_archivos/image001.gif){kind=small}
Entenderase por incumprimento
grave cando afecte ao normal desenvolvemento do monte sen causa técnica
xustificada nin comunicada á Administración forestal, para a súa aprobación, ou
o aproveitamento abusivo ou a sobreexplotación que degrade ou produza perdidas
de solo ou poña en perigo a viabilidade do monte, incluíndo a non rexeneración tralo
aproveitamento.
Entenderase por incumprimento
inxustificadamente reiterado cando dito incumprimento se repita nun prazo de
dous anos de forma non motivada.
Capítulo I
Principios
Artigo 84. Dos produtos do monte
1. O
propietario do monte é o titular dos recursos forestais que nel se producen
incluíndo, entre outros, a madeira, biomasa, os pastos, cogomelos, froitos,
cortizas, resinas, plantas aromáticas e medicinais, e ten dereito ao seu
aproveitamento, que se realizará con suxeición ás prescricións da presente Lei
e as disposicións que a desenvolvan.
2.
Os aproveitamentos forestais dos montes faranse sempre harmonizando a
utilización racional dos mesmos cunha axeitada conservación e mellora do medio
forestal, e procurando o desenvolvemento do rural e a fixación da poboación.
3.
Os aproveitamentos madeirables previstos nun instrumento de ordenación ou xestión
aprobado pola Administración forestal non necesitan de autorización para a súa
execución, bastando unha comunicación previa, consonte ao artigo 81.3.
4. A
Administración forestal poderá efectuar as inspeccións, controis e recoñecementos que estime convenientes,
tanto durante a realización do aproveitamento, como unha vez finalizado o
mesmo.
Capítulo
II
Dos produtos non madeirables e servizos do monte
Os propietarios de montes teñen dereito ao
acoutamento das súas propiedades orientado á viabilidade e ao mellor aproveitamento
de pastos, cogomelos, castañas, plantas aromáticas ou medicinais, cortizas,
resinas e outros produtos que puideran constituír unha fonte de rendas para o
propietario, nas condicións que se determinen mediante Orde da consellería
competente en materia de montes.
1. O dereito de pastoreo no monte corresponde ao
seu propietario que poderá autorizalo, prohibilo ou regulalo, podendo solicitar
a inscrición destes extremos no Rexistro Público de Terreos Forestais de
Pastoreo. En todo caso, o pastoreo efectivo no monte, requirirá dispor da
documentación acreditativa da autorización expresa do propietario dos terreos. No caso dos montes
veciñais en man común, a autorización por acordo expreso da Asemblea Xeral da
comunidade propietaria.
2. O aproveitamento de pastos polo gando en
terreos forestais é un aproveitamento forestal segundo o establecido nesta Lei
e, a súa practica, levarase a cabo consonte ao establecido no instrumento de
ordenación ou xestión ou, no seu defecto, de conformidade cos condicionantes
incluídos no Rexistro Público de Terreos Forestais de Pastoreo. O
aproveitamento de pastos realizarase de xeito compatible e respectuoso coa conservación
do potencial produtivo do monte e as actuacións de rexeneración do arborado.
3. As zonas de pasto en terreos forestais de
aproveitamento efectivo polo gando terán a consideración de explotación
gandeira a efectos de sanidade animal e se identificarán cadansúa cun código
REGA único, onde estarán incluídos todos os propietarios dos animais con
autorización de aproveitamento de pastos. O gando deberá estar identificado
consonte a súa normativa específica de aplicación.
4. O gando que deambule nas zonas forestais ou no
seu contorno sen identificación nos casos nos que exista esta obriga legal sen
dono coñecido, terán a condición de mostrencos.
A xestión e administración dos animais mostrencos será competencia dos
concellos onde deambulen, podendo dispor de xeito inmediato dos animais ou, no
seu caso, o sacrificio dos mesmos, na forma que regulamentariamente se
estableza.
5. No caso do gando identificado que deambule nas
zonas forestais sen autorización acreditada para o pastoreo, ou tendo
autorización cando o pastoreo se realice nas zonas incluídas no Rexistro
Público de Terreos Forestais de Pastoreo con prohibición expresa, ou cando careza
do marcaxe expresamente indicado na regulación da zona de pastoreo, a xestión deste
gando será competencia dos concellos onde deambule, podendo dar lugar a súa
retirada. Poderán devolverse ao seu dono repercutíndolle os custos, nun prazo
máximo de 7 días naturais, sen prexuízo da incoación dos pertinentes
expedientes sancionadores.
6. Nos casos previstos nos apartados anteriores 4
e 5, os propietarios dos terreos forestais afectados poderán retirar polos seus
propios medios dito gando, e poñelo ao dispor do concello, aos efectos
previstos nos anteditos apartados.
7. A consellería competente en materia de montes
establecerá canles de colaboración cos concellos para a realización dos labores
establecidas nos apartados anteriores.
8. No caso de montes con contratos de xestión
pública e nos montes titularidade da Xunta de Galicia xestionados pola
Administración forestal, a retirada do gando será competencia da Administración
forestal nas mesmas condicións establecidas nos apartados 4 e 5 para a
Administración local.
9. Nos montes catalogados o aproveitamento con
carácter privativo dos pastos esixirá concesión da Administración titular, que
deberá incluír unha contraprestación en especie, preferentemente en forma de
melloras no propio monte, ou monetaria, suposto no que será destinada ao fondo
de melloras do monte nos mesmos termos co resto dos aproveitamentos. As
condicións que se establezan na dita concesión consignaranse no instrumento de
ordenación forestal do monte e, o seu incumprimento, poderá supoñer a
revogación da concesión.
10. Non poderán concederse axudas públicas para
calquera tipo de actividade de aproveitamento gandeiro, incluíndo aquelas
vencelladas coa xestión, captura e agrupamento dos animais nas superficies
incluídas no Rexistro Público de Terreos Forestais de Pastoreo cando estea
prohibido o pastoreo.
11. Con
carácter xeral, prohíbese o pastoreo en terreos forestais que resulten
afectados por incendios forestais, de conformidade co disposto na normativa de
prevención e defensa contra incendios forestais.
12. No Rexistro Público de Terreos Forestais de
Pastoreo inscribiranse de oficio como zonas prohibidas, as superficies
queimadas naquelas parroquias definidas como de Alta Actividade Incendiaria
incluídas nas zonas declaradas como de Alto Risco de Galicia, durante o período
establecido no apartado 11.
Artigo 87. Aproveitamentos cinexéticos
1. Os aproveitamentos cinexéticos en terreos
forestais axustaranse ao establecido na lexislación específica en materia de
caza no ámbito territorial da Comunidade autónoma de Galicia.
2. A Administración forestal emitirá un informe
preceptivo do plan de ordenación cinexética que afecte a terreos forestais con
instrumento de ordenación ou xestión aprobado pola Administración forestal.
1. A
Administración forestal e os propietarios poderán fomentar o uso e servizo
social e educativo dos montes e regularán o seu desfrute baixo o principio do
respecto ao medio natural.
2. A
celebración de actos, incluíndo os deportivos a motor, que leven consigo unha
afluencia de público indeterminada, estará suxeita ao disposto no
correspondente instrumento de ordenación ou xestión cando teñan carácter
tradicional e periódico. En ausencia do devandito instrumento ou cando teñan
carácter ocasional, solicitarase a autorización da Administración forestal polo
promotor do acto, que deberá acreditar a autorización expresa dos propietarios
de todos os terreos afectados. O promotor será o responsable de toda incidencia,
dano ou prexuízo que poida producirse.
O
prazo para outorgar estas autorizacións será de tres meses, transcorridos os
cales sen que se ditase resolución expresa, entenderase desestimada a
solicitude.
Nos
montes incluídos na Rede de Espazos Naturais Protexidos de Galicia, as
autorizacións serán competencia, nos mesmos termos, do órgano competente en
materia de conservación da natureza.
3.
Deberanse manter os montes limpos de residuos, quedando prohibido o verquido
non autorizado ou o abandono de residuos, materiais ou produtos de calquera
natureza en montes ou terreos forestais. Toda persoa será responsable da
recollida e retirada dos que orixine.
Capítulo III
Dos produtos madeirables
Sección
primeira
Dos aproveitamentos en montes públicos ou de xestión pública
Artigo 89.
Alleamentos dos aproveitamentos en montes públicos patrimoniais
1. Os
alleamentos das producións forestais dos montes patrimoniais das
Administracións públicas terán o réxime seguinte:
b)
Nos montes de titularidade dunha entidade local
rexeranse pola súa lexislación específica.
2. Os ingresos
por aproveitamentos nos montes patrimoniais da Comunidade Autónoma de Galicia
destinaranse, integramente, ao Fondo de Mellora específico destes montes.
Artigo 90.
Alleamentos nos montes de xestión pública
Nos montes de
xestión pública, entendendo por tales aqueles cun contrato de xestión pública
ao que se refire esta Lei, o alleamento realizarase por poxa, procedemento
negociado ou alleamento directo, nos termos que se determinen mediante Orde da
consellería competente en materia de montes.
Artigo 91.
Destino dos rendementos dos alleamentos de madeira en corta final
Nos montes aos
que se refire a presente sección, os alleamentos de madeira en corta final
poderán financiar a reforestación da superficie de corta. A este fin, poderase
realizar dentro do mesmo procedemento administrativo, o alleamento da madeira,
o acondicionamento do terreo e a reforestación.
Sección
segunda
Dos aproveitamentos en montes de xestión privada
Artigo 92. Dos aproveitamentos madeirables
1. Os
propietarios de montes ou terreos forestais privados que desexen realizar neles
aproveitamentos madeirables ou leñosos, terán que solicitar á preceptiva
autorización do órgano inferior competente en materia forestal por razón do
territorio, facendo constar na instancia o lugar ou lugares da finca no que se
pretende localizar o aproveitamento de madeiras ou de leñas e a contía do
mesmo.
2. Quedan
exceptuados da obriga sinalada no apartado anterior do presente artigo os
aproveitamentos para uso doméstico, nos termos que se determinen mediante Orde
da consellería competente en materia de montes.
3. Os donos de
fincas forestais poboadas das especies que non estean incluídas no Anexo I da
presente Lei, que non formen parte de espazos suxeitos a algún réxime de
protección, poderán executar cortas a feito, claras ou entresacas, presentando
a pertinente solicitude ao órgano inferior competente en materia forestal por
razón do territorio, cunha antelación mínima de quince días ao comezo do
aproveitamento. Transcorrido o prazo sen contestación, entenderase concedida a
autorización solicitada.
4. No suposto de
que os montes ou terreos forestais estivesen poboados con especies do Anexo I,
ou formen parte de espazos suxeitos a algún réxime de protección, a resolución
relativa á autorización de corta deberá ditarse no prazo de cuarenta e cinco días
que se contarán desde a entrada da solicitude no rexistro do órgano competente
para resolver. No caso de ter entrada no mes de agosto, o prazo será de 60
dias.
Recibida a
solicitude de autorización, o órgano inferior competente en materia forestal
por razón do territorio requirirá os pertinentes informes das Administracións
sectoriais correspondentes. Transcorridos vinte días desde que o órgano
inferior competente en materia forestal por razón do territorio solicite os
devanditos informes, entenderase que son positivos de non haber contestación
expresa, continuando coa tramitación da autorización solicitada.
5. Nos montes ordenados, cando a corta se faga de
acordo co instrumento de ordenación ou xestión aprobado, non se precisará
autorización, bastando a comunicación á Administración forestal con quince días
de antelación.
6. As persoas
físicas ou xurídicas que, en lugar do seu titular, realicen a xestión ou o
aproveitamento dos montes ou terreos forestais, poderán solicitar as
autorizacións, ou facer as comunicacións sinaladas no presente artigo, cando
estean debidamente acreditados.
7. Os clareos,
as cortas de mellora ou de policía, e os demais tratamentos silvícolas sen
aproveitamento comercial, non requirirán comunicación nin autorización da
Administración competente.
8. O prazo máximo
para a realización dun aproveitamento será de doce meses contados dende a data
de notificación da autorización ou da data na que se considere outorgada esta
por silencio administrativo.
9. Cando se
demore a execución dun aproveitamento por causas non imputables ao seu titular
ou á empresa que o leve a cabo, o prazo para a realización dos aproveitamentos
forestais ao que se refire o apartado anterior poderase prorrogar, previa
solicitude xustificada, por un único prazo que en ningún caso poderá superar o da
concesión inicial.
10. En relación
aos aproveitamentos en zonas afectadas por unha expropiación, será suficiente
que o órgano expropiante envíe unha comunicación ao órgano inferior competente
en materia forestal por razón do territorio, debendo sinalizarse a zona
expropiada polo órgano expropiante ou polo afectado, a instancia deste órgano.
11. Nas cortas
de arborado de obrigada execución de acordo co establecido na Lei 3/2007, do 9
de abril, de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia,
será suficiente unha comunicación ao órgano inferior competente en materia
forestal por razón do territorio.
12. A
Administración forestal procurará a simplificación dos procedementos
administrativos na medida que o permitan as novas tecnoloxías e a Administración
electrónica.
Artigo 93.
Aproveitamentos en masas consolidadas de frondosas autóctonas
1. A
Administración forestal inventariará aquelas masas de frondosas caducifolias
autóctonas, cunha superficie en coto redondo de polo menos 25 hectáreas e cunha
idade media de polo menos vinte anos.
2. Co obxecto de
asegurar a súa sostibilidade precisarán, para o seu aproveitamento, dispor dun
proxecto de xestión forestal conxunto aprobado pola Administración.
3. A
Administración forestal promoverá a agrupación dos propietarios forestais das
masas obxecto do presente artigo, co fin de facilitar a instrumentación da súa
axeitada xestión.
Artigo 94.
Aproveitamentos nas zonas de servidume e policía de dominio público
1. Calquera
aproveitamento forestal que se produza na zona de servidume do dominio público
non forestal, non requirirá autorización da forestal, sen prexuízo das
autorizacións preceptivas por outra normativa que lles sexa de aplicación.
2. Nos terreos
forestais incluídos na zona de policía do dominio público, excluídos os
referidos no apartado anterior, cando unicamente sexa necesaria a autorización
de organismos ou entidades dependentes da Administración autonómica, a
solicitude de autorización estará ao seguinte:
a)
Se os terreos forestais contan cun instrumento de
ordenación ou xestión forestal aprobado pola Administración forestal, estarase
ao disposto no artigo 81.3 de presente Lei.
b)
Cando carezan do devandito instrumento de
ordenación ou xestión aprobado, estarase ao disposto no artigo 92.4 da presente
Lei.
3. Para aqueles
terreos forestais incluídos na zona de policía do dominio público, excluídos os
referidos no apartado primeiro do presente artigo, cuxo dominio público estea
adscrito a Administracións non dependentes da Comunidade Autónoma de Galicia, a
Administración forestal autonómica promoverá acordos para acadar procedementos
de colaboración tendentes a conseguir o mesmo procedemento e resultados descritos
no apartado anterior.
Artigo
95. Da biomasa forestal
1. A realización
dos aproveitamentos madeirables implicará a extracción ou trituración da
biomasa forestal residual, salvo naqueles casos que, por motivos ambientais,
orografía ou condicións de pluviometría supoñan risco de erosión, ou
aqueloutras que se determinen mediante Orde da consellería competente en
materia de montes.
2. A
Administración forestal, en aplicación de políticas dirixidas á redución
paulatina no uso de combustibles fósiles con fins enerxéticos, regulará os
aproveitamentos da biomasa, cando proceda de cultivos enerxéticos forestais, de
restos de aproveitamentos forestais, e doutras operacións silvícolas nas masas
forestais, para utilizarse como combustible principal.
3. O
aproveitamento de biomasa forestal procedente de superficies declaradas como
cultivo enerxético forestal requirirá a mera comunicación á Administración
Forestal con quince días de antelación.
4.
O control e seguimento do aproveitamento da biomasa exercerase co fin de comprobar e garantir a
fiabilidade dos sistemas de trazabilidade implantados polos xestores de
biomasa.
5. O aproveitamento da biomasa realizarase
consonte a criterios de sostibilidade.
6. A Xunta de
Galicia, promoverá
o uso de caldeiras de biomasa, en procesos industriais e domésticos.
Título V
Das infraestruturas forestais
Artigo
96. Construción de infraestruturas públicas non forestais
1. Os proxectos de construción de
infraestruturas alleas á xestión dos montes articularanse de xeito que, sempre
que sexa posible, non afecten ou teñan a menor incidencia nos montes de
Utilidade Pública, protectores, veciñais en man común, e montes con
instrumentos de ordenación e xestión forestal aprobados pola Administración.
2. A Administración que elabore un instrumento
de planificación que inclúa infraestruturas que teñan que emprazarse en montes
ou terreos forestais, deberán solicitar informe preceptivo da Administración
forestal, previamente á súa aprobación.
Artigo
97. Da incidencia da normativa urbanística en materia de infraestruturas
forestais
Aos efectos do disposto na Lei 9/2002, do
30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de
Galicia:
a) As vías de saca temporais
para actividade de extracción de madeira, independentemente da súa lonxitude, e
os accesos para a prevención e defensa contra o lume, non terán a consideración
de viais ou camiños públicos.
b) Os cargadeiros temporais de
madeira en rolo non serán considerados depósitos de produtos inflamables nin de
materiais, aos efectos do artigo 28 da Lei 3/2007, de incendios forestais de
Galicia, e do artigo 33.1 d) da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación
urbanística e protección do medio rural de Galicia.
c) A utilización de maquinaria
forestal para realizar un aproveitamento ou labor en terreo forestal non será
constitutiva, en ningún caso, do suposto de estacionamento.
1. Todo camiño de tránsito rodado de
titularidade privada vinculado á xestión forestal e situado en solo rústico de
protección forestal terá a consideración de pista forestal, e quedará adscrito
á actividade agroforestal e, en ningún caso, terán a consideración de acceso
rodado público aos efectos previstos na lexislación urbanística.
Os titulares dos mesmos poderán regular ou
restrinxir o tránsito polas mesmas, procedendo a súa sinalización, sen prexuízo
do disposto na lexislación en materia de prevención e defensa contra incendios
forestais, sendo o usuario responsable dos danos ou prexuízos que se podan
ocasionar, tanto a si mesmo coma a terceiros, na súa utilización.
2. Toda obra de reforma, modificación,
transformación ou renovación das pistas forestais principais non poderá
producir nin limitar a perda da prioridade da súa actividade agroforestal, agás
autorización expresa da Administración forestal.
3.
As características e esixencias construtivas das pistas forestais principais
serán establecidas pola Administración forestal mediante Orde da consellería
competente en materia de montes, e responderán aos requirimentos do transporte
dos produtos forestais e do acceso aos montes da maquinaria forestal.
4. As vías de saca de madeira de carácter
temporal non terán a consideración de pistas forestais.
5. A construción de pistas, camiños ou
calquera outra infraestrutura permanente cando non estea prevista no
correspondente instrumento de ordenación ou xestión forestal, requirirá autorización
da Administración forestal. A autorización corresponderalle ao órgano inferior
competente en materia forestal por razón do territorio.
Título VI
Da cadea monte-industria
Artigo
99. A cadea monte-industria
1. Enténdese por cadea monte-industria o
conxunto do sector forestal que integra a propiedade forestal, a silvicultura,
a investigación forestal, a provisión de materia forestal de reprodución, a
prestación de servizos forestais, a execución de aproveitamentos, a
comercialización e a primeira transformación, na que se inclúe as actividades
de serra, chapa, taboleiros, pasta de celulosa e cortiza, así como as restantes
que transformen produtos forestais procedentes dos montes galegos, exceptuando
as industrias dedicadas á transformación de produtos agroalimentarios.
2. A Administración Forestal prestará
especial apoio ao fortalecemento da cadea monte-industria, mediante:
a) O fomento das relacións
entre o sector da produción forestal e o industrial dedicado á transformación
dos produtos forestais.
b) A promoción de convenios de
colaboración entre centros de investigación forestais, públicos ou privados, e
as empresas do sector, que permitan a transferencia axeitada de tecnoloxía e a
modernización e mellora dos procesos de transformación e de comercialización.
3. A Administración forestal articulará mecanismos co fin de acadar a
integración das producións forestais de natureza alimentaria no seguinte elo
produtivo da cadea agroalimentaria.
1. Mediante orde da consellería competente
en materia forestal crearase a Mesa da Madeira como un órgano colexiado de
representación sectorial que estará integrado pola Administración autonómica e
polos axentes da cadea monte-industria.
2. Son funcións da Mesa da Madeira:
a) Promover as relacións entre
os sectores de produción, comercialización e transformación da madeira.
b) Realizar unha análise e
seguimento periódicos dos mercados da madeira, da produción e das necesidades
da industria forestal.
c) Propoñer liñas de fomento e
mellora no sector da madeira.
d) Promover e divulgar o uso da
madeira como material renovable, respectuoso co medio ambiente e dar a coñecer
a súa contribución á loita contra o cambio climático.
e) Calquera outras que se
determinen na súa normativa organizativa.
Artigo
101. Outras mesas sectoriais de produtos do monte
A Administración forestal poderá impulsar
e crear as mesas sectoriais que estime pertinentes para o fomento, promoción e
mellora doutras producións forestais.
Artigo
102. Rexistro de empresas do sector forestal
1. Créase o Rexistro de empresas do sector
forestal no que se inscribirán as cooperativas, empresas e industrias
forestais, tanto das que realizan traballos forestais nos montes galegos como
das industrias forestais con sede social na Comunidade Autónoma, incluíndo nestas
as de serra, chapa, taboleiros, pasta, papel, biomasa, pellets e cortiza.
2. A consellería competente en materia de
montes será a responsable da levanza do Rexistro de empresas do sector
forestal.
3. As cooperativas, empresas e industrias
forestais facilitarán anualmente á Administración forestal, a efectos
estatísticos, os datos relativos da súa actividade e, en particular, a
produción, transformación e comercialización dos seus produtos forestais.
Informarase do recollido no devandito rexistro á Administración Xeral do
Estado.
4. Regulamentariamente determinarase a
organización, contido e funcionamento do Rexistro a que fai referencia este
artigo, así como as condicións que deban cumprir as empresas e industrias para
poder ser inscritas, e a coordinación con outros rexistros de carácter
estatístico ou industrial.
Artigo
103. Estatística forestal galega
1. Os produtores forestais e as súas
organizacións deberán subministrar anualmente datos dos diferentes
aproveitamentos forestais á Administración a efectos estatísticos.
2. As empresas de servizos, as de
aproveitamentos e as industrias de primeira transformación forestal, incluíndo
as industrias de pasta de papel e de taboleiros, subministrarán anualmente á
consellería competente en materia de montes, a efectos estatísticos, a
información relativa á súa actividade, en particular a relacionada co consumo
de produtos forestais,e coa produción, transformación e comercialización dos
produtos forestais e co emprego.
3. A consellería competente en materia de
montes elaborará e publicará periodicamente os datos estatísticos do sector
forestal necesarios para avaliar a evolución dos sectores de produción,
servizos e transformación, tanto públicos como privados.
Artigo
104. Comercio responsable de produtos forestais
1. A Administración forestal adoptará as
medidas oportunas para evitar a comercialización da madeira e produtos
derivados procedentes de cortas ilegais, non autorizadas, ou non respectuosas
cos principios de xestión forestal sostible.
2. Aos operadores inscritos en sistemas de
certificación forestal, noutros sistemas onde inclúan a verificación de
conformidade dun terceiro independente respecto a lexislación aplicable, ou no
Rexistro de Empresas do Sector Forestal, entenderase que dispón dun sistema de “due
diligence” para a minimización de risco de entrada nos mercados de madeira
e produtos de madeira procedentes de cortas ilegais.
3. A Administración forestal manterá un
sistema de control e seguimento da orixe dos
aproveitamentos madeireiros que se realicen en Galicia, mediante a
información subministrada polas comunicacións e autorizacións dispostas nos
artigos 93 e 94 desta Lei. Asemade, mediante o Rexistro de empresas do sector
forestal, a Administración forestal poderá realizar os controis oficiais
pertinentes ás empresas de aproveitamento e comercialización de madeira e
produtos da madeira, tomando accións correctivas cando sexa necesario.
Artigo
105. Certificación forestal
1. A consellería competente en materia de
montes promoverá a difusión dos sistemas de certificación forestal e procurará
que todos eles cumpran as condicións de transparencia, utilización eficiente
dos recursos económicos, voluntariedade, ausencia de discriminación e libre
competencia.
2. La Administración forestal velará por
que os sistemas de certificación forestal contemplen axeitadamente a estrutura
da propiedade dos montes e as peculiaridades da cadea monte-industria en
Galicia.
Título VII
Educación, divulgación, formación e investigación
Co fin de promover unha axeitada cultura
forestal na educación primaria e secundaria, a consellería competente en
materia de montes, en cooperación coa consellería competente nas ensinanzas de
tales etapas educativas, impulsará o coñecemento da realidade do monte adecuado
ás diferentes idades, así como dos beneficios que a sociedade recibe dos
diferentes recursos e aproveitamentos forestais.
Capítulo
II
Formación e divulgación
A Xunta de Galicia, co fin de contribuír
ao desenvolvemento e promoción dos aspectos socio-laborais do sector forestal e
ao fomento do emprego, con especial atención ás poboacións rurais e ás
mulleres, en colaboración con outras Administracións públicas e cos axentes
sociais representativos, actuará nos seguintes ámbitos:
- Impulsará a formación das persoas
propietarias e silvicultores, con especial atención aos propietarios
particulares e ás comunidades de montes veciñais, de acordo cos criterios de xestión forestal
sostible. Nos labores de formación fomentarase a participación das
universidades, organizacións, entidades e asociacións profesionais do
sector.
- Desenvolverá de forma continuada,
actividades tendentes a incrementar a formación técnica dos profesionais
no sector forestal, colaborando no fomento da formación profesional e no
desenvolvemento de ensinanzas de grao medio e superior de formación
profesional inicial, coa máxima participación dos centros de formación
profesional e universidades nas que se imparten titulacións forestais.
- Articulará programas de reciclaxe,
perfeccionamento e actualización dos coñecementos das persoas que
traballan no sector forestal, prestando especial atención á prevención de
riscos laborais e saúde laboral.
Artigo
108. Programas de divulgación
1. A consellería competente en materia de
montes, en colaboración con outras Administracións públicas e cos axentes
sociais representativos, promoverá o establecemento de programas de divulgación
orientados a concienciar ao conxunto da sociedade da importancia do monte
galego como fonte de recursos naturais renovables, e do sector forestal de
Galicia como piar básico do desenvolvemento rural.
2. Aos efectos previdos no presente
artigo, a consellería competente en materia de montes poderá formalizar
convenios de colaboración con universidades, centros de investigación, colexios
profesionais, empresas e asociacións do sector forestal, outras Administracións
públicas e demais entidades vinculadas ao fomento forestal.
Capítulo
III
Da investigación e a transferencia
A Administración forestal, no eido da
investigación forestal, realizará as seguintes actuacións:
a) O desenvolvemento, a través
do Centro de Investigacións Forestais de Lourizán, das actividades de
investigación forestal en programas de coñecemento do medio forestal, da
mellora xenética e silvícola, e da protección forestal, así como calquera
outras que poidan contribuír á mellora e desenvolvemento do sector.
b) A coordinación con outras
administracións públicas e institucións na identificación das necesidades do
sector forestal de Galicia, a efectos da súa inclusión nos Plans nacionais e
autonómicos de investigación científica, desenvolvemento e innovación
tecnolóxica.
c) A colaboración na promoción
da investigación forestal co sistema universitario de Galicia, e con outras
universidades e centros de investigación, públicos e privados.
d) A colaboración con outras
institucións, públicas ou privadas, no eido da investigación forestal.
1. A información, materiais e resultados
dos programas e proxectos de investigación, executados con financiamento
público, deberán ser presentados e transferidos aos axentes públicos e privados
do sector forestal.
2. A Administración forestal establecerá
un sistema de transferencia ao sector forestal que desenvolverá
regulamentariamente.
3. A Administración forestal promoverá o
uso das ferramentas e novas tecnoloxías co fin de acadar a máxima difusión
posible dunha forma accesible e áxil.
Título VIII
Dos recursos xenéticos forestais
Capítulo
I
Da mellora xenética e do material forestal de reprodución
Artigo
111. Da conservación e mellora dos recursos xenéticos forestais
1. A Administración forestal, adoptará as
medidas pertinentes para conservación e mellora dos recursos xenéticos
forestais, co fin de:
a) Conservar o acervo xenético
forestal,
b) Subministrar material
forestal de reprodución mellorado,
c) Obter material forestal
resistente a pragas e doenzas forestais, e
d) Mellorar a produción de
madeira en cantidade e calidade.
2. A Administración forestal colaborará
con outras administracións públicas na elaboración e desenvolvemento dos
programas de ámbito estatal ou europeo que promovan a mellora xenética e a
conservación dos recursos xenéticos forestais e na determinación das rexións de
procedencia dos materiais forestais de reprodución.
Artigo
112. Do material forestal de reprodución
1. A Administración forestal autorizará os
materiais de base para a produción de materiais forestais de reprodución
identificados, seleccionados, cualificados e controlados que se obteñan en
Galicia, os cales se inscribirán no Rexistro de materiais forestais de
reprodución, ao que fai referencia o artigo 125 desta Lei.
2. Os materiais forestais rexistrados como
Materiais de Base de Galicia terán a consideración de interese xeral, e a
Administración forestal poderá acceder aos mesmos, calquera que sexa a
titularidade dos terreos onde se atopen, segundo o procedemento que regulamentariamente
se estableza.
2. A Administración forestal, co fin de
incrementar o subministro de material mellorado de reprodución, creará unha
rede de parcelas de alto valor xenético que se situarán, de xeito preferente, nos terreos forestais de
titularidade pública da Comunidade Autónoma de Galicia.
3. O material forestal empregado nas
repoboacións forestais no territorio da Comunidade Autónoma de Galicia, deberá
ter como orixe a rexión de procedencia na que se inclúa a superficie a repoboar
e, subsidiariamente, poderá facerse con material doutras rexións previa
autorización da Administración forestal, que poderá solicitar ensaios de
idoneidade e seguridade do devandito material forestal.
Capítulo
II
Dos entes provedores de material forestal de reprodución
Artigo
113. Entes provedores de material forestal de reprodución
1. A consellería competente en materia de
montes promoverá o desenvolvemento dos entes provedores de material forestal de reprodución.
2. A consellería competente en materia de
montes inscribirá aos entes provedores de material forestal, con domicilio en
Galicia ou fóra de Galicia, pero con instalacións fixas na comunidade autónoma,
no Rexistro de empresas do sector forestal recollido na presente Lei.
3. A Administración forestal articulará un
sistema de control para que os materiais de reprodución procedentes de unidades
de admisión individuais ou de lotes, sexan claramente identificables durante
todo o proceso, estando obrigados, a tal efecto, os entes provedores do
devandito material forestal a facilitar toda a información necesaria anualmente
e a prestar a súa colaboración aos representantes da consellería competente en
materia forestal.
4. As actividades de comercialización
feitas polos provedores de material forestal esixirán a expedición de
documentos nos que se consigne, polo menos, a especie, número de certificado
patrón, número de unidades vendidas, identificación das persoas receptoras do
material, así como aqueloutra información esixida pola lexislación aplicable.
Cando o destino do material sexa alleo á
comunidade autónoma, deberase comunicar á Administración forestal os datos de
dita comercialización.
5. Os requisitos para a implantación,
inscrición e manexo dos Campos de plantas nai de Galicia desenvolverase
regulamentariamente.
Título IX
Pragas, enfermidades forestais e defensa fitosanitaria
Capítulo
I
Das pragas, enfermidades forestais e defensa fitosanitaria
Artigo
114. Marco xurídico da sanidade forestal
1. No que atinxe á prevención e loita
contra pragas e enfermidades forestais, ao Rexistro de Produtos Fitosanitarios
a utilizar nos montes, á introdución e circulación de plantas e produtos
forestais de importación, así como en calquera outro aspecto da sanidade
forestal, estarase ao establecido na lexislación en materia de sanidade
vexetal.
2. A autoridade sanitaria en materia
forestal radicará na consellería competente en materia de montes.
Artigo
115. Declaración de pragas ou enfermidades forestais
1. A Consellería competente en materia de
montes poderá declarar a existencia dunha praga ou enfermidade forestal, así
como ditar as medidas fitosanitarias precisas de tratamento obrigatorio para a
súa loita e establecer a delimitación da zona afectada sen prexuízo das
competencias que correspondan a outros órganos ao abeiro do establecido na Lei 43/2002, do 20 de novembro, de Sanidade Vexetal ou norma que a
substitúa.
2. A declaración dunha praga ou
enfermidade forestal, que terá carácter de interese público, implica a
obrigatoriedade do seu tratamento polos titulares ou xestores dos montes
afectados.
3. Para a execución de traballos de
prevención e de loita contra enfermidades e pragas a consellería competente en
materia de montes poderá formalizar convenios de colaboración con persoas
físicas ou xurídicas, con outras Administracións públicas, con titulares ou
xestores de montes e con calquera outras organizacións representativas do
sector forestal.
4. A consellería competente en materia de
montes poderá prestar asesoramento técnico ás organizacións representativas do
sector forestal para a loita contra pragas e enfermidades forestais.
Artigo
116. Actuacións da Administración forestal
1. A Administración forestal, no marco das
súas competencias, velará pola protección dos montes contra enfermidades e
pragas forestais, promovendo as medidas de protección e tratamento, tanto sanitarias
como silvícolas, necesarias para alcanzar tales fines.
2. Corresponde á Administración forestal,
no marco das súas competencias:
a) A localización, seguimento e
inspección do estado sanitario das masas forestais e o estudo dos axentes
nocivos, pragas e enfermidades forestais en Galicia.
b) A regulación, promoción e,
no seu caso, execución, das medidas de prevención, erradicación e control dos
axentes nocivos que se consideren oportunas.
c) A execución subsidiaria,
respecto aos titulares ou xestores dos montes afectados, do tratamento das
pragas ou enfermidades forestais.
Artigo
117. Obrigas dos titulares de montes e dos xestores de servizos forestais
1. As persoas físicas ou xurídicas,
públicas ou privadas, titulares ou xestores de montes, terán a obriga de:
a) Vixiar e manter en bo estado
fitosanitario as masas forestais da súa titularidade ou xestión.
b) Extraer aquelas plantas o
produtos forestais que, pola súa sintomatoloxía, poidan constituír un risco de praga ou enfermidade.
c) Comunicar ao órgano que
corresponda da consellería competente en materia de montes toda aparición
atípica de organismos nocivos ou de síntomas de enfermidade nas súas masas
forestais.
d) Eliminar ou extraer do
monte, cando tecnicamente sexa posible, os restos dos tratamentos silvícolas ou
aproveitamentos forestais, que supoñan un risco pola posible aparición de
pragas ou enfermidades forestais.
e) Executar ou facilitar a
realización das medidas fitosanitarias que a consellería competente en materia
de montes determine como consecuencia da declaración de existencia oficial
dunha praga ou enfermidade forestal.
2. No caso de incumprimento do disposto no
apartado anterior, a consellería competente en materia de montes poderá
notificar de oficio ou a instancia de parte, ás persoas responsables a súa
obriga, advertíndolles da posibilidade de execución subsidiaria a súa costa no
caso de incumprimento, e sen prexuízo da instrución do procedemento sancionador
que corresponda.
3. As persoas titulares de centros de
produción e comercialización de material forestal de reprodución así como os
centros de transformación e almacenaxe de produtos de madeira, deberán cumprir
coa lexislación en materia de sanidade vexetal vixente ao obxecto de evitar a
entrada e transmisión de axentes patóxenos nocivos.
Artigo
118. Seguimento e controis
1. A administración forestal impulsará e
manterá actualizada unha rede de detección e seguimento das pragas,
enfermidades e outros axentes nocivos que actúen sobre os ecosistemas forestais
que permita avaliar o estado sanitario das masas forestais da Comunidade
Autónoma.
2. Co fin de evitar a propagación de
pragas ou enfermidades, a consellería competente en materia de montes someterá
a control fitosanitario aos centros de produción e comercialización de material
forestal de reprodución, así como aquelas instalacións destinadas á produción
ou comercialización de produtos forestais e, de ser necesario, procederá á inmobilización
e á destrución dos produtos existentes en ditas instalacións, nos termos
establecidos no marco xurídico vixente.
Capítulo
I
Disposicións xerais
Artigo
119. Das accións de fomento forestal
A Administración forestal desenvolverá
accións de fomento do sector forestal co fin de promover o desenvolvemento
sostible dos montes galegos, a conservación dos recursos xenéticos, o
asociacionismo, a constitución de agrupacións de propietarios forestais, a
mellora da xestión dos montes veciñais en man común, a contribución dos montes
na fixación da poboación no rural e na conservación da biodiversidade, mellora da xestión, da ordenación e da
produtividade forestal, así como a comercialización dos produtos monte e do seu
papel como sumidoiros de carbono.
Artigo
120. Medidas de fomento
As medidas de fomento poderán consistir
en:
1. Investimentos directos, a
fondo perdido ou reintegrables.
2. Subvencións, entendéndose
como tales a percepción de axudas públicas en concepto de gasto compartido de
investimento ou mantemento.
3. Créditos bonificados.
4. Calquera outra que determine
a consellería competente en materia de montes.
Artigo
121. Das prioridades nas medidas de fomento
1. As medidas de fomento que adopte a
Administración forestal priorizaranse conforme aos seguintes criterios:
a) A conservación e mellora do
demanio forestal.
b) A propiedade privada
forestal, a súa reordenación e xestión conxunta.
c) A xestión forestal sostible.
d) O reinvestimento forestal
dos rendementos do monte.
2. Aos efectos da aplicación dos criterios
enunciados no parágrafo anterior, serán obxecto prioritario de fomento:
a) Os montes inscritos no Catálogo
de Utilidade Pública.
b) Os montes protectores.
c) Os montes veciñais en man
común.
d) As sociedades de fomento
forestal.
e) Calquera outra forma de
agrupación da propiedade ou da xestión forestal recoñecida pola Administración
forestal.
Capítulo
II
Dos instrumentos de fomento forestal
Artigo
122. Sociedades de fomento forestal
Serán
consideradas, para efectos desta Lei como sociedades de fomento forestal
aquelas agrupacións que asocian a propietarios forestais ou, de ser o caso, a
persoas titulares de dereitos de uso de parcelas susceptibles de aproveitamento
forestal, que ceden os devanditos dereitos á sociedade para a súa xestión
forestal conxunta. O obxecto, finalidade, requisitos e réxime xurídico destas
sociedades rexeranse pola normativa vixente que lles sexa de aplicación ou, no
seu caso, pola que a substitúa.
Artigo
123. Contratos de xestión pública
1. A Administración forestal poderá concertar contratos temporais para a
xestión forestal sostible, nos termos que se determinen regulamentariamente, e
que poderán ser subscritos con:
a) Propietarios públicos ou
privados de montes protectores.
b) Comunidades veciñais en man
común que carezan de recursos económicos e financeiros suficientes e cuxa
sostibilidade económica, social e ambiental non estea garantida.
c) Propietarios de montes de
varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo que carezan de recursos
económicos e financeiros suficientes e cuxa sostibilidade económica, social e
ambiental non estea garantida.
d) Propietarios particulares ou
as súas agrupacións, en terreos forestais ocupados por masas de alto valor
xenético
e) Propietarios particulares ou
as súas agrupacións, en terreos forestais ocupados por formacións
significativas de frondosas caducifolias de máis de 25 hectáreas en couto
redondo.
f)
Agrupacións de propietarios particulares naqueles casos nos que as
especiais dificultades para a posta en valor e as condicións do monte así o
aconsellen.
2. A xestión
forestal sostible realizarase a través dun proxecto de ordenación forestal, que
estará inscrito no Rexistro Galego de Montes Ordenados.
3. Os
propietarios que subscriban contratos temporais para a xestión pública dos seus
terreos deberán aboar unha taxa anual en concepto de servizos de xestión.
4. O importe das
taxas anuais do apartado precedente, e o dos investimentos nas obras e servizos
realizados con cargo aos contratos de xestión pública, terán natureza de
anticipos reintegrables, e deberán ser resarcidos con cargo aos ingresos obtidos polos aproveitamentos
forestais, polos derivados de actos de disposición voluntaria, os ingresos por
expropiación ou por calquera outro ingreso de natureza extraordinaria, trala
aplicación da cota porcentual correspondente.
5. A xestión ou
execución das actuacións forestais poderá ser realizada pola Administración,
ben directamente ou por medio dos seus entes instrumentais, ben por terceiras
persoas físicas ou xurídicas que desempeñen actividade no sector forestal
mediante calquera negocio xurídico admitido en dereito.
6. As contas dos
contratos de xestión pública actualizaranse anualmente consonte aos xuros que
regulamentariamente se establezan.
Capítulo
III
Do fondo de melloras
1. Crearase un fondo de melloras para a
realización dos traballos forestais, que se dividirá en tres seccións,
a) Sección de montes
catalogados de dominio público.
b) Sección de montes
patrimoniais pertencentes á Comunidade Autónoma.
c) Sección de montes que
presentan un contrato temporal de xestión pública.
2. O fondo terá carácter finalista,
destinándose á xestión forestal dos montes ou grupos de montes consonte ao proxecto
de ordenación forestal aprobado.
3. Os ingresos obtidos polo alleamento dos
aproveitamentos forestais tras un incendio nun monte pertencente a calquera das
seccións creadas, destinaranse integramente á restauración e mellora deste,
conforme ao instrumento de ordenación forestal aprobado, agás que existan
excedentes logo da restauración; neste caso, estarase no disposto nos apartados
5, 6 e 7 do presente artigo.
4. Ingresarase no fondo de melloras a totalidade
dos pagamentos en concepto de danos e prexuízos establecidos por resolución
firme en procedementos sancionadores incoados por infraccións cometidas en
montes pertencentes a calquera das súas seccións.
5. As entidades locais titulares dos
montes catalogados aplicarán á sección correspondente do fondo de melloras,
unha contía do 40% do importe polo que se adxudicasen os aproveitamentos
forestais, ou dos rendementos obtidos por autorizacións, concesións, servidumes
ou outras actividades que se desenvolvesen no monte, dita contía poderá ser
acrecentada voluntariamente polas devanditas entidades.
6. No caso dos montes catalogados ou
patrimoniais dos que sexa titular a Xunta de Galicia, ingresará ao fondo de
melloras o 100% dos aproveitamentos e rendementos aos que se refire o apartado
5 do presente artigo.
7. Para aqueles montes que presenten un
contrato temporal de xestión pública serán depositadas as cotas porcentuais
fixadas nos contratos subscritos, provenientes dos ingresos obtidos polos
aproveitamentos e dos derivados de actos de disposición voluntaria, os ingresos
procedentes de expropiacións, ou calquera outro ingreso de natureza
extraordinaria, ata satisfacer as cantidades investidas pola Administración
forestal no monte en concepto de anticipos reintegrables.
8. No fondo de melloras deberanse realizar
os asentos contables de forma diferenciada segundo a sección correspondente. A
Xunta de Galicia ostentará as facultades de inspección, control e coordinación
do fondo mediante a fiscalización das contas aprobadas dos traballos e
investimentos realizados anualmente co fondo de melloras.
9. A regulación e funcionamento do Fondo
de melloras se desenvolverá regulamentariamente.
Título XI
Do Sistema Rexistral
Artigo
125. Sistema Rexistral Forestal de Galicia
1. Créase o Sistema Rexistral Forestal de Galicia, como rexistro administrativo adscrito á consellería
competente en materia forestal, no que se inscribirán, como seccións
diferenciadas, o conxunto de datos pertencentes aos seguintes rexistros:
a)
Catálogo de Montes de
Utilidade Pública: no que
se inscriben os montes declarados de utilidade pública que estean situados
dentro do territorio da Comunidade Autónoma.
b) Rexistro de Montes Veciñais en Man Común: no que constará unha relación actualizada
dos montes veciñais en man común, así como todos os aspectos contemplados na
súa normativa específica.
c)
Elenco de montes de xestión
pública: no que deberán figurar os montes ou as superficies
forestais cuxa xestión sexa responsabilidade da Administración Forestal, ao través
dun contrato temporal de xestión pública.
d)
Rexistro de montes protectores: no que se
inscribirán os declarados
como protectores de acordo coa presente Lei.
e)
Rexistro de montes ordenados: no
que se inscribirán os montes e superficies forestais situados na Comunidade
Autónoma que teñan un instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado
pola consellería competente en materia forestal.
f)
Rexistro de materiais
forestais de reprodución: no que se inscribirán os Materiais de Base
para a Produción de Materiais Forestais de Reprodución de Galicia e os Campos
de plantas nai, e aqueles outros que contemple, ou poida contemplar, a
normativa de aplicación.
g) Rexistro de empresas do sector forestal: no que se inscribirán as cooperativas,
sociedades, empresas e industrias forestais que desenvolvan a súa actividade
forestal na comunidade autónoma de Galicia.
h)
Rexistro de cultivos enerxéticos forestais: no que se
inscribirán as parcelas nas que se realicen cultivos enerxéticos forestais de
acordo coa normativa vixente.
i)
Rexistro Público de Terreos Forestais de Pastoreo: no que se inscribirán os terreos
forestais nos que os seus titulares regulen ou prohiban o aproveitamento de
pastos.
j)
Rexistro de Sociedades de Fomento Forestal: no que se inscribirán as sociedades de fomento
forestal recoñecidas pola normativa que as desenvolve.
k) Rexistro de Montes de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo: no que se inscribirán os montes
denominados de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo que teñan
constituída a xunta reitora ou, no seu defecto, unha asemblea constituída.
l)
Calquera outros que se determine regulamentariamente.
2. A consellería competente en materia
forestal regulará o funcionamento do Sistema Rexistral Forestal de Galicia, así
como os contidos dos diferentes rexistros específicos.
1. Constitúen infraccións administrativas
en materia de montes, ademais das tipificadas no artigo 67 da Lei 43/2003, do
21 de novembro, de montes, as accións ou omisións tipificadas como infraccións
nesta lei, sen prexuízo do establecido noutras normas sectoriais, como son,
entre outras, a Lei 3/2007, do 9 de abril, de prevención e defensa contra os
incendios forestais de Galicia; a Lei 43/2002, do 20 de novembro, de sanidade
vexetal; a Lei 9/2001, do 21 de agosto, de conservación da natureza e a Lei
10/1985, do 14 de agosto, de concentración parcelaria de Galicia.
2. Os incumprimentos do
disposto nesta lei e na súa normativa de desenvolvemento serán sancionables de
conformidade co previsto no título VII da Lei 43/2003, do 21 de novembro, de
montes, sen prexuízo da aplicabilidade das peculiaridades que se contemplan
neste Título XII.
Sección
primeira
Clases de infraccións administrativas
Artigo
127. Infraccións en materia de montes
Ademais das infraccións
tipificada no artigo 67 da Lei 43/2003, do 21 de novembro, constitúen
infraccións en materia de montes as seguintes:
1. O incumprimento das
obrigas de dotación do fondo de mellora esixidas no artigo 35.3 da presente
Lei.
2. O uso ou prestación de
servizos nos montes de dominio público vulnerando as condicións establecidas na
preceptiva concesión ou autorización outorgada para o efecto.
3. Vulneración da obriga de
suspensión temporal das servidumes nos casos previstos nesta lei cando a dita
suspensión fora determinada mediante resolución ou mediante a aprobación do
instrumento de ordenación e xestión forestal correspondente.
4. A realización de cambios de actividade forestal a
agrícola ou de agrícola a forestal ser obter a preceptiva autorización para
aqueles casos en que o esixa a presente lei ou incumprindo as condicións
previstas na autorización outorgada para o efecto”.
5. A realización de cambios
de actividade forestal a agrícola sen efectuar a preceptiva comunicación para
aqueles casos en que o esixa a presente lei.
6. A realización de cambios de actividade
agrícola a forestal sen efectuar a preceptiva comunicación.
7. A realización de cambios
de actividade nun monte veciñal en man común sen ter efectuada a modificación
do seu proxecto de ordenación forestal e ter obtido a preceptiva aprobación ao
respecto da Administración forestal.
8. O incumprimento das
medidas de restauración dos montes que estableza a administración forestal con
base no artigo 64 desta lei.
9. A realización de
repoboacións forestais nos solos ou coas especies que estean expresamente
prohibidas nesta lei.
10. A realización de
reforestacións ou novas plantacións intercaladas co xénero Eucaliptus naquelas superficies poboadas por especies do Anexo I,
incluso con posterioridade ao seu aproveitamento ou a súa afectación por un
incendio forestal ou a realización de novas plantacións co xénero Eucaliptus sen obter a preceptiva
autorización nos casos contemplados nesta lei.
11. O emprego nos cultivos
enerxéticos efectuados en territorio forestal de especies non utilizables
consonte co sinalado nesta lei.
12. A realización de novas repoboacións
forestais sen gardar as distancias mínimas establecidas no Anexo II a outros
terreos, construcións, instalacións e infraestruturas.
13. A non adaptación das repoboacións
realizadas desde xaneiro do 2008 ás distancias sinaladas no anexo II, no marco
do establecido da disposición transitoria novena.
14. A realización, xa sexa
intervivos ou mortis causa, de
parcelacións, divisións ou segregacións definitivas voluntarias de terreos
cualificados como monte ou terreo forestal, cando o resultado sexan parcelas de
superficie inferior a quince hectáreas.
15. O incumprimento da obriga de dotarse dun
instrumento de ordenación e xestión forestal por parte do propietario ou
titular de dereitos sobre o monte, ou entidade que teña a responsabilidade da
súa xestión no prazo que resulte de obrigado cumprimento.
16. A realización de actuacións que
supoñan un incumprimento das prescricións previstas por un instrumento de
ordenación ou xestión forestal aprobado pola administración forestal.
17. A realización de actuacións
contempladas nun instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado pola
administración forestal, cando non foran comunicadas previamente á
administración forestal.
18. A
realización de aproveitamentos forestais contemplados no artigo 84 desta lei
cando non se dispoña dun instrumento de ordenación ou xestión forestal aprobado
pola administración, sen obter previamente a preceptiva autorización da
administración forestal para a súa execución nos casos en que esta sexa
preceptiva.
19. A práctica do pastoreo
incumprindo o establecido para o efecto no instrumento de ordenación e xestión
forestal aprobado pola Administración, ou, no seu defecto, os condicionantes
inscritos no Rexistro Público de Terreos Forestais de Pastoreo.
20. A práctica do pastoreo
onde se atope prohibido
21. O aproveitamento privativo dos pastos
nos montes catalogados sen dispoñer dunha concesión outorgada pola
administración titular destes ou incumprindo as condicións establecidas na
concesión que lle fora outorgada para o efecto”.
22. A celebración de actos no monte, incluídos
os deportivos a motor, que leven consigo unha afluencia de público
indeterminada sen dispoñer de instrumento de ordenación ou xestión forestal ou
a preceptiva autorización nos termos sinalados no artigo 88 desta lei.
23. O vertedura
non autorizado ou abandono de residuos, materiais ou produtos de calquera natureza
en montes ou terreos forestais.
24. A
realización de aproveitamentos madeireiros en montes de xestión privada sen
cumprir o requisito da comunicación previa preceptiva nos casos contemplados
nesta lei ou incumprindo os prazos para a súa execución.
25.
A realización de aproveitamentos en masas consolidadas de frondosas autóctonas en
superficies maiores de 25 hectáreas, sen dispoñer dun proxecto de xestión
forestal conxunto aprobado pola administración.
26. A realización de aproveitamentos
madeireiros sen extracción ou trituración da biomasa forestal residual, agás
nos casos contemplados nesta lei.
27. A falta de solicitude de informe
preceptivo contemplado no artigo 96.2 desta lei.
28. A ocupación de terreos forestais en
montes públicos, montes veciñais en man común e montes protectores mediante
instalacións, construcións ou obras feitas sen autorización do seu titular.
29. A execución de obras de reforma,
modificación, transformación ou renovación de pistas forestais principais que
limiten ou supoñan unha perda da prioridade da súa actividade agroforestal sen
autorización expresa da Administración forestal.
30. Non facilitar anualmente á
Administración as cooperativas, entes provedores de material forestal de reprodución,
empresas e industrias forestais inscritas no Rexistro de empresas do sector
forestal os datos relativos á súa actividade contemplados nesta lei.
31. O emprego sen autorización da
administración forestal de materiais de base para a produción de materiais
forestais de produción identificados, seleccionados, cualificados e controlados
que se obteñan en Galicia.
32. A falta de inscrición no Rexistro de
materiais forestais de reprodución dos materiais de base para a produción de
materiais forestais de produción identificados, seleccionados, cualificados e
controlados que se obteñan en Galicia.
33. O emprego nas repoboacións forestais
de material forestal sen a obtención da autorización da Administración forestal
nos casos en que esta sexa preceptiva segundo o disposto nesta lei.
34. A realización de actividades de
comercialización por parte dos provedores de material forestal sen a expedición
de documentos nos que se consignen od datos previstos nesta lei.
35. A falta de comunicación á
administración forestal dos datos relativos á comercialización do material
forestal cando o destino deste sexa alleo á comunidade autónoma por parte das
persoas que o comercializan.
36. A non extracción polos titulares ou
xestores do montes daquelas plantas ou produtos forestais que, pola súa
sintomatoloxía, poidan constituír un risco de praga ou enfermidade cando se
teñan declarado medidas profilácticas.
37. A non eliminación ou extracción do
monte, cando tecnicamente sexa posible, dos restos silvícolas ou
aproveitamentos forestais, que supoñan un risco pola posible aparición de
pragas ou enfermidades forestais.
38. A falta de inscrición nos Rexistros
contemplados no artigo 125 desta lei na forma e prazos que se sinalará pola
normativa de desenvolvemento.
39. Calquera actuación nos montes públicos
deslindados que lles cause a estes grandes estragos.
40. O incumprimento das cotas mínimas de
reinvestimento en mellora e protección do monte (nos montes públicos
patrimoniais, montes protectores e montes veciñais en man común).
41. O incumprimento, total ou parcial, doutras
obrigacións ou prohibicións establecidas nesta lei.
Artigo
128. Cualificación das infracción
As infraccións en materia de montes tipificadas no
artigo anterior e no artigo 67 da Lei 43/2003, do 21 de novembro, de montes,
cualificaranse como leves, graves ou moi graves consonte cos criterios
previstos no artigo 68 da devandita lei, coas seguintes especialidades:
1. Infraccións leves:
a) A infracción tipificada nos
apartados 5, 6 e 23 do artigo 127 desta lei.
b) A infracción tipificada no
apartado 15 do artigo 127 desta lei, agás que estea tipificada neste lei como
grave.
c) A infracción tipificada no
apartado 21 do artigo 127 desta lei cando a actividade non se realice en zonas de alto risco de incendio.
d)
A infracción tipificada no apartado 22 do artigo
127 desta lei cando non sexa cualificada como grave ou moi grave nesta lei.
e)
A infracción tipificada no apartado 39 do artigo 127 desta lei
2. Infraccións graves:
a) A infracción tipificada nos
apartados 1, 4, 7, 13 e 19, do artigo 127 desta lei.
b) A infracción tipificada no
apartado 15 do artigo 127 desta lei cando o incumprimento sexa grave ou
inxustificadamente reiterado.
c) A infracción tipificada no
apartado 20 do artigo 127 desta lei.
d) A infracción tipificada no
apartado 21 do artigo 127 desta lei cando a actividade se realice en zonas de
alto risco de incendio.
e) A infracción tipificada no
apartado 22 do artigo 127 desta lei cando a actividade non se realice en zonas de alto risco de incendio.
f)
A infracción tipificada no apartado 28 do artigo 127 desta lei.
3. Infraccións moi graves:
a)
A infracción tipificada no apartado 22 do artigo 127 desta lei cando quede
acreditado que o verquido ou o abandono
dos residuos, materiais ou produtos favoreceron ou deran lugar á aparición ou
propagación de incendios forestais ou periurbanos.
b) A infracción tipificada no
apartado 38 do artigo 127 desta lei.
Artigo
129. Prescrición das infraccións
1.As
infraccións previstas nesta lei prescribirán nos seguintes prazos:
a)
As infraccións leves ao ano.
b)
As infraccións graves aos tres anos
c)
As infraccións moi graves aos cinco anos
2. O prazo de prescrición das infraccións
comezará a contarse desde o día no que a infracción se cometera ou desde que se
tivera coñecemento da súa comisión.
Interrompe a prescrición da infracción a
incoación, con coñecemento do interesado, do procedemento sancionador,
continuándose o prazo de prescrición se o expediente sancionador estivera
paralizado máis dun ano por causa non imputable ao presunto responsable.
3. No caso de infraccións continuadas, o
inicio do prazo de prescrición comezará a contarse desde que cesara a comisión
da mesma.
4. En
caso de concorrencia de infraccións leves, graves e moi graves, ou cando
algunha destas infraccións sexa medio necesario para cometer outra o prazo de
prescrición é o establecido para a infracción máis grave das cometidas.
Sección
primeira
Multas aplicables
A contía das multas a aplicar
é a prevista na Lei 43/2003, do 21 de novembro, para cada tipo de infracción
leve, grave ou moi grave.
Artigo
131. Criterios para a graduación das sancións
1. Para a concreta determinación da
sanción a impoñer, entre as asignadas a cada tipo de infracción, tomarase en
consideración, ademais dos criterios establecidos na Lei 43/2003, do 21 de
novembro, de montes, os que seguen, que deberán ser debidamente motivados na
resolución do procedemento:
Teranse en conta as seguintes
circunstancias para a graduación das sancións:
a) A intencionalidade.
b) A situación de risco xerado
para as persoas ou os bens.
c) O ánimo de lucro.
d) Os prexuízos causados e a
irreversibilidade dos mesmos.
e) A transcendencia social,
medioambiental ou paisaxística.
f)
A agrupación ou organización para cometer a infracción.
g) Que a infracción sexa
cometida en zona queimada ou declarada como de especial risco de lumes.
h)
A reiteración entendida como a concorrencia de
varias irregularidades que se sancionen no mesmo procedemento.
i)
A reincidencia na comisión dunha infracción da
mesma natureza no último ano. O prazo comezará a contarse desde o día seguinte
a aquel en que adquira firmeza a resolución na vía administrativa.
j)
Que a infracción teña lugar nun monte público
deslindado.
k)
O recoñecemento e a emenda das infraccións ou
restauración do dano causado antes de que se resolva o correspondente
procedemento sancionador.
2. Non
se aplicarán como criterios para a gradación das sancións as circunstancias
contempladas no apartado anterior deste artigo cando estean contidos na
descrición da conduta infractora ou formen parte do propio ilícito
administrativo.
3.
A resolución administrativa que recaia deberá concretar os criterios de
gradación da sanción tidos en conta, de entre os sinalados no apartado 1. deste
artigo. Cando non se considere relevante para estes efectos ningunha das
circunstancias enumeradas nos devandito apartado, a sanción imporase no seu
grao mínimo.
4.
Cando a comisión dunha infracción derive necesariamente da
comisión doutra ou outras, imporase unicamente a sanción correspondente á
infracción máis grave cometida.
5. A contía da sanción
poderase minorar motivadamente, en atención ás circunstancias específicas do
caso, cando a sanción resulte excesivamente onerosa ou cando o infractor
procedese a corrixir a situación creada pola comisión da infracción. Este
efecto minorador da culpabilidade poderá implicar que o órgano sancionador
aplique unha sanción correspondente a categorías infractoras de inferior
gravidade que a infracción cometida”
Sección
segunda
Outras sancións
1. Sen prexuízo da multa que en cada caso
proceda, o suxeito infractor deberá reparar o dano causado, debendo restaurar o
medio forestal ao estado previo á comisión da infracción, sempre que sexa
posible.
2. O órgano competente para impoñer a
sanción tamén o será para esixir a restauración ou reposición. A resolución
sancionadora determinará a forma, prazo e condicións en que debe efectuarse a
reparación, con base nun criterio técnico motivado.
1. Poderá requirirse ao
infractor o abono dunha indemnización nos seguintes casos:
a) Cando non poda reparar a totalidade ou
parte dos danos e perdas causadas. A indemnización ascenderá á contía en que
estean valorados estes.
Neste caso ingresaranse no fondo de
melloras, contemplado no artigo 124 desta lei, os pagos que o infractor teña
que efectuar en concepto de indemnización por danos e perdas, imposta mediante
resolución firme en vía administrativa, sempre que a infracción se cometese
sobre montes catalogados de dominio público, montes patrimoniais pertencentes á
Comunidade Autónoma ou montes que estean suxeitos a un contrato temporal de
xestión pública.
b) Cando o beneficio económico do
infractor sexa superior á máxima sanción prevista. Esta indemnización será como
máximo do dobre da contía do dito beneficio e deberá fixarse de forma motivada na
resolución que poña fin ao procedemento.
Artigo
134. Sancións accesorias
O órgano competente para resolver o
procedemento sancionador poderá impoñer de forma motivada as seguintes sancións
accesorias:
1. A paralización ou suspensión
temporal ou definitiva da actividade forestal.
2. A inhabilitación para
realizar actividades no eido forestal.
3. A revogación ou suspensión
das autorizacións ou concesións administrativas nos casos en que se producira
un incumprimento das condicións impostas naquelas.
4. A privación do dereito a
subvencións ou a outros beneficios outorgados polas administracións públicas,
polos seus organismos autónomos e polas entidades de dereito público
relacionadas coa actividade forestal durante o prazo de dous anos a partir da
firmeza da resolución en vía administrativa.
1. Toda infracción administrativa grave ou
moi grave, nas materias reguladas pola presente Lei, levará consigo o comiso
dos aproveitamentos obtidos, así como dos animais vivos e dos medios utilizados
para cometer a infracción.
2. Regulamentariamente establecerase o
procedemento e o destino dos bens comisados.
Sección
terceira
Prescrición das sancións
1. As sancións previstas nesta Lei
prescribirán:
a) As impostas por infraccións
leves ao ano.
b) As impostas por infraccións
graves aos dous anos.
c) As impostas por infraccións
moi graves aos tres anos.
2. A obriga de restaurar o medio forestal
ao estado anterior á comisión da infracción non prescribe.
3. O prazo de prescrición das sancións
comezará a contarse desde o día seguinte a aquel no que adquira firmeza en vía
administrativa a resolución pola que se impón a sanción.
Interromperá a prescrición da sanción a
iniciación, con coñecemento do interesado, do procedemento de execución.
Capítulo
III
Procedemento sancionador
Artigo
137. Tramitación e competencia
1. A tramitación dos expedientes
sancionadores axustarase ao disposto na Lei 30/1992, do 26 de novembro, de
réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo
común e á súa normativa de desenvolvemento; a Lei 43/2003, do 21 de novembro,
de montes e ás prescricións contidas nesta Lei.
2. A incoación
dos correspondentes expedientes sancionadores corresponde á persoa titular da
xefatura territorial da consellería competente en materia de montes que sexa
competente por razón do territorio.
A
persoa titular da xefatura territorial que corresponda encomendaralle a
instrución dos expedientes sancionadores ao servizo competente da dita xefatura.
3. Os órganos
competentes para a imposición de sancións polas infraccións cometidas en
materia de montes, reguladas nesta lei, serán os seguintes:
a) A persoa
titular do xefatura territorial da consellería competente en materia montes
para a imposición de sancións pola
comisión de infraccións leves.
b) A persoa
titular da dirección xeral competente en materia de montes para a imposición de
sancións pola comisión de infraccións graves.
c)
A persoa titular da consellería competente en materia de montes para a imposición
de sancións pola comisión de infraccións moi graves.
Sección
segunda
Das denuncias dos axentes da autoridade e forestais
Artigo
138. Presunción de veracidade
1. Os axentes forestais no exercicio das
súas funcións son axentes da autoridade e velarán polo cumprimento desta lei.
2. Nos procedementos
sancionadores que se instrúan con ocasión de infraccións tipificadas nesta Lei,
as denuncias formuladas polos axentes da autoridade que presenciasen os feitos,
acompañadas dos elementos probatorios dispoñibles, e logo de ratificación no
caso de ser negados polo infractor, constituirán base suficiente, agás proba en
contrario, para adoptar a resolución que proceda.
Sección
terceira
Do expediente sancionador
Artigo
139. Suxeitos responsables
1. Aos efectos desta Lei terán a
consideración de responsables das infraccións previstas nela, segundo caso:
a) Os propietarios ou
posuidores a título de donos dos predios onde se cometan os feitos
constitutivos de infracción.
b) Os que leven a cabo a
xestión dos terreos forestais onde se cometan os feitos constitutivos da
infracción.
c) Os autores materiais dos
feitos ou, se é o caso, as empresas ou entidades das que dependan.
d) Os técnicos ou profesionais
que contribúan dolosamente á comisión dunha infracción.
e) Os titulares de autorizacións,
de licencias ou de títulos habilitantes para realizar unha actividade.
2. Cando concorran necesariamente varias
persoas na comisión dunha infracción, as sancións imporanse con carácter
solidario, a non ser que a actuación de cada unha delas dea lugar a unha
infracción separada, impoñéndose neste caso sancións independentes.
3. Cando non sexa posible determinar o
grao de participación das distintas persoas que interviñesen na comisión da
infracción, a responsabilidade será solidaria, sen prexuízo do dereito a
repetir fronte aos demais participantes por quen fixera fronte ás
responsabilidades.
Artigo
140. Medidas preventivas
1.
Antes da iniciación do procedemento o órgano competente para iniciar o
procedemento, ou, se é o caso, os axentes da autoridade pública, poderán
adoptar as medidas de carácter preventivo que xulguen necesarias, incluídos os
comisos e incautacións de produtos, elementos naturais ou exemplares de
tenencia ilícita ou instrumentos ou medios materiais ou animais utilizados para
a súa obtención, así como a paralización de calquera actividade, sempre que o
dano o xustifique, para evitar a continuidade do dano ocasionado pola
actividade presuntamente infractora.
2. As medidas provisionais do
parágrafo anterior deberán ser confirmadas, modificadas ou levantadas polo
órgano competente para iniciar o procedemento no acordo de iniciación deste,
que deberá efectuarse dentro dos 15 días seguintes á súa adopción, o cal poderá
ser obxecto de recurso de alzada ante a persoa titular da consellería competente
en materia de montes no prazo dun mes desde a súa adopción. En todo caso, as
ditas medidas quedarán sen efecto se non se inicia o procedemento no citado
prazo ou cando o acordo de iniciación non conteña un pronunciamento expreso
acerca destas.
3. Unha vez
iniciado o procedemento sancionador, o instrutor ou órgano competente para
resolvelo, poderán adoptar, de oficio ou a instancia de parte, mediante acordo
motivado, as medidas preventivas que xulgue oportunas para asegurar a eficacia
da resolución que poida recaer, se existen elementos de xuízo suficientes.
Artigo
141. Vinculación coa orde xurisdicional penal
1.
En calquera momento do procedemento sancionador en que a administración
instrutora ou competente para resolver estime que os feitos tamén puideran ser
constitutivos de ilícito penal, o poñerán en coñecemento do órgano
xurisdicional competente, dándolle traslado da denuncia e das demais actuacións
practicadas e solicitándolle comunicación sobre as actuacións practicadas.
Solicitarase,
así mesmo a dita comunicación cando se teña coñecemento de que se está a
desenvolver un procedemento penal sobre os mesmos feitos que son obxecto dun
procedemento administrativo.
2. Se se estima
que existe identidade de suxeito, feito e fundamento entre a infracción
administrativa e a infracción penal que puidera corresponder, o órgano
competente para a resolución do procedemento sancionador acordará a súa
suspensión ata que se teña coñecemento da resolución xudicial que recaia.
3. Unha vez que
o órgano competente para resolver teña coñecemento da resolución xudicial penal
acordará, ben a non esixencia de responsabilidade administrativa, ou ben a
continuación do procedemento sancionador. Durante o tempo en que o procedemento
sancionador estivera en suspenso pola incoación dun proceso penal, entenderase
interrompido, tanto o prazo de prescrición da infracción, como o de caducidade
do propio procedemento.
Artigo
142. Caducidade do procedemento
1. O prazo
máximo para resolver e notificar a resolución expresa que poña fin ao
procedemento será de nove meses, contados desde a data de inicio do
procedemento administrativo sancionador, que corresponde coa data do acordo de
incoación. Despois de transcorrer este prazo sen que se notificase a
resolución, producirase a caducidade deste co arquivo das actuacións, sen
prexuízo da obriga de ditar a correspondente resolución.
2. No caso de
que o procedemento se suspenda ou paralice por causas imputables ao interesado,
interromperase o cómputo do prazo para resolver.
3. De
conformidade co disposto pola lexislación básica do procedemento
administrativo, o órgano competente para resolver, de oficio ou a instancia da
persoa instrutora, pode acordar mediante resolución motivada unha ampliación do
prazo de aplicación que non exceda da metade do prazo inicialmente establecido.
A dita resolución debe ser notificada á persoa interesada antes do vencemento
do prazo de caducidade contemplado nesta lei.
4. A caducidade
do procedemento non produce por si mesma a prescrición da infracción. Non obstante
o anterior os procedementos caducados non interromperán o prazo de prescrición.
Artigo
143. Executividade das resolucións
1. As resolucións sancionadores serán
executivas cando poñan fin á vía administrativa.
2 Contra as resolucións sancionadoras poderán
interpoñerse os recursos previstos na lexislación vixente.
Sección
cuarta
Medios de execución forzosa
Artigo
144. Multas coercitivas e execución subsidiaria
1. Se os infractores non procederan á
reparación ou indemnización, de acordo co establecido nesta lei, e logo de
transcorrido prazo sinalado no requirimento correspondente, a Administración
instrutora poderá acordar a imposición de multas coercitivas ou a execución
subsidiaria.
2. A multas coercitivas serán reiteradas
por lapsos de tempo que sexan suficientes para cumprir o ordenado, e a contía
de cada unha das ditas multas non superará o 50 % da multa fixada pola
infracción cometida.
3. A execución subsidiaria da reparación
ordenada será a costa do infractor.
Artigo
145. Constrinximento sobre o patrimonio
1. No caso de que o
sancionado mediante resolución firme en vía administrativa non procedese ao
pago da sanción ou da indemnización imposta no período voluntario conferido
para o efecto poderán esixírselle pola vía de constrinximento.
2. No suposto contemplado no parágrafo
anterior seguirase o procedemento previsto nas normas reguladoras do
procedemento recadatorio en vía executiva.
Capítulo
IV
Do rexistro de infractores
Artigo
146. Rexistro
de infractores
1. Crearase un rexistro de infractores en materia de montes dependente da
consellería competente no que se inscribirán de oficio, todos aqueles
infractores que fosen sancionados por resolución firme.
2. Darase conta ao Rexistro de infractores das resolucións sancionadoras
firmes e dos infractores.
Disposición
adicional primeira. Defecto de licenza municipal
As cortas e os abatementos das árbores que constitúan masa arbórea, espazo
boscoso, arboredo, ou parque, haxa ou non planeamento aprobado, non requirirán
licenza municipal si se realizan en solo rústico con autorización da
Administración forestal.
Disposición
adicional segunda. Das cotas mínimas de
reinvestimentos en mellora e protección do monte
1. Nos montes públicos patrimoniais, nos montes protectores e nos montes veciñais en man común, as cotas
mínimas de reinvestimentos en mellora e protección forestal do monte, serán as seguintes:
a) Do 40% de todos os ingresos
xerados. En todo caso, os estatutos da comunidade veciñal de montes poderán
fixar unha cota anual de reinvestimentos superior.
b) Do 100% dos ingresos xerados
a partires dos productos resultantes de incendios forestais, pragas ou
temporais, agás que se xustifique documentalmente ante a Administración
forestal que non é necesario o devandito nivel de reinvestimento nun prazo
mínimo de 10 anos.
2. Para o cálculo dos ingresos obtidos, haberá que contabilizar non só
aqueles que proveñen dos aproveitamentos e servizos forestais, senón tamén os
derivados de actos de disposición voluntaria, os procedentes de expropiacións forzosas
ou calquera outro ingreso de natureza extraordinaria.
3. En todos os casos, estas cotas de reinvestimento, deberán investirse nos
traballos programados no instrumento de ordenación forestal obrigatorio
aprobado pola Administración forestal.
4. A cota de reinvestimentos poderá preverse e xustificarse con carácter
plurianual en función da irregularidade dos ingresos e dos gastos por medio dun
plan de investimentos.
No caso de montes veciñais en man común, o plan de investimentos plurianual
será proposto pola asemblea xeral, e deberá ser aprobado pola Administración
forestal sempre que se cumpra o disposto no instrumento de ordenación forestal
e se xustifique anualmente a execución parcial que corresponda.
5. Nos supostos de expropiación, en montes veciñais en man común, o importe
íntegro do prezo xusto deberá reinvestirse en traballos forestais no monte,
sempre que os mesmos subsistan, ou na adquisición de montes lindantes ou que
estean moi preto dos expropiados, que serán cualificados polos respectivos
Xurados Provinciais de Montes Veciñais en Man Común, como montes veciñais en
man común. Só se, desaparecido o monte por efectos da expropiación, non se
puidera facer efectiva a adquisición antes sinalada, poderá repartirse o
importe do prezo xusto entre os comuneiros.
6. No caso dos montes veciñais en man común, no primeiro semestre de cada
ano natural, a comunidade de montes xustificará ante a consellería competente
en materia forestal, a realización da totalidade ou da parte prevista no plan
de investimentos para o ano anterior dos investimentos previstos. A non
presentación das contas anuais impediralle ser beneficiaria de axudas públicas
en tanto non se rendan aquelas ou se axusten ao establecido neste artigo, sen
prexuízo da incoación das sancións administrativas correspondentes.
7. Sempre e cando os investimentos aprobados no plan especial sexan
suficientes para cumprir as previsións contempladas nos instrumentos de ordenación
ou xestión forestal e estean satisfeitos cun investimento inferior ao corenta
por cento das cantidades xeradas polos ingresos, e cumpran todos os requisitos
legais, poderase reducir esta cota mínima, previa aprobación da Administración
forestal, logo da presentación das contas xustificadas a que se refire o
parágrafo anterior.
Disposición adicional terceira. Mecenado
A efectos do previsto no apartado 1 do artigo 3 da
Lei 49/2002, do 2 de decembro, do réxime fiscal das entidades sen fins
lucrativos e dos incentivos fiscais ao mecenado, consideraranse incluídos entre
os fins de interese xeral os orientados á xestión forestal sostible.
Disposición
adicional cuarta. Dos bosques como sumidoiros de carbono
Pola consellería competente en
materia de montes articularase, consonte as previsións
da Lei estatal 2/2011, de 4 de marzo, de economía sostible, ou da normativa
que, no seu caso, a substitúa, as medidas que se estimen necesarias para a
xeración e conservación das masas forestais e da produción e comercialización
de produtos forestais procedentes de explotacións galegas con certificación
forestal, así coma dos produtos derivados con certificación no seu proceso
produtivo no ámbito galego, aos efectos de aumentar a capacidade de
almacenamento de CO2 nos sumidoiros galegos.
Disposición adicional quinta. Rexeneración de masas arbóreas preexistentes
A renovación do arborado logo dun
aproveitamento forestal ou a das masas afectadas por incendios, pragas ou
outros desastres naturais, que deberá cumprir en todo caso as distancias
establecidas na presente Lei, non terá a consideración de repoboación aos
efectos da lexislación ambiental cando se manteña o xénero da especie arbórea
principal.
Disposición transitoria
primeira. Terreos suxeitos a algún réxime de servidume ou afección de dereito
público
Os terreos suxeitos a algún
réxime de servidume ou afección de dereito público que no momento de entrada en
vigor de esta Lei teñan un uso forestal, ou estean ocupados por plantacións ou
especies forestais, conservarán dito uso, con suxeición ás previsións desta
Lei.
Disposición transitoria segunda.
Servidumes en montes demaniais
As Administracións xestoras
dos montes que integren o dominio público forestal revisarán as servidumes e
outros gravames que afecten a estes montes para garantir a súa compatibilidade
co seu caracter demanial no prazo sinalado na lexislación básica.
Disposición transitoria terceira.
Ordenanzas e disposicións municipais
As ordenanzas e disposicións
promulgadas polas entidades locais que non se axusten ao disposto nesta Lei
quedarán sen efecto e disporán dun prazo de un ano para a súa modificación e
adaptación.
Disposición transitoria cuarta.
Adaptación dos Plans Xerais de Ordenación Municipal
Nos ámbitos do solo clasificado como non
urbanizable ou rústico nos plans xerais de ordenación municipal aprobados
definitivamente con anterioridade á entrada en vigor desta lei, que se
delimiten nos PORF como de valor forestal, seralles de aplicación o réxime
establecido na LOUG para o Solo Rústico de Especial Protección Forestal.
Disposición transitoria quinta.
Cortas en solos urbanizables
O aproveitamento das masas forestais
existentes á entrada en vigor desta Lei en solos urbanizables delimitados estarán
sometidas ás disposicións da presente lei ata o desenvolvemento urbanístico dos
citados solos, momento no que deixará de ser de aplicación. En todo caso, non
se poderán outorgar axudas públicas a novas repoboacións forestais..
Disposición transitoria sexta.
Aproveitamentos en montes veciñais en man común en tanto non se aprobe o instrumento
de ordenación obrigatorio
1. Os montes veciñais en man común deberán
dispor dun proxecto de ordenación forestal obrigatorio e vixente, como máximo,
no prazo de seis anos dende a publicación das Instrucións de ordenación de
Galicia. En todo caso, o cumprimento desta obriga non poderá superar o prazo
sinalado na lei básica. Pasado este prazo sen aprobación, non se autorizarán
aproveitamentos madereiros nos devanditos montes.
2. En tanto os montes veciñais
en man común non se doten do proxecto de ordenación forestal obrigatorio que
preceptúa a normativa vixente, as solicitudes de autorización de corta deberán
incluír un plan de cortas, asinado por profesionais titulados de grao
universitario en materia forestal, onde se xustificará a necesidade ou
oportunidade do aproveitamento, así como a súa localización planimétrica, a
superficie obxecto do aproveitamento, o número de pés, o volume por especie
afectada e a taxación correspondente. Este
plan deberá ser aprobado pola asemblea xeral da comunidade de montes.
3. O
pastoreo nos montes veciñais en man común, en tanto non dispoñan de instrumento de ordenación forestal aprobado requirirá autorización expresa da
asemblea xeral da comunidade, na que debe figurar, como mínimo, a localización
e extensión da zona dedicada ao pastoreo, así como a carga gandeira admisible.
Disposición transitoria sétima.
Regulamento do Fondo de Mellora
En tanto non exista un novo regulamento
para a aplicación do fondo de mellora dos montes catalogados, será de
aplicación o regulamento vixente.
Disposición transitoria oitava.
Réxime transitorio das solicitudes de axudas, subvencións e beneficios fiscais
Os titulares dos montes que
teñan a obriga de dotarse dun instrumento de ordenación forestal, non poderán
percibir as axudas, subvencións ou beneficios fiscais regulados pola normativa
vixente en materia forestal se, chegada a data máxima na que se deben dotar de
tales instrumentos, incumpriran a súa obriga ao respecto.
Disposición transitoria novena.
Montes con consorcios ou convenios coa Administración
1. Os consorcios ou convenios
de repoboación coa Administración forestal existentes nos montes á entrada en
vigor desta Lei, serán obxecto de:
a)
Cancelación de oficio nun prazo máximo de dous anos contados a partir da
entrada en vigor desta Lei, nos casos seguintes:
·
Montes que non presenten saldo debedor á data de entrada en vigor da
presente Lei ou en calquera momento dentro do prazo máximo estipulado
·
Montes catalogados de dominio público, que pasen a xestionarse de acordo co
establecido no artigo 34 e seguintes desta lei.
·
Montes que non conseguiran os fins para os que se subscribira o convenio ou
consorcio por causas relacionadas co estado legal, administrativo ou económico
do monte.
b)
Transformación, nun prazo máximo de tres anos contados a partir da entrada
en vigor desta Lei, nun contrato de xestión pública. No caso de non
formalizarse o novo contrato no prazo establecido, declararase de oficio
caducados, debendo o propietario aboar o saldo debedor á comunidade autónoma.
De non producirse dito abono, procederase a súa anotación preventiva, en
concepto de carga real, das cantidades adebedadas á comunidade autónoma de
Galicia, no correspondente Rexistro da Propiedade, e non poderán ter de axudas
ou beneficios de ningún tipo en tanto non regularicen a súa situación nos
termos previstos na presente Lei.
2. Previamente
á cancelación do convenio ou consorcio, a Administración forestal aprobará un instrumento
de ordenación forestal, consonte ao artigo 80, que garanta a continuidade da
xestión forestal sostible .
3. A conversión a un novo
contrato de xestión pública considerará, como primeira partida do anticipo
reintegrable de novo contrato, a diferenza entre a suma das partidas de gastos
sufragados pola Administración forestal e os ingresos do consorcio ou convenio, aplicando a partir dese momento o réxime
previsto para a contabilización.
4. A efectos contables, as
débedas dos consorcios realizados pola Administración forestal serán condonadas
polo importe a que ascendía a dita conta no momento da clasificación do monte como
veciñal en man común.
5. As cancelacións referidas
no apartado primeiro da presente disposición transitoria, publicaranse no
Diario Oficial de Galicia e na páxina web da consellería competente en materia
de montes.
Disposición transitoria décima.
Procedementos en tramitación e adecuación ás distancias previstas para repoboacións.
1. Aos procedementos iniciados ao abeiro
da normativa existente con anterioridade á entrada en vigor desta lei serálles
aplicable a normativa vixente no momento da súa iniciación, excepto o disposto
no apartado seguinte ou nos casos en que o previsto nesta Lei sexa máis
favorable para o interesado.
2. O rexime sancionador previsto nesta lei
ou, de ser o caso, na modificación introducida na normativa de incendios
forestais, será aplicable aos procedementos en curso sempre que o réxime
xurídico sexa máis favorable ca o previsto na lexislación anterior.
3. As repoboación realizadas desde xaneiro
do 2008 incumprindo as distancias establecidas na normativa anterior, teñen un
prazo máximo de dous anos desde a entrada en vigor desta Lei para adecuarse ás
novas distancias. As repoboacións anteriores a esta data terán que adaptarse ás
novas distancias cando se restaure a masa, unha vez realizado o aproveitamento.
1. Quedan derrogadas todas as disposicións legais de igual ou inferior
rango, usos e costumes, que contradigan o preceptuado na presente Lei e
particularmente quedan derrogados:
a) a disposición adicional
segunda da Lei 2/2006, do 14 de xuño, de Dereito Civil de Galicia.
b) Os artigos 1.d), 12,
Capítulo IV do Título III (artigos 25, 26, 27 e 28), artigo 41 e puntos 5) e 6)
do artigo 50.2, da Lei 3/2007, do 9 de abril, de prevención e defensa contra
incendios de Galicia.
c) Decreto 81/1989, do 11 de
maio, sobre medidas de ordenación das novas plantacións co xénero Eucaliptus.
d) Decreto 244/1998, do 24 de
xullo, polo que se regulan os alleamentos dos aproveitamentos forestais en
montes xestionados pola Comunidade Autónoma de Galicia.
e) Decreto 306/2004, do 2 de
decembro, polo que se crea o Consello Forestal de Galicia, e canto se opoña ao
establecido na presente Lei.
f)
Decreto 43/2008, do 28 de febreiro, polo que se determina o ámbito de
aplicación dos Plans de Ordenacións dos Recursos Forestais para Galicia.
2. Todas as normas
regulamentarias ditadas ao abeiro dos textos derrogados aos que se refire o
apartado anterior, continuarán vixentes, en tanto non se opoñan ao previsto na
presente Lei, ata a entrada en vigor das normas que a desenvolvan.
Disposición derradeira
primeira. Modificación da Lei 3/2007, do 9 de abril, de prevención e defensa
contra os incendios forestais de Galicia
A Lei 3/2007, do 9 de abril, de prevención e
defensa contra os incendios forestais de Galicia queda modificada como segue:
Un. A letra g) do artigo 6 queda redactada do
seguinte modo:
“g)
Ordenar a xestión da biomasa vexetal nos termos dos artigos 20bis, 21bis e 22 e consonte os criterios que se
establecerán regulamentariamente por orde da consellaría competente en materia
forestal”.
Dous. As letras a), d) e e) do artigo 7 quedan redactadas do seguinte modo:
“a)
Elaborar e aprobar os plans municipais de prevención e defensa contra os
incendios forestais, consonte ao previsto nesta lei e na lexislación galega de
montes, e integralos nos plans de emerxencia municipais, de acordo co previsto
na lexislación galega de emerxencias.
d) A
ordenación da execución das obras necesarias para conservar e manter o solo e a
biomasa vexetal nas condicións precisas que eviten os incendios, en consonancia
cos artigos 199.2 e 9.4 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación
urbanística e protección do medio rural de Galicia, e de xeito máis concreto a
ordenación e execución subsidiaria da xestión da biomasa nos termos dos artigos
21, 22 e 23 desta lei, contando para iso coa colaboración técnica e/ou
económica da Xunta de Galicia nos termos previstos no artigo 59 desta lei
conforme o establecido no artigo 331.1 da Lei 5/1997, do 5 de agosto, de
Administración local de Galicia.
e)
Xestionar as redes secundarias de faixas de xestión da biomasa e nas faixas
laterais das redes viarias da súa titularidade nos termos desta lei”.
Tres. O parágrafo 2 do artigo 9 queda redactado do seguinte modo:
“2. A
consellería con competencias en materia forestal establecerá as datas
correspondentes á época de perigo alto”.
Catro. O artigo 11 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
11. Zonas de alto risco de incendio.
1.
Para os efectos desta lei, e con base nos criterios da información histórica e
dos datos estatísticos sobre a ocorrencia de incendios forestais,
vulnerabilidade poboacional, ameazas aos ecosistemas forestais e
protección do solo fronte á erosión,
determinaranse as zonas de alto risco de incendio forestal existentes no
territorio.
2. As
zonas de alto risco de incendio forestal son as superficies onde se recoñece
como prioritaria a aplicación de medidas máis rigorosas de defensa contra os
incendios forestais ante o elevado risco de incendio, pola especial frecuencia
ou virulencia dos incendios forestais ou pola importancia dos valores
ameazados.
3.
Estas zonas serán identificadas e delimitadas a nivel de parroquia e concello
no Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia e nos
plans de prevención e defensa contra os incendios forestais de distrito
regulados nos artigos 14 e 15 desta lei.
4. A
planificación das actuacións preventivas e de defensa que se elabore para estas
zonas de alto risco de incendio se integrará nos plans de prevención e defensa
contra os incendios forestais de distrito.
5. As
zonas de alto risco de incendio serán declaradas por orde da consellaría con
competencia en materia forestal”.
Cinco. O parágrafo 6 do artigo 13 queda redactado do seguinte xeito:
“6. Os
plans previstos neste artigo deberán ser redactados por profesionais con
titulación universitaria de grao con atribucións en materia forestal”.
Seis. Os parágrafos 2 e 5 do artigo 14 quedan redactados do seguinte xeito:
“2. A
elaboración do Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de
Galicia correspóndelle á consellería competente en materia forestal.
A aprobación deste Plan correspóndelle ao
Consello da Xunta a proposta da devandita consellería, oído o Consello Forestal
de Galicia.
O Plan
de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia integrarase no
Plan Especial de Protección Civil ante Emerxencias por Incendios Forestais da
Comunidade Autónoma de Galicia, desenvolvendo o nivel 0 de emerxencia por
incendios forestais”.
“5. As
modificacións do Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de
Galicia aprobadas polo Consello da Xunta de Galicia serán integradas no Plan
Especial de Protección Civil ante Emerxencias por Incendios Forestais da
Comunidade Autónoma de Galicia”.
Sete. Os parágrafos 2 e 7 do artigo 15 quedan redactados do seguinte xeito:
“2. A
elaboración dos plans de prevención e defensa contra os incendios forestais de
distrito correspóndelle á dirección xeral correspondente da consellería
competente en materia forestal, sendo aprobados pola persoa titular da dita
consellería”.
“7. A
consellaría competente en materia forestal, poderá crear e aplicar programas
especiais de intervención no ámbito dos plans de prevención e defensa contra
incendios forestais de distrito para áreas forestais contiguas a
infraestruturas de elevado valor estratéxico e para áreas forestais
estratéxicas de elevado valor, de acordo co establecido nos plans de ordenación
de recursos forestais”.
Oito. O parágrafo 2 do artigo 16 queda redactado do seguinte xeito:
“2. A
estrutura dos plans municipais de prevención e defensa contra incendios
forestais será establecida por orde da consellaría con competencias en materia
forestal, de acordo coas directrices que estableza a normativa aplicable en materia
de emerxencias. En todo caso incluirá a rede das pistas, vias, camiños,
estradas e dos montes de titularidade municipal e a definición das redes de
faixas secundarias, así como a análise da propiedade destas redes de faixas”.
Nove. O apartado 2 do artigo 18 queda redactado do seguinte xeito:
“2. As
redes de defensa contra os incendios forestais do distrito integran os
seguintes compoñentes:
a)
Redes de faixas de xestión de biomasa
b)
Rede viaria forestal.
c)
Rede de puntos de auga.
d)
Rede de vixilancia e detección de incendios forestais.
e)
Outras infraestruturas de apoio á extinción”.
Dez. O artigo 19 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
19. Normalización das redes de defensa contra os incendios forestais dos
distrito:
As
normas técnicas e funcionais relativas á clasificación, construción, mantemento
e sinalización de vías integrantes da rede viaria forestal, puntos de auga e
demais infraestruturas forestais integrantes das redes de defensa contra os
incendios forestais dos distritos serán desenvolvidas regulamentariamente por
orde da consellería competente en materia forestal”.
Once. O artigo 20 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
20. Redes de faixas de xestión de biomasa.
1. A
xestión da biomasa existente nos terreos forestais e nas zonas de influencia
forestal é realizada a través de faixas, situadas en lugares estratéxicos, onde
se procede á modificación ou á remoción total ou parcial da mesma buscando a
rotura da continuidade horizontal e vertical do combustible forestal presente.
2. As
faixas de xestión de biomasa divídense en redes primarias, secundarias e
terciarias.
3. As
redes primarias de faixas de xestión de biomasa son infraestruturas liñais de
prevención e defensa, e se localízan ao longo:
a) Da
rede de autoestradas, autovías, corredores, vías rápidas e estradas
convencionais.
b) Das
infraestruturas ferroviarias.
c) Das
liñas de transporte e distribución de enerxía eléctrica e de gas natural.
4. As
redes secundarias de faixas de xestión de biomasa teñen un ámbito municipal e posúen
a función prioritaria de protección dos núcleos poboacionais e as
intraestruturas e os equipamentos sociais, as zonas edificadas, os parques e
polígonos industrias.
5. As
redes terciarias de faixas de xestión de biomasa localízanse nos terreos forestais
e zonas de influencia forestal e están vinculadas ás seguintes infraestruturas
de prevención e defensa contra os incendios forestais: camiños, vias, pistas
forestais, devasas, faixas auxiliares de pista e áreas cortalumes
6. As
especificacións técnicas en materia de defensa do monte contra os incendios
forestais relativas a equipamentos forestais ambientais e de uso social
situados en terreos forestais serán definidas mediante orde conxunta das
consellarías competentes en materia forestal e de conservación da natureza.
7. Sen
prexuízo do disposto nos artigos seguintes, as especificacións técnicas
relativas á construción e mantemento das redes de faixas de xestión de biomasa
desenvolveraas a consellaría competente en materia forestal.
8. As
accións e os proxectos de repoboación deberán respectar as faixas de xestión de
biomasa previstas neste artigo”.
Doce. O artigo 20 bis queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
20 bis. Redes primarias de faixas de xestión de biomasa.
1. Nos
espazos definidos como redes primarias de faixas de xestión de biomasa será
obrigatorio para as persoas responsables nos termos establecidos no artigo 21.
ter desta lei:
a) Ao longo da rede de autoestradas, autovías,
corredores, vías rápidas e estradas convencionais, deberase xestionar a biomasa
vexetal, de acordo cos criterios estipulados nesta lei, nosnos terreos
incluídos na zona de dominio público. Ademais, nos devanditos terreos non
poderá haber árbores das especies sinaladas na disposición adicional terceira
desta lei.
b) Ao longo
da rede ferroviaria, deberase xestionar a biomasa vexetal, de acordo cos
criterios estipulados nesta lei, nos terreos incluídos na zona de dominio
público.. Nesta faixa non poderá haber árbores das especies sinaladas na
disposición adicional terceira desta lei.
c) Nas
liñas de transporte e distribución de enerxía eléctrica, sen prexuízo do
necesario respecto das especificacións da regulamentación electrotécnica sobre
distancia mínima entre os condutores, as árbores e outra vexetación deberase
xestionar a biomasa nunha faixa de 5 metros desde a proxección dos condutores
eléctricos”. Además, nunha faixa de 5 metros desde a estremeira da
infraestrutura non poderá haber árbores das especies sinaladas na disposición
adicional terceira desta lei.
d) Nas
liñas de transporte do gas natural deberase xestionar a biomasa nunha faixa de
un metro e medio a cada lado da dita liña.
Trece. O artigo 21 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
21. Redes secundarias de faixas de xestión de biomasa.
1. Nos
espazos previamente definidos como redes secundarias de faixas de xestión de
biomasa nos plans municipais de prevención e defensa contra os incendios
forestais será obrigatorio para as persoas responsables no artigo 22 desta
lei xestionar a biomasa vexetal nunha
franxa de 50 metros arredor de calquera núcleo poboacional, edificación,
urbanización, depósito de lixo, cámpings, obras, parques e instalacións
industriais, situadas a menos de 400 metros do monte, de acordo cos criterios
para a xestión de biomasa estipulados nesta lei e na súa normativa de
desenvolvemento. Ademais nos 30 metros desde a estrema da propiedade, non poderá haber as especies sinaladas na
disposición adicional terceira desta lei.
2. A
xestión da biomasa e a retirada de especies da disposición adicional terceira
na faixas de protección a que se refire este artigo , nas edificacións e
instalacións construidas sen licencia municipal ou incumprindo os termos da
mesma, dará dereito a unha indemnización polos danos e perdas que poida
ocasionar, así como ao lucro cesante a cargo das persoas propietarias dos
terreos edificados e a favor do propietario das especies afectadas.
A
xestión da biomasa será realizada pola persoa propietaria dos terreos
edificados, para o cal disporá dunha servidume de paso forzosa para acceder á
faixa establecida. Este acceso farase durante o tempo estritamente necesario
para o labor de xestión da biomasa, e polo punto menos prexudicial ou incómodo
para os terreos gravados e, de ser compatible, polo máis conveniente para o
beneficiario.
A
retirada de especies arbóreas será
realizada polo propietario delas”.
Catorce. Engádese un novo artigo 21.bis,
que se redacta do seguinte xeito:
“Artigo
21 bis. Redes terciarias de faixas de xestión de biomasa.
1. Nos
espazos previamente definidos como redes terciarias de faixas de xestión de
biomasa nos plans de prevención e defensa contra os incendios forestais do
distrito, que en todo caso se actualizarán incluíndo as infraestruturas
preventivas contempladas nos proxectos de ordenación ou xestión forestal no
ámbito do correspondente distrito, será obrigatorio para as persoas
responsables nos termos establecidos no artigo 21 ter desta lei :
a)
Xestionar a biomasa vexetal na totalidade das parcelas que sexan colindantes
con áreas forestais e naturais definidas de valor especial, a unha distancia
inferior a 25 metros do seu perímetro, consonte o previsto nos criterios para a
xestión de biomasa definidos nesta lei e na súa normativa de desenvolvemento.
b) Nas
vías e camiños forestais, a xestión da biomasa vexetal farase, no estrato
arbustivo e subarbustivo, nos dous metros desde a aresta exterior da vía ou
camiño.
c) No
resto de infraestruturas de prevención e defensa contra os incendios forestais
(devasas, faixas auxiliares de pista, desbroces, áreas cortalumes), a xestión
da biomasa vexetal farase de acordo co planeamento de prevención e defensa
contra os incendios forestais dos distritos e deberán recollerse nos
instrumentos de ordenación ou xestión forestal”.
Quince. Engádese un novo artigo 21.ter, que se redacta do seguinte xeito:
“Artigo
21 ter. Persoas responsables.
Para
os efectos do establecido nos artigos 20 bis, 21 e 21 bis, entenderase por
persoas responsables as propietarias, arrendatarias, usufrutuarias ou persoas
titulares de calquera outro dereito real ou persoal sobre os terreos forestais
e os terreos situados nas zonas de influencia forestal para os supostos dos
artigos 21 e 21 bis, así como as administracións, entidades ou sociedades que
teñan encomendada a competencia sobre a xestión, ou cedida esta en virtude
dalgunha das formas previstas legalmente, das vías de comunicación e liñas de
transporte de enerxía eléctrica para os supostos referidos no artigo 20 bis e
na letra b) do artigo 21bis, se é o caso”.
Dezaseis. O artigo 22 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
22. Procedemento para a xestión da biomasa no ámbito das redes de faixas.
1. As
persoas físicas ou xurídicas responsables segundo o disposto no artigo 21 ter
procederán á execución da xestión da biomasa no ámbito das redes de faixas de
xestión de biomasa antes do 30 de xuño de cada ano e consonte os criterios
establecidos por orde da consellería competente en materia forestal.
2. No
suposto de incumprimento do disposto no número anterior, os entes locais, no
caso do artigo 21 e nas faixas laterais das redes viarias da súa titularidade,
así como a consellería competente en materia forestal nos restantes casos,
poderán notificar, de oficio ou a instancia de parte, ás persoas responsables a
súa obriga de xestión da biomasa vexetal, advertíndolles da posibilidade de
execución subsidiaria no caso de incumprimento e sen prexuízo da instrución do
procedemento sancionador que corresponda e da aplicación de multas coercitivas
se é o caso.
3. Se
no prazo máximo de quince días naturais os citados titulares non acometen a
xestión da biomasa, as citadas administracións públicas, consonte as
atribucións competenciais definidas con anterioridade, poderán proceder á
execución subsidiaria dos traballos de xestión de biomasa, repercutíndolles os
custos ás persoas responsables segundo o disposto no artigo 21 ter.
4. No
caso de execución subsidiaria, as persoas responsables segundo o disposto no
artigo 21 ter están obrigadas a facilitarlles os necesarios accesos ás
entidades responsables dos traballos de xestión da biomasa.
5.
Malia o anterior, a consellería competente en materia forestal poderá proceder
á execución directa de traballos preventivos nas redes de faixas de xestión de
biomasa establecidas nos artigos 20 bis, 21 e 21 bis, sen necesidade de
requirimento previo, cando se declarase un incendio forestal que supoña un
risco inminente para as persoas ou os bens”.
Dezasete. O artigo 23 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
23. Novas edificacións en zonas forestais e de influencia forestal e medidas de
prevención de incendios forestais nas urbanizacións.
1. Os
instrumentos de planeamento urbanístico deberán ter en conta a avaliación de
risco de incendio forestal, no que respecta á zonificación do territorio e ás
zonas de alto risco de incendio que constan nos plans de prevención e defensa
contra os incendios forestais de distrito.
2. As
edificacións para uso residencial, comercial, industrial ou de servizos, e as
instalacións destinadas a explotacións agrícolas, gandeiras e forestais, así como
as vivendas vinculadas a estas situadas en zonas forestais, e máis as
urbanizacións, edificacións e instalacións resultantes da execución de plans de
ordenación urbanística situadas nas zonas de influencia forestal que non teñan
continuidade inmediata coa trama urbana, terán que cumprir coas seguintes
medidas de prevención:
a)
Asegurar a existencia, dunha faixa perimetral de protección de 30 metros de
ancho dentro da mesma propiedade, ao redor da edificación ou instalación, libre
de vexetación seca e coa masa arbórea aclarada, consonte aos criterios que se
establecerán mediante orde da consellería competente en materia forestal.
b) Nas
zonas de alto risco de incendio, será necesario adoptar medidas especiais de
autoprotección pasiva da edificación ou instalación fronte a posibles fontes de
ignición procedente de incendios forestais.
c)
Dispoñer de xeito perimetral dunha rede de hidrantes homologados para a
extinción de incendios, ou no seu defecto de tomas de auga, de acordo co que se
estableza regulamentariamente.
d)
Presentar ante a administración municipal un proxecto técnico de prevención e
defensa contra incendios forestais que garanta o cumprimento do que establece
esta lei e a normativa que a desenvolva, así como o cumprimento do plan
municipal de prevención e defensa contra incendios forestais, se é o caso.
3. En
ningún caso, as medidas que se establezcan de acordo cos parágrafos anteriores,
poderán afectar ou prexudicar a terceiros.
4. No
caso de incumprimento da xestión da biomasa vexetal, corresponderalle ao
concello a súa realización, acudindo á execución subsidiaria de acordo co
establecido no artigo 22 desta lei, sen prexuízo da instrución do
correspondente expediente sancionador”.
Dezaoito. O artigo 24 queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
24. Silvicultura preventiva
1. A
silvicultura preventiva recolle o conxunto de accións no ámbito da defensa dos
montes contra incendios forestais e engloba as medidas aplicadas ás masas
forestais, matogueiras e outras formacións espontáneas, ao nivel da composición
específica e do seu arranxo estrutural, cos obxectivos de diminuír o perigo de
incendio forestal e de garantir a máxima resistencia do territorio á
propagación do lume.
2. Os
instrumentos de ordenación ou xestión
forestal deben explicitar as medidas de silvicultura e da rede de
infraestruturas de terreos forestais que garantan a descontinuidade horizontal
e vertical da biomasa forestal, no ámbito das orientacións do planeamento de
prevención e defensa contra os incendios forestais de distrito
3.
Regulamentariamente desenvolveranse os criterios para a ordenación preventiva
do territorio forestal e a súa aplicación nos instrumentos de ordenación ou
xestión forestal”.
Dezanove. Engádese un novo artigo 24 bis que ten a seguinte redacción:
“Artigo
24 bis. Depósitos de subprodutos forestais
1.
Durante os meses de xullo, agosto e setembro, só será permitido o amoreamento
en cargadeiro de subprodutos resultantes de corte ou extracción forestal tales
como a biomasa forestal residual, estelas, cortiza, resina e todo tipo de
restos agrícolas, sempre que sexa salvagardada unha área sen vexetación cun
mínimo de 10 metros arredor.
2. Os
depósitos temporais de rolla quedan expresamente excluídos da aplicación deste
artigo”.
Vinte. Modifícanse o parágrafo 1, as letras a) e b) do parágrafo 2 e o
parágrafo 5 do artigo 31:
“1.
Durante a época de perigo alto de incendios forestais, definida no artigo 9
desta lei, queda condicionado o acceso, a circulación e a permanencia de
persoas e bens nos terreos forestais incluídos:
a) Nas
zonas de alto risco de incendio referidas no artigo 11.
b) Nas
áreas baixo xestión da Xunta de Galicia, sinalizadas a tal fin.
c) Nas
áreas onde exista sinalización correspondente á limitación de actividades”.
“2. O
acceso, a circulación e a permanencia de persoas e bens nos terreos e
condicións establecidas no punto anterior, quedan condicionados nos seguintes
termos:
a)
Cando se verifique que o índice de risco diario de incendio forestal (IRDI)
sexa moi alto ou extremo, non estará permitido acceder, circular e permanecer
no interior das áreas referidas no número anterior, así como nos camiños
forestais, camiños rurais e outras vías que as atravesan.
b)
Cando se verifique que o IRDI sexa alto, non estará permitido, no interior das
áreas referidas no número anterior, proceder á execución de traballos que
supoñan a utilización de maquinaria sen os dispositivos previstos no artigo
39”.
“5.
Nas áreas as que se refire a letra b) da alínea 1 deste artigo o acceso queda
condicionado ademais ao sinalado pola consellaría competente en materia de
conservación da natureza cando afecte a espazos naturais protexidos”.
Vinte e un. Modifícanse as letras c) e f) do parágrafo 1 e as letras d) e
e) do parágrafo 2 do artigo 32.
“1.
Constitúen excepcións ás medidas referidas nas alíneas a) e b) do número 2 e no
número 3 do artigo 31:
c) O
acceso e permanencia nas áreas recreativas cando estean debidamente equipadas,
nos termos da lexislación aplicable.
f) O
acceso, a circulación e a permanencia no interior das referidas áreas de
autoridades e persoal dependente das administracións con competencias en
materia forestal, de axentes das forzas e corpos de seguridade das distintas
administracións e de autoridades, forzas armadas e persoal de protección civil
e emerxencias”.
“2. O
disposto no artigo 31 non se aplica, en ningún caso:
d) Aos
predios rústicos para aproveitamento cinexético, cando non estean incluídos nos
terreos forestais das zonas de alto risco de incendio.
e) Á
execución de obras de interese público, con tal recoñecemento, baixo a
responsabilidade do adxudicatario das mesmas”.
Vinte e dous. Modifícase o artigo 34, que queda redactado do seguinte
xeito:
“Artigo
34. Comunicacións e autorizacións de queimas de restos agrícolas e forestais.
1. A
queima de restos agrícolas amoreados en terreos agrícolas e naqueles terreos
situados nas zonas de influencia forestal será comunicada previamente con
carácter obrigatorio á consellaría competente en materia forestal nos termos
que se fixen regulamentariamente. Queda prohibida a queima de restos agrícolas
e de actividades de xardinería, en terreos forestais.
2. A
queima de restos forestais amoreados en terreos agrícolas, forestais ou
naqueles situados nas zonas de influencia forestal deberá contar con
autorización preceptiva da consellería competente en materia forestal nos
termos que se fixen regulamentariamente. En todo caso, para a concesión da
autorización de queima de restos forestais teranse en conta os riscos e a
superficie que se soliicita queimar”.
Vinte e tres. Modifícase o parágrafo 4 do artigo 35 e engádese un novo
parágrafo 6 no dito artigo, que quedan redactados do seguinte xeito:
“4. A
realización de queimas controladas só estará permitida fóra da época de perigo
alto e cando o IRDI sexa baixo ou
moderado”.
“6.
Así mesmo, no caso de que as queimas controladas se desenvolvan en terreos
cualificados como espazos naturais protexidos segundo a normativa sectorial de
aplicación, será necesario o informe previo da consellaría competente en
materia de conservación da natureza”.
Vinte e catro. Modifícase a letra a) do parágrafo 1 e os parágrafos 2 e 3
do artigo 36 que quedan redactados do seguinte xeito:
“1.
Nas zonas agrícolas, forestais e nas de influencia forestal, durante a época de
perigo alto, queda prohibido:
a)
Realizar fogueiras para recreo ou ocio e para a preparación de alimentos, así
como utilizar equipamentos de queima e de combustión destinados á iluminación
ou á elaboración de alimentos”.
“2.
Nas zonas agrícolas, forestais e nas de influencia forestal, fóra da época de
perigo alto e desde que se verifique o IRDI de niveis moi alto e extremo,
manteranse as restricións referidas no número anterior”.
“3.
Exceptúase do disposto na alínea a) do número 1 e no número anterior a
preparación de alimentos en espazos non incluídos en zonas de alto risco de
incendio sempre que sexa realizada nas áreas expresamente previstas para o
efecto, como son as áreas recreativas e outras cando estean debidamente
identificadas e conten con infraestruturas axeitadas para tal fin. Excepcionalmente
a Consellería con competencias en materia forestal poderá autorizar áreas
recreativas incluídas en zonas de alto risco, nas que se poidan preparar
alimentos, sempre que conten cos requisitos, instalacións e equipamentos
específicos que se sinalen regulamentariamente”.
Vinte e cinco. Modifícanse os parágrafos 1, 4 e 5 do artigo 37, que quedan
redactados do seguinte xeito:
“1. En
todos os terreos forestais e zonas de influencia forestal, durante a época de
perigo alto, as fogueiras ou artefactos que leven aparellado o uso do lume, así
como a utilización de fogos de artificio, o lanzamento de globos e doutros artefactos pirotécnicos, que en todos
os casos estean relacionados coa celebración de festas locais ou de arraigada
tradición cultural, está suxeita á autorización previa do respectivo concello,
que incluirá as medidas específicas de seguridade e prevención axeitadas. Con
anterioridade á concesión da autorización, o concello deberá solicitar cunha
antelación mínima de catro días á xefatura territorial da consellería
competente en materia forestal o IRDI previsto para as datas de celebración.
No
caso de que o IRDI sexa moi alto ou extremo o concello non poderá autorizar a
utilización de fogos de artificio, globos e artefactos pirotécnicos. Nos casos
de que o IRDI sexa moi alto ou extremo o día da celebración, entenderanse
revogadas as autorizacións emitidas.
A
autorización outorgada non eximirá en ningún caso das responsabilidades por
danos e perdas a que houber lugar no caso de que concorra neglixencia ou
imprudencia. O concello responderá subsidiariamente dos danos e perdas
ocasionadas”.
“4.
Fóra da época de perigo alto e desde que se verifique o IRDI de niveis moi alto
e extremo mantéñense as restricións referidas no número 1 deste artigo”.
“5.
Fóra da época de perigo alto e desde que se verifique o IRDI de niveis alto,
moi alto e extremo, mantéñense as restricións referidas nos números, 2 e 3
deste artigo”.
Vinte e seis. Modifícase a denominación do Capítulo I do Título VI, que
queda redactado do seguinte xeito:
“Capítulo
I
Actividades
en terreos queimados”
Vinte e sete. Modifícase o artigo 40, que queda redactado do seguinte
xeito:
“Artigo
40. Autorización de aradura
Dende
a data no que se producira un incendio forestal ata o 31 de decembro do segundo
ano consecutivo, a autorización de aradura para imprantación de cultivos
agrícolas ou pasteriros en calquera terreo forestal concederase de forma
excepcional atendendo as circunstancias especiais que se determinen
regulamentariamente, nos termos previstos no artigo 50.1 da Lei 43/2003, de
montes”.
Vinte e oito. Modifícase o artigo 42, que queda redactado do seguinte
xeito:
“Artigo
42. Aproveitamento de madeira queimada
Os
aproveitamentos de madeira queimada, con independencia da especie forestal,
requirirán a autorización previa do órgano inferior competente por razón do
territorio da consellería competente en materia forestal. Desenvolveranse
regulamentariamente as condicións para a autorización do aproveitamento da
madeira queimada por incendios forestais”.
Vinte e nove. Modifícase o artigo 43, que queda redactado do seguinte
xeito:
“Artigo
43. Limitacións ao pastoreo.
1. Con
carácter xeral, prohíbese o pastoreo en todos os terreos forestais que resulten
afectados por incendios forestais, nun prazo mínimo a contar desde a data en
que se producira o incendio ata o 31 de decembro do segundo ano consecutivo e
ata que as axeitadas condicións de restauración da masa arborada, se é o caso,
o permitan. Neste caso, precisarase de autorización administrativa nos termos
que se establezan para o efecto.
2.
Regulamentariamente poderán preverse excepcións á prohibición establecida na
alínea anterior, baseadas na acreditación de perdas de difícil reparación pola
prohibición ao pastoreo ou na inexistencia de alternativas ao pastoreo nas
áreas afectadas por incendios forestais dentro da mesma demarcación forestal,
excepto que se trate de superficies arboradas queimadas., ou superficies de
parroquias incluidas en zonas declaradas como de alto risco onde, polo número
de incendios forestais reiterados ou pola súa grande virulencia, precisen
medidas extraordinarias de prevención de incendios e de protección dos montes
fronte aos impactos producidos polos mesmos”.
Trinta. Modifícase o artigo 44, que queda redactado do seguinte xeito:
“Artigo
44. Limitacións á actividade cinexética.
1. Os
aproveitamentos e a repoboación cinexética en terreos queimados quedan
prohibidos durante un período a contar dende a data en que se producira o
incendio ata o 31 de decembro do segundo ano consecutivo, agás autorización
expresa da dirección xeral competente en materia cinexética, logo de informe
favorable da consellaría competente en materia forestal.
2. A
falta desta autorización, ou a realización da actividade en condicións distintas
ás autorizadas, sancionarase consonte o disposto na lexislación galega en
materia cinexética”.
Trinta e un. Modifícanse os parágrafos 5 e 6 do artigo 46, que quedan
redactados do seguinte xeito:
“5. A
instalación de calquera equipamento de comunicación radioeléctrica que poida
interferir na calidade das comunicacións da rede radio dos servizos de
prevención e defensa contra os incendios forestais requirirá de informe previo
favorable da consellaría competente en materia forestal”.
“6.
Calquera plantación que se realice no espazo de 50 metros ao redor dun posto de
vixía requirirá igualmente de informe previo favorable da consellaría
competente en materia forestal”.
Trinta e dous. Modifícanse os parágrafos 1, 2, 3, a letra d) do parágrafo 4
e o parágrafo 6 do artigo 48:
“1.Toda
persoa que observe a existencia ou o comezo dun incendio está obrigada a
comunicárllelo aos servizos de prevención e defensa contra os incendios
forestais, a través do 085 ou do teléfono de emerxencias 112, ou ás forzas e
corpos de seguridade do Estado do xeito máis rápido posible e, se é o caso, a
colaborar, dentro das súas posibilidades, á extinción do incendio”.
“2. A
Dirección Técnica de Extinción realizase por persoal técnico dependente da
consellería competente en materia forestal. As operacións de extinción dos
incendios forestais son realizadas polo persoal pertencente ao servizo de
defensa contra incendios forestais, polo persoal dependente dos servizos de
protección civil e por profesionais habilitados para o efecto pola consellaría
competente en materia forestal”.
“3. O
sistema de extinción de incendios forestais basearase nunha estrutura de base
territorial, profesionalizada e integrada, baixo o mando único da
administración competente en materia forestal, a través dos órganos que se
especifiquen no Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de
Galicia (PLADIGA)”.
“4.
Poden participar nas operacións de extinción e de remate de incendios
forestais, baixo o mando único operativo dependente da consellaría competente
en materia forestal:
d) O
persoal dependente dos servizos de Protección Civil, dos grupos locais de pronto auxilio e outros
vencellados a protección civil”.
“6. En
situacións de emerxencia, cando para a extinción dun incendio forestal fose
preciso, a persoa directora ou responsable técnica das tarefas de extinción
poderá mobilizar os medios públicos e privados para actuar na extinción de
acordo cun plan de operacións. Así mesmo, poderá dispoñer, cando sexa necesario
e aínda que non se poida contar coa autorización das persoas titulares
respectivas, a entrada de equipos e medios en predios forestais, agrícolas ou
gandeiros, a circulación por camiños privados, a apertura de brechas en muros
ou cercas, a utilización de augas, a apertura de devasas de urxencia, a queima
anticipada mediante contralume nas zonas que se considere, dentro dunha normal
previsión, que poden ser consumidas polo incendio”.
Trinta e tres. Modifícanse os puntos 1), 3), 4), 7), 10) do parágrafo 2. do
artigo 50 e engádese un novo punto 12), que quedan redactados do seguinte xeito:
“1) O
incumprimento da obriga de xestionar a biomasa consonte o previsto nalgún dos
artigos 20 bis, 21, e 21 bis, 21 ter, 22 e 23, ou na disposición transitoria
terceira desta lei”.
“3) O
incumprimento das medidas de prevención para as novas edificacións en zonas
forestais e de influencia forestal nos termos do artigo 23.2”.
“4) A
execución de medidas de silvicultura preventiva vulnerando o disposto nesta lei
e na súa normativa de desenvolvemento”.
“7)
Depositar produtos forestais en condicións distintas das previstas no artigo 24
bis desta lei”.
“10) A
práctica do pastoreo nos terreos forestais que resulten afectados por incendios
forestais vulnerando o disposto no artigo 43 desta lei ou incumprindo a
autorización prevista nel.
“12)
Repoboacións realizadas a menos de 50 metros ao redor dun posto de vixía sen
informe favorable da consellería competente em materia forestal”.
Trinta e catro. Modifícase a letra b) do parágrafo 1 do artigo 51, que
queda redactada do seguinte xeito:
“b) A
conduta tipificada na alínea 2.8 do artigo 50 desta lei cando o IRDI sexa
extremo”.
Trinta e cinco. Modifícanse as letras b), d) e e) do parágrafo 2 do artigo
51 e introdúcese unha nova letra h) no parágrafo 2 do artigo 51, que quedan
redactadas como segue:
“b) As
condutas tipificadas na alínea 2.8 do artigo 50 desta lei cando o IRDI sexa moi
alto.”
“d) A
conduta tipificada no alínea 2.7 do artigo 50”.
“e) A
conduta descrita na alínea 2.4 do artigo 50 cando as medidas de silvicultura se
realicen en terreos incluídos nas redes secuntarias de faixas de xestión de
biomasa”
“h) A
conduta tipificada na letra k) do artigo 67 da Lei 43/2003, do 21 de novembro,
do montes, cando o IRDI sexa moi alto ou extremo”. .
Trinta e seis. Modifícase o parágrafo 1 do artigo 52, que queda redactado
do seguinte xeito:
“1.
Para a determinación concreta da sanción que se impoña, entre as asignadas a
cada tipo de infracción, tomaranse en consideración, ademais dos criterios
establecidos na Lei 43/2003, do 21 de novembro, de montes, os seguintes, que
deberán ser debidamente motivados na instrución do expediente sancionador:
a) A
superficie afectada e o valor atribuído a cada tipo de cobertura vexetal.
b) A
adopción inmediata e eficaz de medidas tendentes a diminuír o dano ou prexuízo
ocasionado.
c) A
falta de acompañamento técnico adecuado na realización de queimas controladas,
consonte o previsto no artigo 35.3 desta lei.
d) A
diferente consideración da época de perigo, zonas de risco e IRDI, na data da
comisión da infracción, segundo o disposto nos artigos 9, 10, 11 e 12 desta
lei.
e) A
reiteración, entendida como a concorrencia de varias irregularidades ou
infraccións que se sancionen no mesmo procedemento.
f) A
intencionalidade
g) A
situación de risco xerado para as persoas ou os bens
h) O
ánimo de lucro
i) Os
prexuízos causados e a irreversibilidade dos mesmos
j) A
trascendencia social, medioambiental ou paisaxística
k) A
agrupación ou organización para cometer a infracción
l) Que
a infracción sexa cometida en zona queimada ou declarada como de especial risco
de lumes”.
Trinta e sete. Engádese un novo artigo 53 bis, que se redacta como segue:
“Artigo
53 bis. Multas coercitivas e execución subsidiaria:
1. Se
os infractores non procederan á reparación ou indemnización, de acordo co
establecido nesta lei, e logo de transcorrido prazo sinalado no requirimento
correspondente, a Administración instrutora poderá acordar a imposición de
multas coercitivas ou a execución subsidiaria.
2. A
multas coercitivas serán reiteradas por lapsos de tempo que sexan suficientes
para cumprir o ordenado, e a contía de cada unha das ditas multas non superará
o 50 % da multa fixada pola infracción cometida.
3. A
execución subsidiaria da reparación ordenada será a costa do infractor”.
Trinta e oito. Modifícase o artigo 55, que queda redactado do seguinte
xeito:
“Artigo
55. Prazo de resolución
1. O
prazo máximo para resolver e notificar a resolución expresa que poña fin ao
procedemento será de nove meses, contados desde a data de inicio do procedemento
administrativo sancionador, que corresponde coa data do acordo de incoación.
Despois de transcorrer este prazo sen que se notificase a resolución,
producirase a caducidade deste co arquivo das actuacións, sen prexuízo da
obriga de ditar a correspondente resolución.
2. No
caso de que o procedemento se suspenda ou paralice por causas imputables ao
interesado, interromperase o cómputo do prazo para resolver.
3. De
conformidade co disposto pola lexislación básica do procedemento
administrativo, o órgano competente para resolver, de oficio ou a instancia da
persoa instrutora, pode acordar mediante resolución motivada unha ampliación do
prazo de aplicación que non exceda da metade do prazo inicialmente establecido.
A dita resolución debe ser notificada á persoa interesada antes do vencemento
do prazo de caducidade contemplado nesta lei.
4. A
caducidade do procedemento non produce por si mesma a prescrición da
infracción. Non obstante o anterior os procedementos caducados non
interromperán o prazo de prescrición”.
Trinta e nove. Modifícase o parágrafo 2 do artigo 58, que queda redactado
do seguinte xeito:
“2.
Terán preferencia, na asignación de beneficios, aqueles titulares de montes que
dispoñan de instrumentos de ordenación ou xestión forestal, debidamente
aprobados de acordo co disposto nesta lei, e os propietarios que teñan un
seguro de incendios.
Corenta . Modifícase o parágrafo 2 do artigo 59, que queda redactado do
seguinte xeito:
“2. A
Xunta de Galicia incluirá nos orzamentos xerais da Comunidade Autónoma
dotacións económicas para o asinamento de convenios de colaboración cos
concellos para a realización de traballos preventivos regulados nesta lei,
especialmente os relativos aos artigos 16.2 e 21bis.b), nas vías de
titularidade municipal, e co fin de que poidan ter recursos para exerceren as
competencias previstas nela consonte o artigo 331.1 da Lei 5/1997, do 5 de
agosto, de Administración local de Galicia”.
Corenta e un. Modifícase a Disposición transitoria terceira, que queda
redactada do seguinte xeito:
“Terceira.
1. En
tanto non se definan as redes secundarias de faixas de xestión da biomasa nos
plans municipais de prevención e defensa contra os incendios forestais, serán
de directa aplicación as obrigas derivadas do disposto nos artigos 21 e 23
desta lei, agás a aplicación das obrigas contempladas no artigo 23 nas zonas
forestais e de influencia forestal que non estean situadas en zonas de alto
risco de incendio, para cuxo cumprimento as persoas responsables disporán do
prazo dun ano para adaptarse ao disposto neste artigo.
2. En
tanto non se definan as redes primarias e terciarias de faixas de xestión da
biomasa, consonte co disposto nesta lei, no plan de defensa contra os incendios
forestais de distrito, serán de directa aplicación as obrigas derivadas do
disposto nos artigos 20 bis e 21 bis, agás a obriga contemplada na letra d) do
artigo 20 bis, para cuxo cumprimento as persoas responsables disporán do prazo
dun ano para adaptarse ao disposto nela”.
Corenta e dous. Modifícase a Disposición transitoria cuarta, que queda
redactada como segue:
“Cuarta:
1. O
Plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de distrito deberá
adaptarse ao disposto nesta lei no prazo dun ano desde a súa entrada en vigor
2. Os
Plans municipais de prevención e defensa contra os incendios forestais deberán
adaptarse ao disposto nesta lei nun prazo de cinco anos desde a súa entrada en
vigor. En tanto non se aproben estes plans rexerá en canto as redes secundarias
de faixas de xestión da biomasa o disposto no Plan de prevención e defensa
contra os incendios forestais de distrito”.
Corenta e tres. Créase unha nova Disposición Adicional Cuarta
“Disposición
Adicional Cuarta. As referencias á consellería do medio ambiente contidas nos
artigos 3.2, parágrafo 2; 15.4.parágrafo 2; 15.8; 31.5; 34.2 e Disposición
adicional Primeira desta lei, entenderanse feitas á consellería competente en
materia de conservación da natureza”.
Disposición derradeira segunda. Da
modificación dos Anexos
Facúltase á consellería competente en materia de
montes para a modificación dos Anexos da presente Lei.
Disposición derradeira terceira. Habilitación normativa
Facúltase ao Consello da Xunta
de Galicia para actualizar anualmente a contía dos importes monetarios que
aparecen nesta Lei conforme á variación experimentada polo Índice de Prezos ao
Consumo, ou o índice que o substitúa, para modificar o límite á segregación de
montes establecidos nesta Lei e para ditar cantas disposicións sexan necesarias
para o desenvolvemento e aplicación desta Lei.
Disposición derradeira cuarta.
Entrada en vigor
Esta Lei entrará en vigor aos
20 días da súa publicación no Diario
Oficial de Galicia.
Coníferas
Piñeiro silvestre: Pinus sylvestris L.
Teixo: Taxus baccata L.
Frondosas
Ameneiro: Alnus glutinosa (L.) Gaertn.
Pradairo: Acer pseudoplatanus.
Bidueiro: Bétula sp.
Freixo: Fraxinus excelsior L.
Fraxinus angustifolia Vahl.
Castiñeiro: Castanea sativa Mill.
Castiñeiro híbrido: Castanea X
híbrida (resistente tinta).
Cerdeira: Prunus aviun L.
Carballo: Quercus robur L.
Abeleira: Corylus avellana L.
Faia: Fagus silvática L.
Cerquiño: Quercus pyrenaica Will.
Sobreira: Quercus suber L.
Olmo: Ulmus glabra Huds.
Ulmus minor Miller.
Loureiro: Laurus nobilis L.
Sorbeira do monte: Sorbus aria.
Capudre: Sorbus aucuparia.
Carballo albar: Quercus petraea
(Matts) Liebl.
Aciñeira: Quercus ilex L.
Quercus rotundifolia.
Castiñeiro para froito: Castanea sativa
Mill.
Nogueira: Juglans regia L.
Érbedo: Arbutus unedo L.
ANEXO
II
Distancias mínimas a respectar polas novas repoboacións forestais
|
a) Con parcelas forestais |
2 metros |
|
b) Con terreos situados en
solo rústico de especial protección agropecuaria |
10 metros |
|
c) Con zonas dedicadas a
labradío, cultivo, prados ou pastos, non clasificados de especial protección
agropecuaria. |
4 metros cando se empreguen as especies frondosas
do Anexo I, e 10 metros no resto de especies. |
|
d) Coa aresta exterior da
explanación das vías (autoestradas, autovías, corredores, vías rápidas e
estradas convencionais) ou ferrocarril |
4 metros cando se empreguen as especies
frondosas do Anexo I, e 10 metros no resto de especies. |
|
e) Con pistas forestais
principais |
2 metros cando se empreguen as especies frondosas
do Anexo I, e 6 metros no resto de especies |
|
f)
Desde a proxección dos condutores eléctricos da infraestrutura dos
tendidos eléctricos |
5 metros para todas as especies |
|
g) Canles fluviais de mais de
2 metros de largo |
5 metros cando se empreguen as especies
de frondosas do Anexo I, e 10 metros no resto de especies, a contar desde o
dominio público. |
|
h) Vivendas e construcións
legalizadas i)
Solo urbano, solo de núcleo rural e solo urbanizable delimitado |
10 metros cando se empreguen as especies
de frondosas do Anexo I, e 30 metros no resto de especies |
|
j)
Con gasolineiras e con industrias ou instalacións preexistentes nas que se
desenvolvan actividades perigosas consonte o establecido na Lei 1/1992, do 2
de xaneiro, de protección medioambiental de Galicia, ou na súa normativa de
desenvolvemento. |
25 metros para especies de frondosas do
Anexo I, e 50 metros para o resto de especies |